Ανεξάρτητα αν ο Ουρουγουανός προπονητής θέλει να κάνει ηρωική έξοδο ή αν είναι οργισμένος για λογαριασμό του επί οκτώ μήνες απλήρωτου βοηθού του, η ΕΠΟ έκανε τη χειρότερη διαχείριση στην υπόθεση. Ποτέ δεν αφήνεις ένα τέτοιο ζήτημα να σέρνεται και κυρίως το κρατάς αυστηρά μέσα στους κόλπους της Ομοσπονδίας.
Η άρνηση του Αργεντινού συνεργάτη του Πογέτ να βγάλει ελληνικό ΑΦΜ εγείρει πολλά ερωτήματα (π.χ. με ποιον τρόπο προσλήφθηκε). Ισως ενδιαφέρουν φοροτεχνικούς και λογιστές. Η μεγάλη εικόνα είναι διαφορετική. Την περιέγραψε για πρώτη φορά ο ομοσπονδιακός προπονητής: «Τι γίνεται με το προπονητικό κέντρο;».
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Αρης έφερε στη Θεσσαλονίκη ένα μεγάλο προπονητή, το Γερμανό Ντίντμαρ Κράμερ. Τον παρέλαβαν οι άνθρωποί του από το αεροδρόμιο και ο ίδιος ζήτησε να μην πάει στο ξενοδοχείο, αλλά στο προπονητήριο. Τον μετέφεραν στο Χαριλάου (το σημερινό Βικελίδης) και του είπαν «εδώ προπονείται η ομάδα».
Ο Κράμερ αντέδρασε, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν ο Αρης να γυμνάζεται εκεί που παίζει. Απαίτησε να τον πάνε στο προπονητικό κέντρο και όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, ζήτησε να του δώσουν το αεροπορικό εισιτήριο της επιστροφής! Ηθελε να σηκωθεί και να φύγει. Με χίλια ζόρια τον έπεισαν να τηρήσει το συμβόλαιό του.
Το χαρακτηριστικό παράδειγμα μας γυρνάει μισό περίπου αιώνα πίσω. Δεν το ανεχόταν τότε ο Κράμερ, γιατί να το ανέχεται ο κάθε Πογέτ;
Είναι αλήθεια ότι η ΕΠΟ δεν είχε την παραμικρή βοήθεια από την πολιτεία για να φτιάξει το δικό της προπονητικό κέντρο. Όμως ήδη έχει την οικονομική συνδρομή της UEFA.
Εδώ και καιρό ψάχνεται ανάμεσα στο Μαρκόπουλο και στο Ελληνικό. Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή να αποφασίσει γιατί δεν νοείται εθνική ομάδα στην αναπτυγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη χωρίς δικό της προπονητήριο.
