MENU
:root { --competition-primary-color:#8a1538 ; --competition-secondary-color:#3f071d; --competition-solid-color:#3f071d; }
FIFA WORLD CUP 2022

«Ο δρόμος για τη δόξα», «Μάλκολμ Χ», «Τhe Pelican Brief», «Φιλαδέλφεια», «Crimson Tide»… 

Το 1996 ο Ντένζελ Ουάσινγκτον είχε γυρίσει μερικές από τις καλύτερες ταινίες του και είχε ήδη κατακτήσει το πρώτο βραβείο Όσκαρ της καριέρας του. 

Γεννημένος το 1996 στο Ρότερνταμ με τον πατέρα Μπόρις από την Αρούμπα και τη μητέρα Μάρλιν από το Σουρινάμ, ο Ντένζελ Τζούστους Μόρις Ντάμφρις, πήρε το όνομά του από τον αγαπημένο ηθοποιό των γονιών του και ακολούθησε έναν δρόμο για τη δόξα που θα μπορούσε να γίνει σενάριο χολιγουντιανής ταινίας με πρωταγωνιστή αυτόν που λάτρευαν ο μπαμπάς και η μαμά του. 

Από το 2015, όταν έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Σπάρτα Ρότερνταμ, ως το 2022, τώρα που οδηγεί την εθνική ομάδα της Ολλανδίας στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ένα ταξίδι από την Καραϊβική στην Ευρώπη, ένας δρόμος στον οποίο ξεχώρισε ως ένας από τους καλύτερους παίκτης της γενιάς του. 

Δεν χρειαζόταν, βέβαια, το Μουντιάλ του Κατάρ για να δείξει την αξία του, καθώς ήδη αυτός ο… πορτοκαλί δυναμίτης είχε ξεχωρίσει στο EURO της περσινής χρονιάς σκοράροντας στις νίκες της Ολλανδίας επί της Ουκρανίας και της Αυστρίας. Οι «οράνιε», βέβαια, ηττήθηκαν τελικά από την Τσεχία στους «16» της διοργάνωσης, αλλά οι εμφανίσεις του Ντάμφρις τον έφεραν στον προσκήνιο ως έναν παίκτη που θα… έλαμπε και στη συνέχεια. 

«Μια μέρα θα φορέσω την φανέλα της εθνικής ομάδας». Το είχε γράψει σε ένα χαρτί και το είχε κολλήσει σε έναν τοίχο στο παιδικό δωμάτιό του. Δεν ήταν εύκολο. Ως παιδί δεν ξεχώριζε στις ακαδημίες, οι προπονητές μάλλον δεν διέκριναν αυτό που θα μπορούσε να τον κάνει ξεχωριστό. 

Έπρεπε, λοιπόν, να δουλέψει. Πρώτα για να γίνει επαγγελματίας παίκτης και μετά για να παίξει και στην εθνική ομάδα. 

Και ο τοίχος στο δωμάτιό του «ξέρει» πόσο δύσκολα ήταν, Εκεί έγραφε ο ίδιος τι έκανε σε κάθε προπόνηση, τι είχε βελτιώσει και που μπορούσε να γίνει καλύτερος. Για να τα βλέπει μέρα νύχτα μπροστά του. Και να συνεχίζει να πιστεύει.

Το 2014, λοιπόν, έλαβε κλήση από την εθνική ομάδα. Της Αρούμπα… Ήταν 17 χρόνων και τον κάλεσε ο Τζιοβάνι Φράνκεν. Θα μπορούσε, φυσικά, να παίξει και για την εθνική ομάδα του Σουρινάμ. Και της Ολλανδίας, εννοείται. 

Συμφώνησε να πάει να παίξει για την Αρούμπα όσο αυτό δεν γινόταν σε επίσημα παιχνίδια. Δεν ήθελε να «κλείσει« την πόρτα στους «οράνιε», αυτό ήταν το μεγάλο όνειρο. Και δεν το έκρυβε. Ήταν ξεκάθαρος όταν συνάντησε τον Φράνκεν ότι δεν επρόκειτο να παίξει σε επίσημο αγώνα με την Αρούμπα. Κι, όμως, τότε ήταν ακόμα ένας ερασιτέχνης, ο οποίος πίστευε ότι μπορούσε να φτάσει να φορέσει την φανέλα της εθνικής ομάδας του Γιόχαν Κρόιφ, του Ντένις Μπέργκαμπ… 

«Το έλεγε και το πίστευε: ‘Δεν είναι δυνατόν να παίξω για την Αρούμπα, δεν θα μπορούν μετά να με καλέσουν στην Ολλανδία’. Και το έλεγε και όλοι γελούσαν μαζί του. Μα δεν υπήρχε τίποτα να τον αποθαρρύνει» θυμάται ο Άλεξ Πάσtor, προπονητής του στη Σπάρτα. 

Μετά ήρθε η πρώτη εμφάνιση με την Σπάρτα και το 2016 ο Ντάμφρις ήταν ο καλύτερος νέος παίκτης του ολλανδικού πρωταθλήματος.

Ακολούθησε η μεταγραφή στην Χέρενφεεν το 2017 και κατόπιν στην Αϊντχόφεν, ένα χρόνο μετά για να γίνει μάλιστα και αρχηγός της. Δεν χρειάστηκε περισσότερα από δύο χρόνια για να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό αμυντικό, ο οποίος μπορούσε να βοηθά την ομάδα του ποικιλοτρόπως. Και το 2018 ήρθε η κλήση… Από τον Ρόναλντ Κούμαν για την εθνική ομάδα της Ολλανδίας. Πρώτο παιχνίδι, στα 22 του, κόντρα στην Γερμανία για το Nations League.

Και μετά ήρθε η μεταγραφή στην Ίντερ, το καλοκαίρι του 2021, και συνολικά μέχρι σήμερα 41 εμφανίσεις με τους «νερατζούρι» και τέσσερα γκολ.

«To ΕURO είναι η κορυφαία στιγμή μου. Ήταν το όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Το πρώτο μου γκολ ήταν κόντρα στην Ουκρανία. Και το γεγονός ότι μας χάρισε τη νίκη ήταν τόσο υπέροχο. Κατάλαβα πριν από επτά χρόνια ότι ήμουν προσηλωμένος στην επιτυχία. Ήμουν στο Άμστερνταμ και έβλεπα την εθνική ομάδα στην τηλεόραση. Φώναζα μπροστά στην τηλεόραση. Και σκεφτόμουν ότι αυτό θα ήθελα να κάνω. Να είμαι εκεί μαζί τους. Δεν μπορούσα, βέβαια, να φανταστώ πόσο φοβερό συναίσθημα θα είναι. Να είμαι δίπλα στον Τζίνι, στον Φρένκι, στον Μέμφις. Και δεν μπορώ καν να συγκριθώ μαζί τους. Είναι υπέροχοι. Εγώ έχω την ενέργειά μου, τη θέλησή μου και με αυτά μπορώ να βοηθήσω» έλεγε για την εμπειρία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. 

Και τώρα το Μουντιάλ. Στο παιχνίδι κόντρα στις ΗΠΑ, ο Ντάμφρις έγινε ο πρώτος Ολλανδός ποδοσφαιριστής, από τα ένδοξα χρόνια της δεκαετίας του 1970, που είχε συμμετοχή σε τρία γκολ της εθνικής ομάδας σε ένα Μουντιάλ, όπως είχαν κάνει το 1974 ο Κρόιφ και το 1978 ο Ρομπ Ρένσεμπρινκ.

Ο Ντάμφρις είπε ότι το πρώτο γκολ, αυτό του Μέμφις Ντεπάι, ήταν αντιπροσωπευτικό του πόσο οργανωμένα μπορούν να δουλέψουν μέσα στο γήπεδο οι Ολλανδοί. Ο Λουίς φαν Χάαλ του έδωσε ένα μεγάλο φιλί στη συνέντευξη Τύπου δείχνοντας πόσο χαρούμενος ήταν για την εξαιρετική εμφάνισή του.

Και δεν χρειάζονταν να κάνει όσα κάνει στο Κατάρ για να αρχίσουν να ακούγονται... σειρήνες. Ο Έρικ Τεν Χαγκ τον θέλει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αν γίενται ακόμα και κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο δεν μπορεί να περιμένει ως το καλοκαίρι, ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν τον θέλει στην Μπάγερν Μονάχου για να αντικαταστήσει στο τέλος της φετινής σεζόν τον Μπενζαμέν Παβάρ. 

«Σίγουρα με κολακεύει το ενδιαφέρον τόσο μεγάλων ομάδων, αλλά είμαι σε μια εξίσου μεγάλη ομάδα, την Ιντερ. Θέλω να κερδίσω φέτος τον τίτλο, που χάσαμε στο τέλος την περασμένη σεζόν και δεν σκέφτομαι τη μεταγραφή» είναι η απάντηση του 26χρονου παίκτη στις φήμες. 

 

Ένας... πορτοκαλί δυναμίτης
EVENTS