MENU

Σε μία άσχετη, αλλά όχι και τόσο άσχετη είδηση, οι τρεις επόμενοι τελικοί του Σούπερ Καπ Βοσνίας θα διεξαχθούν στο Ντουμπάι! Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας είχε στα χέρια της ένα άνοστο, άοσμο, αντιεμπορικό προϊόν και κατάφερε να το «πουλήσει» σαν να ήταν φιλέτο στους γενναιόδωρους Άραβες.

Ξεφορτώθηκαν από τα χέρια τους μία καυτή πατάτα, ξεμπέρδεψαν με ένα θεσμό που μόνο προβλήματα μπορούσε να προκαλέσει από την συνύπαρξη φασαριόζων οπαδών και έβγαλαν και το κατιτίς τους. Είχαν πρόγραμμα...

Μα, τι κάνουν εκεί στο Ντουμπάι; Παλάβωσαν και άρχισαν να μοιράζουν αφειδώς λεφτά; Όχι, βέβαια. Απλώς, αγοράζουν ό,τι αθλητική διοργάνωση κινείται.

Ένα είδος αθλητικής εξωτερικής πολιτικής, ένας αθλητικός επεκτατισμός, ένα μεγαλεπήβολο, πανάκριβο και μακρόπνοο σχέδιο, που ξεπερνά τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ένα γκραν-πρι της Φόρμουλα 1 ή μία διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Τώρα που εκεί κάτω είναι ζεστοί, μήπως να τους «πουλούσαμε» και τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας; Και το Final-4 της Euroleague ει δυνατόν. Όχι μόνο για του χρόνου. Για τρία χρόνια, αν το επιθυμούν. Με κλειστό πενταετές, αν δεν έχουν πρόβλημα. 

Με την τάση για επίδειξη που έχουν θα τα προμοτάρουν, θα τα στολίσουν, θα τα κάνουν να φαίνονται πιο λαμπερά κι από All-Star game του ΝΒΑ.

Κι αν κάποιος επίδοξος φασαριόζος επιχειρήσει να κουνηθεί, δεν θα χρειαστούν ματωμένα σκυλιά, όπως αυτά που επιστρατεύτηκαν στο Βερολίνο. 

Μόνο και μόνο ο φόβος ότι αν κάποιος συλληφθεί θα βρεθεί σε κάποιο μπουντρούμι στην μέση της ερήμου να πρωταγωνιστεί σε ένα σύγχρονο «Εξπρές του μεσονυχτίου» θα κόψει μαχαίρι την όρεξη κάθε παραβατικού.

Πίσω από την σαμπάνια των νικητών, τα πυροτεχνήματα, τα κομφετί και τα μπουζούκια, πίσω από το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα κρύβεται μία δυσάρεστη, τοξική οσμή χωματερής.

Μια γιορτή του ποδοσφαίρου σε ένα Ολυμπιακό ακίνητο που μυρίζει παλιοκαιρίλα. Χωρίς κάμερες, χωρίς τουρνικέ, με χορτάρι εμπριμέ και λάμπες στους πυλώνες που άρχισαν να τρεμοπαίζουν -κάποιες εξ’ αυτών κάηκαν στην επανάληψη για να προσδώσουν ρομαντισμό.

Με κακό, κάκιστο, άθλιο ποδόσφαιρο εκατέρωθεν. Με περισσότερες κλωτσιές, καρατιές, λαβές, παρά ποδοσφαιρικές ενέργειες. Με κακοπιστία και έλλειψη σεβασμού από τους περισσότερους παίκτες προς μία διαιτητή παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας.

Με ντου ιδιοκτήτη ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, κυνηγητό της Στεφανί Φραπάρ και απόπειρα επίθεσης με κλοτσιά εναντίον της από παίκτη -όπως έγραψε η ίδια στο φύλλο αγώνα.

Με άρνηση των παικτών -καθ’ υπόδειξη της διοίκησης- να παραλάβουν τα μετάλλια τους, ύψιστη ύβρη προς το θεσμό, προς το ποδόσφαιρο, προς την ίδια τους την προσπάθεια να φτάσουν ως εκεί.

Με απαγόρευση δηλώσεων -λες κι αυτό είναι κάποια μορφή εκδικητικής τιμωρίας προς κάποιον κι όχι έλλειψη σεβασμού προς το κοινό της ίδιας της ομάδας.

Με δημόσιες τοποθετήσεις κατώτατου επιπέδου, όπου μία διαιτητής παγκόσμιας εμβέλειας, ένα ποδοσφαιρικό σύμβολο όπως η Στεφανί Φραπάρ, αποκαλείται δις «εκείνη η Γαλλίδα που μας φέρανε» στα όρια του μισογυνισμού και του σεξισμού.

Για ποιο λόγο όλα αυτά; Για το τίποτα. Η Γαλλίδα μπήκε μέσα για να σφυρίξει τα πάντα, να τιμωρήσει πειθαρχικά τα πάντα, να μην χαριστεί πουθενά και να μην κάνει εκπτώσεις σε κανέναν. Συνέβαλλε στο να μην παιχτεί ποδόσφαιρο, μα με το γράμμα του νόμου δεν μπορείς να την ψέξεις κάπου.

Κι αν το άτυπο καρτόμετρο για το τι είναι κάρτα και τι όχι ορίζεται από τις δύο κίτρινες του Γιάννη Μιχαηλίδη πριν από μία εβδομάδα στο «Κλεάνθης Βικελίδης», τότε ας με συμπαθάνε όλοι, η Φραπάρ και λίγες έδωσε στον Βόλο.

Κι αν η όντως Γαλλίδα ήταν σε διατεταγμένη αποστολή -όπως κάποιοι υποστηρίζουν στον Άρη- για ποιο λόγο απέβαλλε πρώτα παίκτη του Παναθηναϊκού, αλλάζοντας τις ισορροπίες υπέρ των κιτρινόμαυρων; Δεν θα μπορούσε πανεύκολα να καταπιεί την δεύτερη κίτρινη, με μερικές αυστηρές συστάσεις; Πως ήξερε ότι στο διάστημα του 11 με 10 δεν θα έμπαινε κάποιο γκολ; Πως ήξερε ότι θα έβρισκε ευκαιρία να επαναφέρει τις αριθμητικές ισορροπίες;

Διαιτητής είναι, όχι η Πυθία. 

Αν τυχόν, ο Άρης πάει το θέμα στην UEFA, στην FIFA, οπουδήποτε αλλού νομίζει ότι μπορεί να βρει δικαίωση, ενδεχομένως να μπλέξει πολύ περισσότερο.

Σε μία εποχή που η παγκόσμια ομοσπονδία τρέχει πρότζεκτ δισεκατομμυρίων για να βελτιώσει την θέση και τον ρόλο της σύγχρονης γυναίκας στο ποδόσφαιρο, ο θεσμικός Άρης παραβίασε λεπτές κόκκινες γραμμές.

Επιτέθηκε σε γυναίκα διαιτητή. Θεσμικά. Καταγράφηκε σε φύλλο αγώνα. Σε κάμερες. Δεν είναι πια θέμα εγχώριας λαϊκής κατανάλωσης, αλλά αφορά την παγκόσμια ποδοσφαιρική σφαίρα. Η Equipe το έπαιξε πρώτο θέμα. Έπαψε να αφορά πια το μικρό μας χωριό.

Ο Άρης έκανε το λάθος και κατανάλωσε μεγάλο μέρος της ενέργειας, της προσήλωσης, της λύσσας, της θέλησης, των δυνάμεων του σε λάθος παιχνίδι. Εμφανίστηκε πολύ πιο άδειος από ότι μία εβδομάδα νωρίτερα. Η διαχείριση των ακραίων συναισθημάτων του οργανισμού του εδώ και αρκετό καιρό τον τύφλωσε.

Όχι, πως ο Παναθηναϊκός έκανε κάτι καλύτερο για να αξίζει το κύπελλο. Σε όλη την χρονιά έκανε τις δικές του ανορθογραφίες στα όρια της προσβολής προς το ποδόσφαιρο. Κάποιος όμως έπρεπε να το πάρει. Κάποιος έπρεπε να κερδίσει. 

Η κατάκτηση της κούπας με τέτοιο αντι-ποδοσφαιρικό τρόπο από το τριφύλλι, με το υπερ-πολλαπλάσιο μπάτζετ θα έπρεπε να αποτελεί πηγή προβληματισμού, όχι ανακούφισης / αγαλλίασης.

Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα βορειότερα, το σκηνικό ίδιο, αν όχι χειρότερο. Ανενόχλητο ντου Τούρκων στο γήπεδο χωρίς εισιτήρια, όργιο μαύρης αγοράς και αισχροκέρδειας για ένα μαγικό χαρτάκι, καθυστερήσεις στην έναρξη αγώνων, σκυλιά με ματωμένα φίμωτρα πίσω από τους πάγκους, ανοργανωσιά, πεσίματα σε σταθμούς μετρό, με απρόσκλητους εισαγόμενους ροπαλοφόρους, τραυματίες, συλλήψεις, οδομαχίες, χάος. Η απόλυτη υποτίμηση του καλύτερου μπασκετικού προϊόντος παγκοσμίως μετά το ΝΒΑ.

Οι Βόσνιοι το έλυσαν το πρόβλημα ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Για όλους τους υπόλοιπους η μέρα της μαρμότας θα παίζει σε μία δυστοπική λούπα…

Πόση ντροπή αντέχεις;