Η ΑΕΚ κέρδισε δίκαια. Ήταν καλύτερη σε όλους τους τομείς, πειστική και απέδειξε πως είναι μπροστά από τον ΠΑΟΚ. Για την ακρίβεια, πολύ μπροστά.
Μπροστά σε ποιότητα, λύσεις, αλλά κυρίως πνευματικά. Έχει τόση πίστη σε αυτό που παίζει, που για να την κερδίσεις πρέπει να ξεπεράσεις τον – σημερινό – σου εαυτό.
Πίσω από τις λέξεις, διαβάζοντας το παιχνίδι στο Αμπερντίν, η ανάγνωση που βόλεψε όλους να κάνουν αφορούσε το μέταλλο που έβγαλε η ομάδα για την ανατροπή. Την επομένη στον City 106,1, είπα μία λέξη που παρεξήγησαν πολλοί ακροατές. Μίλησα – πλην του μετάλλου – για … κωλοφαρδία. Στο πρώτο γκολ αυτός που πάει στον Ντέλια, γλιστράει και αμύνεται κάνοντας …έρπινγκ, το δεύτερο μπαίνει με κόντρα, το τρίτο σε νεκρό χρόνο επειδή ο στόπερ φορούσε νούμερο 46. Ναι το μέταλλο, αλλά υπήρχε η τύχη, η συγκυρία.
Αν το αναγνώσουμε λοιπόν ανάποδα το παιχνίδι της Πέμπτης, θα καταλήξουμε σε αυτό που είδαμε στη Φιλαδέλφεια. Το ότι ο ΠΑΟΚ χάθηκε από το γήπεδο για ένα τέταρτο απέναντι σε μία ομάδα χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία, μάλλον ήταν το καμπανάκι για την Κυριακή. Και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο ΠΑΟΚ τσαλαπατήθηκε στην Φιλαδέλφεια.
Έναν χρόνο πριν είχε χάσει με τον ίδιο τρόπο. Ηλίθια ατομικά λάθη χωρίς νόημα. Σήμερα ήταν το βολέ του Κοτάρσκι και το λάθος του Έκονγκ. Όμως όσο και να το πας στα πρόσωπα, δεν υπήρχε μισός που να έκανε τα βασικά. Ξεκινώντας από τον Λουτσέσκου που για κάποιον λόγο πήρε μόνο λάθος αποφάσεις στο αρχικό σχήμα. Επέλεξε τον Νάσμπεργκ αντί του Κουλιεράκη και δεν μπόρεσε να περάσει μισή πάσα στα μεσοδιαστήματα. Πίστεψε ότι ο Άντρε θα του σπάσει την πίεση αλλά ούτε αυτό έγινε. Στους μεσοεπιθετικούς βλέποντας τον Τάισον κουρασμένο, άλλαξε πλευρά στον Ζίφκοβιτς για να χωρέσει τον Ντεσπόντοφ. Θα μπορούσε απλά να πάει ο Βούλγαρος αριστερά.
Γενικά η εικόνα προφανώς και ήταν θλιβερή. Απλά η κλεψύδρα αδειάζει για Έκονγκ και Σαμάτα. Φτάσαμε Νοέμβρη και ο Τανζανός δεν έχει κάνει μισό παιχνίδι. Και την ίδια στιγμή, ο Τζίμας δεν παίρνει παιχνίδια ούτε με την β΄ομάδα, μένοντας μονίμως εκτός αποστολής. Καταλαβαίνω πως πιέζει καταστάσεις ο Λουτσέσκου για να βρει τα πατήματά του ο Τανζανός, όμως ο χρόνος μειώθηκε δραματικά.
Για τον Έκονγκ, αισθάνομαι ως είναι η απαρχή της ανασφάλειας που αισθάνεται η ομάδα. Ο τρόπος που βγήκαν οι Μεϊτέ – Οζντόεφ από το παιχνίδι ήταν εμφατικός. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν σαν να μην έπαιζαν.
Περιμένω πως και πως τον Μάρκος Αντόνιο. Είναι ο μοναδικός που μπορεί να δώσει ταχύτητα στα χαφ, απλά με τρεις μήνες αποχής αναρωτιέμαι πότε θα είναι έτοιμος.
Όσο για τον Γενάρη, δεν θα χρειαστεί η ομάδα μόνο το δεξί μπακ που ψάχνει. Πρέπει να αναβαθμίσει γενικά την άμυνα σε χαρακτηριστικά.
