Αν απομονώσουμε τα πάθη και τα μίση, θα αντιληφθούμε πως η συγκυρία τα έχει φέρει έτσι ώστε αυτή τη στιγμή να βιώνουμε ότι πιο ανταγωνιστικό έχει εμφανιστεί από την ημέρα που δημιουργήθηκε το ποδόσφαιρο στη χώρα μας.
Η ομάδα μου ο ΠΑΟΚ, εδώ και δώδεκα χρόνια δεν είναι ο αιώνιος τέταρτος και βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο στάτους, διεκδικώντας ό,τι μπορεί. Ο Ολυμπιακός παρά την μουρμούρα και την κούραση που μας παρέχει ως οργανισμός, έχει πάρει με «ξένη» ΕΠΟ, αρκετά πρωταθλήματα. Η ΑΕΚ αφού ταλαιπωρήθηκε στις μικρές κατηγορίες, άλλαξε ρότα και είναι η νταμπλούχος της προηγούμενης σεζόν, παραμένει πρώτη και έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα. Ο Παναθηναϊκός αφού έπεσε και αυτός επίπεδο για αρκετά χρόνια πληρώνοντας τις αμαρτίες του πολυμετοχικού, είναι σε φάση διεκδίκησης και πάλι. Ο Άρης είναι ρυθμιστής πολυτελείας, έχοντας γκρεμίσει τέσσερις φορές αν δεν κάνω λάθος, κάποιον από την κορυφή.
Οι τέσσερις από τους πέντε εναλλάσσονται στη κορυφή. Στην αρχή ο Ολυμπιακός, οι άλλοι τρεις στη συνέχεια. Αλλά όλοι κοντά. Εκεί που λες πως λύγισε ο ένας ή καθάρισε ο άλλος, παίρνει αποτέλεσμα εκτός κλίματος και μένει ψηλά. Στην Ευρώπη, ζήσαμε δύο τεράστιες ανατροπές ελληνικών ομάδων που βρίσκονται παρεάκι στους «8» μίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης και έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Ειδικά ο ΠΑΟΚ λόγω κλήρωσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ουτοπικός αν το σκέφτεται.
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα και αν την απομονώσουμε, θα διαπιστώσουμε πως η πίεση που προκαλεί ο ένας στον άλλον, ανεβάζει και το επίπεδο του ποδοσφαίρου που βλέπουμε.
Την ίδια στιγμή, υπάρχει μία προσπάθεια της κυβέρνησης να δαιμονοποιήσει το προϊόν. Με νόμους που ο Κιμ Γιονγκ Ουν θα ντρεπόταν να περάσει και με τεράστια επιθετικότητα απ' ό,τι μαθαίνω, όταν της γίνεται έκκληση να βελτιώσει κάποια κομμάτια τους που μπορεί να στείλουν φυλακή ανθρώπους για ψύλλου πήδημα. Μιλάμε για φυλακή, δεν μιλάμε ούτε για αναστολές, ούτε για εφέσεις. Φυλακή απευθείας.
Προφανώς μία κυβέρνηση βολεύεται σπέρνοντας τον φόβο στην κοινωνία. Και χρησιμοποιεί και το ποδόσφαιρο για να το πετύχει. Παράλληλα, ο φόβος δεν απλώνεται σίγουρα πλέον στις υποθέσεις που κάνουν τζιζ. Όπως για παράδειγμα σε αυτή που έδωσε το έναυσμα για τις εκδηλώσεις μίσους απέναντι στο άθλημα. Τη δολοφονία του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη από το Κορδελιό Θεσσαλονίκης. Η υποκρισία βαράει κόκκινο.
Εντωμεταξύ ο Βρούτσης διατηρεί δίπλα του προσωπικότητες τύπου Μπραουδάκη, προκαλώντας όλους όσους γνωρίζουμε τον ρόλο του στην εποχή Αυγενάκη και αρνείται να βάλει δίπλα του ανθρώπους που πραγματικά νιώθουν όλα όσα πρεσβεύει το άθλημα και το υγιές κομμάτι του περίγυρού του που είναι και η πλειοψηφία.
Αφορμή για το κείμενο αυτό, μου έδωσε ο κουμπάρος μου Άκης Σακισλόγλου με το άρθρο που έβαλε χθες στο PAOK24 με τίτλο «Θέατρο για χαζούς» εκφράζοντας άριστα όλους όσους υποστηρίζουν μία ομάδα, ξέχωρα αν ο ίδιος είναι ΠΑΟΚ και το έγραψε με αφορμή την ονειρική βραδιά της περασμένης Πέμπτης.
Ας το ρίξει μία ματιά, ο ίδιος και οι άμπαλοι συνεργάτες του και αν επιμείνει σε αυτό που κάνει, προφανώς θα επιβεβαιώσει πως χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο για μικροπολιτική.
Απλά θα του επισημάνω, πως τέτοιες πρακτικές γυρίζουν μπούμερανγκ εννέα στις δέκα φορές. Και στη προκειμένη περίπτωση, το βλέπω να έρχεται.
