MENU

Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι την πρώτη φορά στη ζωή μου που αντίκρισα τη Νέα Φιλαδέλφεια. Εχω την παιδική ανάμνηση, πως ήταν κάτι δύσκολο, πολύ μακρινό να βρεθούμε εκεί. Αλλά μπορώ ακόμα να περιγράψω με θαυμαστή ακρίβεια τα πάντα. Τον ήχο του ηλεκτρικού, την έξοδο στον Περισσό, τον δρόμο μέχρι το άλσος. Εκεί κάπου άρχιζες να βλέπεις γνώριμες φάτσες. Ακουγες τις φωνές, τη φασαρία, τα συνθήματα. Και μετά, έστριβα τη γωνία και έβλεπα να ορθώνεται ο μύθος της σκεπαστής εξέδρας.

Κάποια στιγμή, όπως τα πάντα στη ζωή, όλα αυτά έμοιαζαν δεδομένα. Σε εκείνα τα μέρη ξεκίνησα να πηγαίνω κρατώντας το χέρι του μπαμπά, πέρασα εφηβεία, τις δικές μου παρέες, έφτιαξα έναν δικό μου κόσμο. Όταν γκρεμίστηκε η Νέα Φιλαδέλφεια, αρχικά υπήρχε μούδιασμα. Ηταν άλλωστε και η προσδοκία πως άμεσα θα γινόταν η κατασκευή του νέου γηπέδου. Πέρασαν τα χρόνια. Απέφευγα να επισκεφτώ την πόλη, ειδικά από τη στιγμή που σκιάχτηκα όταν σε μια επίσκεψη σήκωσα το βλέμμα και είδα το κενό.

Τα χρόνια πέρασαν. Κάποια στιγμή, η επιστροφή στο «σπίτι» έμοιαζε όνειρο απατηλό. Ένα σύνθημα ξεθωριασμένο, βγαλμένο από άλλες εποχές. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε να κυλά ξανά ο χρόνος. Μια μέρα πίσω, σαν σήμερα. Σαν μια κρυφή ιεροτελεστία, όλα πήραν το δρόμο τους. Μόνο που τώρα εγώ κρατούσα τον μικρό από το χέρι. Και μολονότι μετακινηθήκαμε πια με αυτοκίνητο, πήγαμε να κάνουμε ξανά την ίδια διαδρομή. 

Εγιναν τόσα σε ένα χρόνο, που δεν μπορούσα να τα περιμένω. Το «σπίτι», ο «ναός» της ΑΕΚ, έγινε το εφαλτήριο για τις αγωνιστικές επιτυχίες. Ηρθε το νταμπλ. Εβλεπες φάτσες γελαστές. Εβλεπες γνωστούς που είχες να τους δεις χρόνια. Εβλεπες ξανά τη ζωή σου να περνά μπροστά σου. Κάθε επίσκεψη γεννά συναισθήματα. Γι’ αυτό και πόνεσε πολύ η δολοφονική επιδρομή και ο χαμός ενός παιδιού. Γιατί η Νέα Φιλαδέλφεια ήταν συνώνυμο της ευτυχίας και κάποιοι δεν την αντέχουν.

Ένας χρόνος OPAP Arena: Η μαγική επιστροφή στο «σπίτι»