MENU

Για την οικονομία της συζήτησης, ας ξεκινήσουμε από το επίμαχο: Κατά τη γνώμη μου το πέναλτι που κέρδισε ο Παναθηναϊκός είναι πέναλτι. Τεράστια ανοησία του Άβιλα, μεγάλη και η ευκολία με την οποία το δίνει ο διαιτητής ο οποίος προφανώς νόμιζε ότι ήταν φάουλ και δεν ξέρω αν θα το έδινε εξίσου εύκολα αν είχε καταλάβει ότι η παράβαση έγινε μέσα. Θα μου πείτε ότι η παράβαση είναι παράβαση, όπου κι αν συμβεί. Θα σας πω ότι αυτό είναι το γράμμα του νόμου, όμως η βαρύτητα ενός πέναλτι που ενδεχομένως να κρίνει τίτλο στο τέλος της χρονιάς δεν συγκρίνεται με την βαρύτητα ενός φάουλ. Άρα ο διαιτητής μπορεί και να ζύγιζε αλλιώς την αγκωνιά του Άβιλα. Μπορεί και όχι. Πέναλτι πάντως ήταν, οπότε πάμε παρακάτω.

Πέραν του Βαγγέλη Μαρινάκη πιστεύω ότι ουδείς άλλος είδε «τεράστια σφαγή από καραστημένο διαιτητή». Εφόσον θέλει βέβαια ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού και αφού ο ίδιος το έθεσε συγκριτικά μπορούμε να κάνουμε πράγματι μια λίστα με τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Ολυμπιακός και μάλιστα ο δικός του Ολυμπιακός θα βρίσκεται μέσα στις περισσότερες – ως θύτης, όχι ως θύμα.

Όσο για τις δηλώσεις Βρέντζου; Εδώ δεν σηκώνει πλάκα. Πέρα από τις πολιτικές προεκτάσεις που μένει να φανούν, η έκφραση «φασιστικό παρακράτος το οποίο διοικεί το ελληνικό ποδόσφαιρο» είναι τόσο βαριά που ελπίζω να μπορεί να την αποδείξει. Και ελπίζω επίσης κάποιος εισαγγελέας να τον καλέσει για να του δώσει την ευκαιρία να το κάνει. Μένει να δούμε αν αυτή τη φορά οι Ερυθρόλευκοι πραγματοποιήσουν τις απειλές τους και αποχωρήσουν ή μείνουν σε ένα «καραστημένο πρωτάθλημα».

Ποδοσφαιρικά πάντως έκαναν την καλύτερη φετινή τους εμφάνιση υπερείχαν ξεκάθαρα του Παναθηναϊκού, έδειξαν ότι μεσοεπιθετικά διαθέτουν τρομακτική ποιότητα και προϊόντος του χρόνου, με το κατάλληλο ξεσκαρτάρισμα και τις κατάλληλες προσθήκες μεσοαμυντικά, μπορούν ασφαλώς να επιστρέψουν στην διεκδίκηση του τίτλου ακόμα και φέτος. Τα παραπάνω θα ίσχυαν σε φυσιολογικές συνθήκες. Σε συνθήκες όπου ένα κανονικό πέναλτι γίνεται αφορμή για πόλεμο με την κυβέρνηση και προσωπικότητες όπως ο Μίτσελ αναγκάζονται να αλλάξουν τις δηλώσεις τους μέσα σε ελάχιστα λεπτά, δεν ξέρω ειλικρινά τι θα συμβεί.

Πλην όμως, επειδή είμαι σε ηλικία που δεν ξεχνάω εύκολα θα μου επιτρέψετε και δυο – τρεις άλλες παρατηρήσεις. Τον Νοέμβριο του 2019 ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε 2-2 τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα, με πέναλτι που κέρδισε 28 δευτερόλεπτα μετά την ολοκλήρωση του πενταλέπτου των καθυστερήσεων (και εκτέλεσε εύστοχα ο Βιεϊρίνια πολλά λεπτά μετά). Σημειώνω απλώς ότι εντός καθυστερήσεων έγιναν κι άλλες καθυστερήσεις, όπως π.χ. ο τραυματισμός του Διούδη. Για εκείνα τα δευτερόλεπτα ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού Γιώργος Δώνης μίλησε για «συμμορία», η ΠΑΕ Παναθηναϊκός έβγαλε ανακοίνωση κατά της διαιτησίας κα οι περισσότεροι Παναθηναϊκοί (ρεπόρτερ και οπαδοί) ήταν στα κάγκελα και ανέφεραν το ματς μέχρι πρόσφατα ως παράδειγμα «σφαγής» . Χθες το πέναλτι έγινε καμιά εικοσαριά δευτερόλεπτα μετά τη συμπλήρωση του έξτρα εξάλεπτου. Ήταν απλώς Κυριακή.

Επιπλέον, όποιος ΠΑΟΚτσής τολμούσε να υπαινιχθεί την πιθανότητα πέναλτι στο μαρκάρισμα του Χουάνκαρ επί του Μιτρίτσα, στο φινάλε του περυσινού τελικού, αντιμετωπιζόταν περίπου ως γραφικός. Φέτος που ο Παναθηναϊκός έχει πάρει δυο κρισιμότατα πέναλτι παρόμοιων επαφών (το δεύτερο με ΑΕΚ και το χθεσινό), δεν τρέχει τίποτα, η διαιτησία είναι πενηνταρήσια.

Παρόμοια προσέγγιση (τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας) έχουμε συχνά όλοι. Και οι ΠΑΟΚτσήδες και οι ΑΕΚτσήδες, όλοι. Και εντάξει, ο Ολυμπιακός, ως επίσημη στάση το τερματίζει, πλην όμως το πράγμα έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι διασκεδαστικό. Είναι άκρως επικίνδυνο. Παρατηρώ ότι σχεδόν κανείς δεν το καταλαβαίνει. Και εντωμεταξύ, όσο όλοι πιστεύουν ότι φταίνε πάντα και μόνο οι άλλοι, η Ελλάδα έκανε διόλου τυχαία τη χειρότερη χρονιά της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η βία έχει φύγει από τα γήπεδα και έχει ξεχυθεί στους δρόμους, το πρωτάθλημα διολισθαίνει σε μια άνευ προηγουμένου τοξικότητα και το μέλλον διαγράφεται εξαιρετικά δυσοίωνο.

Σήμερα είναι πολύ εύκολη η κριτική στον Ολυμπιακό και στην διοίκησή του. Και ορθώς γίνεται (από όσους …τολμούν τέλος πάντων να την κάνουν).

Η αυτοκριτική είναι πάντα πιο δύσκολη. Είναι όμως και εντελώς απαραίτητη, αν θέλουμε μη βρεθούμε μπροστά σε ακόμα χειρότερες και εντελώς απρόβλεπτες καταστάσεις.

Δεν έχει πλέον πλάκα
EVENTS