Το Αργινεγίν, που σημαίνει «ήσυχα νερά» στην τοπική διάλεκτο, είναι ένα ψαροχώρι στα Κανάρια νησιά. Απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί τουριστικό θέρετρο, αν και διαθέτει κάποια εστιατόρια δίπλα στη θάλασσα, ξενοδοχεία για τους τουρίστες που αναζητούν ηρεμία και όχι κοσμικότητες και μερικά μπαράκια για τη βραδινή διασκέδαση κυρίως των ντόπιων, που δεν ξεπερνούν τις 2.500 ψυχές.
Και είναι παράδοξο πως αυτή η γωνιά της ισπανικής γης μπορεί να υπερηφανεύεται ότι γέννησε και ανέθρεψε δυο από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές των δυο τελευταίων δεκαετιών: μην τους αναζητήσετε στους σταρ του αθλήματος. Δεν ήταν από τους πολλούς, αλλά ξεχώρισαν από τους πολλούς. Κι ας υπήρξαν αντιστάρ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους. Ο ένας ήταν ο Χουάν Κάρλος Βαλερόν, ο άλλος ο Νταβίδ Σίλβα.
Αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη καριέρα, στη διάρκεια της οποίας έφτασε στην κορυφή του κόσμου και της Ευρώπης με την εθνική ομάδα της Ισπανίας και πέτυχε να γίνει όχι απλά θρύλος της Μάντσεστερ Σίτι, αλλά ένας από τους καλύτερους παίκτες που αγωνίστηκαν ποτέ στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Σίλβα αποσύρεται στα 37 του λαβωμένος από έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό
Μπορεί να νιώθει περήφανος διότι έπαιξε ποδόσφαιρο όπως αυτός ήθελε, χωρίς φανφάρες και μεγάλα λόγια, διότι έγινε σπουδαίος όχι για όσα είπε και όσα έκανε, αλλά για όσα δεν είπε, για όσα δεν έκανε. Σε μια εποχή που όλα είναι προβολή και λάμψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτός επέλεξε απολύτως συνειδητά να μη «φωνάζει» τη μεγαλοσύνη του, να μην φτιασιδώνει την εικόνα του για να την πουλήσει, αλλά να μείνει στην ουσία. Και η ουσία είναι η μπάλα μέσα στο γήπεδο.
Και κατάφερε, επίσης, ο Σίλβα όχι απλά να αμφισβητήσει, αλλά να «γκρεμίσει» την παγιωμένη άποψη ότι ένας μικρόσωμος, «αθόρυβος» παίκτης μπορεί να κυριαρχήσει μέσα στο γήπεδο και να αναδειχθεί ανάμεσα στους άλλους. Και το έκανε με τέτοια απλότητα, που ίσως είναι δύσκολο να το κάνει κάποιος άλλος στα χρόνια μετά από αυτόν.
Διέψευσε, έτσι, ακόμα και τον Πεπ Γκουαρδιόλα, που κι αν έχει δικαιωθεί σε απόψεις που έχει για το ποδόσφαιρο. Ο Ισπανός προπονητής είχε κάνει λάθος για τον Σίλβα… Και δεν δίστασε να το παραδεχθεί.
«Μου άρεσε η φαντασία του, αλλά το μέγεθος του με έκανε να πιστέψω πως θα αποτύγχανε στο σκληρό παιχνίδι της Πρέμιερ Λιγκ. Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση μου. Ωστόσο έκανα λάθος και ειλικρινά χαίρομαι για αυτό. Μπορείς να έχεις μια καλή σεζόν στην Αγγλία αλλά αυτός έχει δέκα καλές σεζόν. Είναι σχεδόν απίστευτο, είναι ένας τεράστιος παίκτης».
Σε μια δεκαετία που έμεινε στο Νησί και στο Μάντσεστερ ο «μάγος» (ο Σον Ράιτ-Φίλιπς τον αποκαλούσε Μέρλιν) έκανε τα πάντα. Συνέβαλε τα μέγιστα στο να γίνει η Σίτι αυτή η ομάδα που είναι σήμερα. Απόλυτα σημαντικός σε κάθε επιτυχία της ομάδας. Με τον τρόπο του πάντα. Αθόρυβα, δηλαδή.
Διότι το πιο γνωστό κόλπο αυτό του μάγου ήταν το κόλπο της… εξαφάνισης, τόσο εντός γηπέδου όσο και στην προσωπική ζωή του. Με πόση μαεστρία κατάφερνε να βυθίζεται στην αορατότητά του και να φεύγει. Θυμηθείτε τον μέσα στον αγωνιστικό χώρο: τη μια στιγμή ήταν μπροστά στα μάτια του αντιπάλου του, την επόμενη είχε κάνει μια ντρίμπλα και είχε χαθεί.
Όπως ακριβώς συνέβαινε και έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Τον Δεκέμβριο του 2017 είχε χάσει όλα τα παιχνίδια της Σίτι, δεν ήταν παρών στις προπονήσεις, αλλά κανείς δημοσιογράφος δεν μπορούσε να βρει τον λόγο. Ήταν γνωστό ότι είχε πάρει ειδική άδεια και ο Γκουαρδιόλα, αν και πιεζόταν στις συνεντεύξεις Τύπου δεν ήθελε να μιλήσει γι’ αυτό.
«Έλειπε για προσωπικούς λόγους. Θέλει να είναι μαζί μας, να μας βοηθά, αγαπά να παίζει για την Σίτι, όμως η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Ποτέ δεν θα τον πιέσω, και ας χάσουμε πόντους επειδή δεν θα είναι μαζί μας. Η οικογένεια είναι τα πάντα, έρχεται και πρέπει να έρχεται πάντα πρώτη» περιορίστηκε να πει ο προπονητής των «Πολιτών», αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που ζούσε ο Σίλβα, ο οποίος είχε ταξιδέψει στην πατρίδα του καθώς ο πρωτότοκος γιος του είχε γεννηθεί πολύ πρόωρα, σχεδόν τέσσερις μήνες, και έδινε μάχη για τη ζωή του στην εντατική.
Ήταν μια ιστορία που έγινε γνωστή αργότερα, καθώς ο Ισπανός ποδοσφαιριστής επέλεξε και τότε να κρατήσει την ιδιωτική ζωή του μακριά από τα φώτα, να μην «πουλήσει» το προσωπικό δράμα για μερικά likes συμπόνιας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πολλοί σχολίασαν κατά καιρούς ότι αυτή η στάση του μπορεί να του στοίχισε μια ακόμα μεγαλύτερη καριέρα, θα μπορούσε να είχε παίξει στη Ρεάλ Μαδρίτης ή στην Μπαρτσελόνα. Όταν πήγε στο Μάντσεστερ, στα 24 του, είχε ήδη κατακτήσει το Μουντιάλ και το EURO, αλλά παρέμενε σχετικά άγνωστος. Σε μια εκπομπή του «Match of the Day», ο Άλαν Σίρερ τον μπέρδεψε με τον Νταβίδ Βίγια, στον οποίο ο Σίλβα μοίραζε ασίστ για να σκοράρει στη Βαλένθια και στους «φούριας ρόχας». Τον συμβούλεψαν τότε να δίνει περισσότερες συνεντεύξεις, να είναι πιο ανοιχτός στον Τύπο για να «φτιάξει» την εικόνα του. Ο Σίλβα δεν το έκανε διότι πολύ απλά δεν το ήθελε. Ήταν χαρούμενος στην… ανωνυμία του.
Ακόμα και οπαδοί της Μάντσεστερ Σίτι ίσως δυσκολευτούν να θυμηθούν τη μία στιγμή που ξεχωρίζουν από την παρουσία του Σίλβα στην ομάδα τους. Θα πουν για κα καθοριστικά γκολ του Βενσάν Κομπανί κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και στη Λέστερ, που χάρισαν πρωταθλήματα, θα πουν σίγουρα για εκείνο το γκολ του Σέρχιο Αγουέρο κόντρα στην ΚΠΡ, που έδωσε τον πρώτο τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ. Αλλά για τον Σίλβα ποια στιγμή θα ξεχωρίσουν; Κι, όμως, σε κάθε παιχνίδι των «Πολιτών» υπήρχε ΜΙΑ στιγμή του Ισπανού. Απλά επειδή το έκανε συνέχεια, φαινόταν σαν κανονικότητα πια για να ξεχωρίσει κάποιος την πιο σημαντική.
Πολλοί από τους συμπαίκτες του έχουν να λένε ότι ήταν τόσο καλός που δεν μπορούσαν καν να μάθουν κάτι από αυτόν. «Ήταν δύσκολο για τους περισσότερους να… αντιγράψουν την τεχνική του. Προσωπικά έμαθα περισσότερα από αυτόν εκτός γηπέδων. Έδειξε ότι δεν χρειάζεται να είσαι υπερόπτης ή εγωκεντρικός για να γίνεις παίκτης παγκόσμιας κλάσης. Σήμερα οι ποδοσφαιριστές ενδιαφέρονται περισσότερο για την εικόνα τους, παρά για την απόδοσή τους. Ο Νταβίδ είναι διαφορετικός» είναι τα λόγια του Μίκα Ρίτσαρντς.
Μπορεί, λοιπόν, το youtube να μην είναι γεμάτο με βίντεο αφιερωμένα στον Σίλβα, αλλά ο ίδιος μπορεί να νιώθει ικανοποιημένος επειδή γέμισε το «μέσα» του παίζοντας ποδόσφαιρο όπως ο ίδιος το ήθελε.
Μπορεί να αισθάνεται περήφανος που υπήρξε ένας απλός άνθρωπος που μπορούσε μέσα σε ένα γήπεδο να περνάει καλά χωρίς να χρειάζεται να το επιδεικνύει για να θρέψει το «εγώ» του, που πολλοί τον είδαν και λίγοι τον άκουσαν. Ίσως έτσι η o χορός στη σιωπή να είναι πιο μαγικός…