Στην μπασκετομάνα Κολομβία (αυτές οι πολιτικές σκοπιμότητες…) το 1982 έγιναν ωραία πραγματάκια εντός παρκέ, καθώς η επίθεση συνέχιζε να κρατά τα ηνία και η άμυνα έπαιρνε περισσότερες απουσίες κι από μαθητή γυμνασίου που τα ’χει γραμμένα όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

Η γηπεδούχος ομάδα λειτούργησε ως εκπληκτικά αποτελεσματικός σάκος του μποξ καθώς «έτρωγε» τη μία 35άρα μετά την άλλη, όμως στα ημιτελικά έγινε ο κακός μπασκετικός χαμός- με την καλή έννοια πάντα. 

Στον ημιτελικό γύρο- που τότε είχε ακόμα τη μορφή του ομίλου- οι Σοβιετικοί κέρδισαν την Γιουγκοσλαβία με 99-94, στην συνέχεια ηττήθηκαν (κατ’ εντολή Γκομέλσκι, λέει ο αστικός μύθος, προκειμένου να μείνουν εκτός τελικού οι Πλάβι) από τις ΗΠΑ με 99-93, τις οποίες όμως κέρδισαν στον μεγάλο τελικό με 95-94 και επέστρεψαν στον θρόνο τους! Αυτό ήταν το 3^ο χρυσό στις 5 τελευταίες διοργανώσεις για την ΕΣΣΔ που είχε, αδιαμφισβήτητα, ομαδάρα. 

Η Αμερική ήρθε δεύτερη, με την Γιουγκοσλαβία να επικρατεί της Ισπανίας στον μικρό τελικό και να κατακτά το χάλκινο. 

Το συγκεκριμένο Μουντομπάσκετ πέραν των «γεμάτων» παιχνιδιών του έμεινε στην ιστορία και για τις ομορφιές του τουριστικού Κάλι, εκεί που οι παίκτες έγραψαν ιστορία. 

Ή, τουλάχιστον, έτσι λένε οι φήμες. Εμείς πάλι δεν ξέρουμε… 

Το 10^ο Μουντομπάσκετ της ιστορίας έμελλε να είναι ιστορικό για πολλούς και διάφορους αγωνιστικούς- και μη- λόγους, όμως για εμάς ποσώς οι πολλοί και οι διάφοροι, μας νοιάζει μόνο ένας: η εθνική μας ομάδα για πρώτη φορά «κατέβηκε» σε ένα παγκόσμιο κύπελλο, καθώς λίγους μήνες νωρίτερα είχε τσεκάρει το εισιτήριό της. 

Η 10^η θέση που πήραμε θα μπορούσε (κοιτώντας πάντα εκ των υστέρων) να είναι λίγο καλύτερη, όμως είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως άνοιξε τον δρόμο για τον θρίαμβο του 1987 στην Αθήνα. 

Ο Νίκος Γκάλης κοίταξε στα μάτια όλα τα θηρία και τ’ ανάγκασε να κατεβάσουν το βλέμμα, καθώς αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ (έβαλε μια ωραιότατη 53άρα στην πρεμιέρα, ενώ λίγες μέρες αργότερα τράβηξε 49) ανάμεσα σε ιερά τέρατα του παγκόσμιου μπάσκετ. 

Στα των υπολοίπων ξεχωρίζει, εξυπακούεται, η αδιανόητη ανατροπή που σκάρωσε η ΕΣΣΔ στον ημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία, όταν από το εις βάρος της 90-82 στα 50 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη κέρδισε, εν τέλει, 91-90 με 3 σερί τρίποντα! 

Στον τελικό οι ΗΠΑ του «ναυάρχου» Ντέιβιντ Ρόμπινσον (με την τεράστια, μετέπειτα, καριέρα στο ΝΒΑ) νίκησαν 87-85 τους Σοβιετικούς και κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο, για πρώτη φορά μετά το μακρινό 1954. 

Πίσω από ΗΠΑ-ΕΣΣΔ τερμάτισε η Γιουγκοσλαβία, που πήρε το χάλκινο (7^ο σερί μετάλλιο για τους Πλάβι).

Κάποιοι θα επιμείνουν στο κλισέ πως πονάει πάντα η πρώτη φορά, όμως αν ισχύει κάτι τέτοιο γιατί θυμόμαστε με τόση γαλανόλευκη γλύκα το 1986;