MENU

Λίγο μετά την κορύφωση της χαράς, λίγο μετά την έκρηξη συναισθημάτων, λίγο μετά την έκσταση, την αγαλλίαση, έρχεται σχεδόν πάντα ως απρόσκλητος επισκέπτης μια ελαφρά μελαγχολία.

Το μυαλό συνειρμικά τρέχει σε αυτούς που λείπουν, σε αυτούς που θα ήθελες να είναι εδώ, μα δεν είναι. Σε όσους έφυγαν κι όσους χάθηκαν. Σε όσους δεν μπόρεσαν και όσους δεν πρόλαβαν. Η χαρά είναι πάντα διπλή, όταν μοιράζεται και μισή όταν φωλιάζει μόνο σε μία καρδιά.

Ένας από τους βασικούς λόγους, ίσως ο βασικότερος, που πάνω από 100.000 μάτια κοιτούσαν την ίδια στιγμή με… σκουπιδάκια στα μάτια αυτή την εξέδρα κι έναν κόκκινο από καπνογόνα ουρανό ήταν εκείνος.

«Σας δίνω τον λόγο του Πόντιου, θα φέρω τη χαρά στην Τούμπα», είχε υποσχεθεί στα 90ά γενέθλια του ΠΑΟΚ, όταν ακόμα δεν είχε καταφέρει να μετουσιώσει σε κάτι χειροπιαστό, την δική του εποχή.

Σήμερα, μπορεί άφοβα να ισχυριστεί κανείς, ότι η ιστορία του Δικέφαλου διχοτομείται, τέμνεται, διαιρείται σε δύο περιόδους: π.Ι. και μ.Ι. 

Προ Ιβάν και μετά Ιβάν. 

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ιστορικής περπατησιάς του συλλόγου δεν άλλαξαν ποτέ. Αυτό που άλλαξε δραματικά ήταν οι τίτλοι. Τα κατσαρολικά. Οι μαστραπάδες. Τα χειροπιαστά.

Ο προ Ιβάν ΠΑΟΚ μετρούσε δύο Πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα Ελλάδας στα πρώτα 88 χρόνια της ιστορίας της. Ήταν η ομάδα του παραλίγο, των τραγικών αποκλεισμών, των δραματικών συμπτώσεων, του αιώνιου μαύρου σύννεφου, ο υποθετικός λόγος του απραγματοποίητου, το άπιαστο όνειρο.

Ο μετά Ιβάν ΠΑΟΚ μόλις σε δέκα χρόνια, έκανε όσα στα προηγούμενα 88 κι ακόμα περισσότερα. Μετρά στην εποχή του δύο πρωταθλήματα, τέσσερα κύπελλα, μόνο που σαν κερασάκι στην τούρτα έφτασε και δύο φορές στα προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Έγινε η ομάδα που τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα. Απέκτησε όγκο, βαρύτητα, μέγεθος που δεν είχε ποτέ του. Άνοιξε τα φτερά του και πέταξε σε απάτητες κορυφές. 

Μεγάλωσε τόσο, που νιώθει εγκλωβισμένος στα στενά όρια ενός γερασμένου γηπέδου όπως η Τούμπα. 

«Περηφάνια, Αντίσταση, Όνειρο, Κατάκτηση. Αυτά είναι τα ιδεώδη του πραγματικού ΠΑΟΚ. Μόνο μαζί θα μπορέσουμε να ανοίξουμε τη νέα χρυσή εποχή της ομάδας μας», είχε προφητεύσει την ίδια μέρα, χωρίς κανένας εκείνη την στιγμή να μπορεί να αντιληφθεί την ιστορικότητα της στιγμής.

Ο ΠΑΟΚ πορεύεται με περισσότερη Περηφάνια από ποτέ.

Εξακολουθεί να παραμένει η πλέον Αντιστασιακή ποδοσφαιρική μορφή έκφρασης ενάντια σε κάθε μορφή καθεστηκυίας τάξης σε αθλητικό, πολιτικό, δικαστικό και  οικονομικό υπόβαθρο.

Ονειρεύεται πια άφοβα ακόμα τους πιο ουτοπικούς στόχους.

Διότι, πια ξέρει, ότι είναι η εποχή της Κατάκτησης. 

Έτυχε σε αυτή την γενιά, να γευτεί το νέκταρ για να εξισορροπηθεί συμπαντικά το φαρμάκι και οι πίκρες που γεύτηκαν οι προηγούμενες. Έτυχε σε αυτή τη γενιά να βιώσει την έκρηξη ενός συλλόγου που σφυρηλατήθηκε, ατσάλωσε, πολλαπλασιάστηκε μέσα από τις κακουχίες.

Και την ώρα της γιορτής, της χαράς, της επιβράβευσης, της ώρα της επινίκιας πρόποσης, σαν από τραγική ειρωνεία από το τραπέζι έλειπε το δικό του ποτήρι.

Έλειπε, μα ήταν σαν να ήταν, εδώ. Ήταν το πρώτο όνομα που ήρθε στο στόμα όλων. Του Ράζβαν, του Γιώργη, του Μάκη, του Κυριάκου, της Μαρίας, του Αντρέ, όλων. Όχι, τυπικά. Όχι, εργοδοτικά. Ανθρώπινα.

Ο κόσμος μπορεί να έχει λησμονήσει την φωνή του και να μην θυμάται την φιγούρα του, μα ο Ιβάν έστω και από απόσταση είναι πανταχού παρών στον καθημερινό βίο του συλλόγου.

Είναι ο μπροστάρης, ο αρχηγός, ο ηγέτης, μα συνάμα και ένας από όλους. Είναι αυτός που θα πωρώσει, μα κι αυτός που θα μαλώσει. Είναι αυτός που θα στηρίξει, μα κι αυτός που θα τσιτώσει. Είναι ένα αυτί για όποιον θέλει να μιλήσει και να βγάλει πράγματα από μέσα του, μα συνάμα και μία προστατευτική αγκαλιά για όποιον την έχει ανάγκη. Είναι εδώ, για όλους.

Πάνω από όλα, όμως, είναι αυτός που έχει δώσει κύρος, ύφος, προσωπικότητα και ξεχωριστό χαρακτήρα στον σύλλογο. 

Είναι αυτός που επέλεξε τον δρόμο της σιωπής, μέσα στην τοξική οχλοβοή.

Είναι αυτός που επέλεξε τον δρόμο της σταθερότητας, της εμπιστοσύνης, της υπομονής, σε μία ποδοσφαιρική χώρα που λατρεύει να ζητά κεφαλές επί πίνακι.

Είναι αυτός που επέλεξε τον δρόμο της αποστασιοποίησης από το παρασκήνιο.

Είναι αυτός που στωικά επιλέγει να πορεύεται χωρίς ερείσματα στο βαθύ ελληνικό κράτος.

Ο Ιβάν -όπως κάθε ένας μας- κουβαλά τον δικό του προσωπικό σταυρό, κι αυτή την ιδιαίτερη ημέρα, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, βίωσε μία μικρή προσωπική ανάταση μέσω του ΠΑΟΚ.

Το ποτήρι του έλειπε, μα ήταν σαν να είναι εδώ. Όπως κι αυτό του Νικόλα, του Μάκη, του Κούλης, του Νάσου, των παιδιών από τα Τέμπη.

Οσων θα ήθελες να είναι εδώ, μα δεν είναι.

Όσων έφυγαν κι όσων χάθηκαν. Όσων δεν μπόρεσαν και όσων δεν πρόλαβαν…

Στο τραπέζι που τα πίνω λείπει το ποτήρι σου…