MENU

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο πολύ, πολύ μακρινό ήρθε στη ζωή ένα μικρό αγοράκι. Η Κλωθώ και η Λάχεσις ξόδεψαν λίγο χρόνο πάνω από το παιδικό του κρεβατάκι, την κούνια που φιλοξένησε τα πρώτα του όνειρα, για να αποφασίσουν τη ζωή του. Η Άτροπος καθόταν έξω στη φύση και έκανε τσιγάρο – δεν είχε καμία δουλειά να μπλεχτεί με τα δικά τους νήματα. Στις 9 Αυγούστου του 1998 άρχισε η μελέτη. Να παίξει μπάσκετ; Να παίξει ποδόσφαιρο; Να γίνει γιατρός; Να γίνει ψυχολόγος; Να γίνει εργάτης; Να γίνει ευτυχισμένος. Θα γίνει ευτυχισμένος αποφάσισαν οι μοίρες. Η Κλωθώ βγήκε έξω, να κάνει τσιγάρο μαζί με την Άτροπο. Η Λάχεσις έμεινε να τον κοιτάζει. Θα γίνει ευτυχισμένος. Θα γίνει πετυχημένος. Αλλά θα βασανιστεί.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο αρκετά κοντινό ο Παναγιώτης αρχίζει να μεγαλώνει. Αρχίζει να παίζει ποδόσφαιρο. Στην Αθήνα βρίσκεται πια, στον Άγιο Δημήτριο, μισή ώρα δρόμο μέχρι το Ρέντη λέει το google maps στη Λάχεσις, αλλά εκείνη πιστεύει ότι δεν είναι ακόμα η στιγμή. Το ποδόσφαιρο το άκουσε πρώτη φορά από τον γείτονα στη Νότιο Αφρική, Παράσχο Αυγητίδη, και πήγε να το μάθει στην Θύελλα, στη γειτονιά του Ασυρμάτου. Σιγή ασυρμάτου από τη Λάχεσις για χρόνια, τι σκέφτεται, τι περιμένει;

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο πολύ, πολύ κοντινό ο Παναγιώτης φόρεσε τη φανέλα που ονειρευόταν από μικρό παιδί. Μπορεί να ήταν έντεκα χρονών, μπορεί 14, μπορεί 15, παραμύθι είναι αυτό, κάπου αλλάζουν οι λεπτομέρειες ανάλογα με τον αφηγητή. Ήταν ο πρώτος από την οικογένεια που έπαιξε στον Ολυμπιακό, ο μεγαλύτερος δεν κατάφερε να φτάσει τόσο ψηλά και ο μικρότερος ακολούθησε το μονοπάτι. Ήταν ο πρώτος που έκανε πραγματικότητα το «απωθημένο» του μπαμπά – να παίξει στον Ολυμπιακό. Λες και είχε… χωθεί ο κύριος Χρήστος στο παρεάκι των μοιρών όταν έκαναν τσιγάρο στα περίχωρα του Γιοχάνεσμπουργκ και μπόρεσε να επηρεάσει το παραμύθι.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο λίγο μακρινό ο μικρός μεγάλωσε απότομα. 16 χρονών ήταν και στις 7 Φεβρουαρίου του 2015 παίζει στην Τούμπα απέναντι στον ΠΑΟΚ. Τα κάνει αυτά τα παιχνίδια η Λάχεσις να ξέρετε: Κυκλώνει συμβολικές ημερομηνίες για να τις βρίσκεις συχνά μπροστά σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να καταλαβαίνεις το μοτίβο. Εκείνο το πιτσιρίκι έπαιξε με την ομάδα κάτω των είκοσι ετών. Ο Ολυμπιακός κέρδισε με γκολ του Νίκου Βέργου, τρία χρόνια μεγαλύτερου του Πάνου. Ο Πάνος δε φοβήθηκε… «Πάρε τη μπάλα και φύγε, οδήγα», μου έλεγε ο Γεωργάτος». «Πάρε τη μπάλα και φύγε. Οδήγα», του έλεγε η ζωή.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο πολύ-πολύ κοντινό κάποιοι άρχισαν να λένε το όνομά του. 17 Ιουλίου του 2015 και «η Διεύθυνση Ακαδημίας του Ολυμπιακού ανακοινώνει ότι οι ποδοσφαιριστές Δημήτριος Νικολάου και Παναγιώτης Ρέτσος υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο». Λίγους μήνες μετά ο Ολυμπιακός κερδίζει την Μπάγερν στο Uefa Youth League, αργότερα χάνει από την Άρσεναλ, κερδίζει ξανά στο Μόναχο, χάνει-κερδίζει, χάνει-κερδίζει, αλλά δεν έχει σημασία. Το νήμα ξεδιπλώνεται, η Λάχεσις αρχίζει να γίνεται γενναιόδωρη με τον Πάνο, ο Πάνος ξέρει πλέον ποιο είναι το μέλλον τους, ποια θα είναι η ζωή του.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο ονειρικό, ένα παλικάρι 18 χρονών, πέντε μηνών και είκοσι ημερών νιώθει ρίγος. Είναι πια βασικός. Και δεν είναι μόνο βασικός. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2017 γίνεται αρχηγός του Ολυμπιακού. Ο νεότερος αρχηγός του Ολυμπιακού. «Είμαι περήφανος και συγκινημένος, που φοράω το περιβραχιόνιο, ειδικά μια τέτοια μέρα. Είναι ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα και το γεγονός ότι το κατάφερα σε αυτή την ηλικία είναι ακόμα μεγαλύτερο επίτευγμα. Είναι τιμή για μένα».

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο παρωδικά μακρινό, ένα παλικάρι πέφτει στο έδαφος. Μένει στο έδαφος. Κόσμος γύρω φωνάζει. Αγωνιά. Τρέμει. Κλαίει. Είναι καλοκαίρι του 2017, είναι ένα φιλικό με τη Βάτενς, είναι η δεύτερη του προετοιμασία με την πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού. Συγκρούεται, χάνει τις αισθήσεις του, τρέχουν οι γιατροί, τον συνεφέρουν, ανεβαίνει στο φορείο και ξαπλωμένος ως ήταν, σηκώνει τον αντίχειρα. Η Άτροπος ρουφάει με ένταση στο τσιγάρο της. Η Κλωθώ τη χαστουκίζει.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο τόσο μα τόσο διπολικό ο Παναγιώτης διαβάζει κάθε μέρα για εκείνον. Ενδιαφέρεται η Άρσεναλ, τον παρακολουθεί η Μπάγερν, ρίχνει ματιές η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ρωτούν για εκείνον η Ίντερ και η Αϊντχόβεν, το σκέφτεται η Τότεναμ, ερίζει η Λυών, ετοιμάζει πρόταση η Λεβερκούζεν, στην αναμονή η Γκλάντμπαχ και η Κολωνία, στέλνει σκάουτερ η Σαουθάμπτον, ακούστηκε η Ατλέτικο, σε αναμμένα κάρβουνα η Θύελλα Αγίου Δημητρίου για να πάρει ποσοστό.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο ανατρεπτικά ρεαλιστικό ένα παλικάρι έχει πάρει την ακριβότερη μεταγραφή. Μέσα σε λίγες ώρες. Μέσα σε μερικές στιγμές. Μέσα σε εκείνα τα λεπτά που μοιάζουν με αιωνιότητα. Ένα παλικάρι γνέφει καταφατικά, ένα παλικάρι λέει το «ναι», ένα παλικάρι φτιάχνει τα πράγματά του και σπεύδει στο αεροδρόμιο. Ένα παλικάρι κλαίει… «Δεν έχω συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Μέσα σε λίγες μέρες έχουν γίνει τόσα πράγματα, θετικά για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενος και συγκινημένος, είναι πραγματικά ένα μεγάλο βήμα για τη ζωή μου και την καριέρα μου και πιστεύω πως είμαι έτοιμος να το πραγματοποιήσω. Από κει και πέρα, μου ήρθε πολύ απότομα, αλλά όλα για καλό είναι και θα είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια της καριέρας μου».

Μια φορά κι έναν καιρό, πάλι σε έναν κόσμο μακρινό, αλλά όχι τόσο μακρινό που να χρειάζεσαι διαβατήριο το παραμύθι συνεχίζει να προκαλεί θαλπωρή. Οι βραδιές στο Λεβερκούζεν είναι γεμάτες αγάπες, και ο Παναγιώτης στα 19 του χρόνια είναι βασικός σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου. «Είναι τρομερό να ακούς ότι μια ομάδα δίνει τόσο πολλά λεφτά, ειδικά όταν έχεις παίξει μόνο έναν χρόνο επαγγελματικά. Αλλά από εκεί και πέρα μου δίνει κίνητρο να παίξω, να αγωνιστώ και προχωρήσω, τόσο στην καριέρα μου όσο και στη ζωή μου». Μια ομάδα έχει πληρώσει σχεδόν 20 εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει. Αχ και να είχε κρατήσει ένα ποσοστό, πέρα από τη Θύελλα Αγίου Δημητρίου και η Λάχεσις.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο πολύ, πολύ σκοτεινό ένα παλικάρι παλεύει μόνο του. Σβήνει κεράκια, περνάνε οι μέρες, περνάνε τα χρόνια, οι στιγμές, οι ομάδες, οι πανδημίες, η ζωή η ίδια. Η προειδοποίηση γίνεται πραγματικότητα. Η απειλή εφιάλτης. Το όνειρο στοιχειό. Το παραμύθι παίρνει την καμπή που κάνει τα παιδιά να θέλουν να πάνε νωρίτερα για ύπνο. Ο κακός ο λύκος εμφανίζεται. Τένοντας, θλάση, κάταγμα, χειρουργείο, θλάση – γήπεδο, γυμναστήριο, πισίνα, φυσικοθεραπευτήριο, σκοτεινό δωμάτιο. Φως; Πουθενά φως. Μονοψήφιοι ή οριακά διψήφιοι αριθμοί: 1. 7. 4. 13. 5. Ομάδες: Σέφιλντ, Σεντ Ετιέν. Ελλάς Βερόνα. Ξένος. Μόνος. Απεγνωσμένος. «Όποιος πει ότι είναι ένα εύκολο κατά τη διάρκεια ή μετά από έναν τραυματισμό, θα πει ψέματα. Πέρασα πολύ δύσκολα. Ωστόσο, έτσι είναι ο αθλητισμός. Πρέπει να είσαι έτοιμος για κάτι απρόοπτο ή για έναν τραυματισμό».

Μια φορά κι έναν καιρό, ο κόσμος έγινε ξανά κοντινός. Κι έγινε ξανά οικείος. Το παλικάρι γύρισε. 24 ετών υπογράφει για τρία ακόμα χρόνια εκεί όπου το παραμύθι ξεκίνησε να μοιάζει με παραμύθι. «Η πρώτη μου φανέλα ήταν ερυθρόλευκη, ήταν το όνειρό μου. Έζησα αξέχαστες στιγμές, όμως, κάτι άφησα στη μέση. Όταν πάτησα αυτό το χορτάρι, σ' αυτό το γήπεδο ήξερα ότι ανήκω εδώ. Ο Ολυμπιακός είναι το σπίτι μου. Επέστρεψα. Εδώ είναι το σπίτι μου». Δεν είναι πάντα, όμως, το σπίτι εκείνο που ξέρει να εκτιμά το παραμύθι. Όχι ακόμα, τουλάχιστον…

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο αδυσώπητα ωμό το ρολόι χτυπάει μεσάνυχτα. Το μήλο έχει δηλητήριο. Τα γλυκά είναι προπέτασμα καπνού. Ο Πάνος κάνει λάθη. Ο Πάνος δεν είναι πάντα ο εαυτός του. Ο Πάνος κατηγορείται, ο Πάνος απολογείται, ο Πάνος παλεύει με το παρελθόν του, ο Πάνος ψάχνει να βρει το παρόν του. Να βρει την ταυτότητά του. Κάνει λάθη. Με τον Άρη, με την Φράιμπουργκ, με την Φενερμπαχτσέ, με την ΑΕΚ. Οριακά στέκεται στα πόδια του, οριακά συνεχίζει να μάχεται. Αλλά συνεχίζει.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο τόσο μακρινό και τόσο κοντινό ταυτόχρονα, ένα παλικάρι βρίσκεται στον ίδιο αγωνιστικό χώρο όπου ένα του λάθος είχε καταδικάσει την ομάδα του. Ένα του λάθος ήταν αφορμή να δεχτεί αυστηρή κριτική. Το παλικάρι συγκρούεται. Η Κλωθώ κοιτάει με αποστροφή την Άτροπο. Η Άτροπος δεν ξέρει τίποτα, γυρίζει το βλέμμα της στη Λάχεσις. Ζαλίζεται. Πέφτει. Σηκώνεται. Πέφτει. Θα έβγαινε. Δε βγήκε. Οι συμπαίκτες του έκαναν νοήματα: Πιο γρήγορα, να γίνει η αλλαγή. Κάθε λεπτομέρεια παίζει ρόλο σε έναν τελικό. Σηκώνεται ξανά. Ολίγον πρησμένος, ολίγον μελανιασμένος. Ολωσδιόλου απροσπέλαστος. Ανίκητος. Η Λάχεσις χαμογελάει. Δε χαμογελάει. Γελάει δυνατά!

Θα υποφέρει. Αλλά θα είναι ευτυχισμένος…

«Δεν ξέρω τι να πω, είναι το καλύτερο συναίσθημα που έχω ζήσει στο ποδόσφαιρο. Είχα πολλά σκαμπανεβάσματα στην καριέρα μου, αλλά είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ. Την ομάδα στην οποία μεγάλωσα, που έκανα την πρώτη μου μεταγραφή, που πέρασα πολλές καλές στιγμές».

Ο λαβύρινθος του… Πάνου!