Σουρεαλισμός, ο: η διοργάνωση λόγω πολιτικών ταραχών στην Ουρουγουάη πήγε έναν χρόνο «πίσω», το 1967 αντί για το 1966, και αποφασίστηκε να διεξαχθεί μήνα Μάιο που, όμως, είναι χειμώνας για το νότιο ημισφαίριο. 

Αποτέλεσμα αυτού; Το «Παλέ ντε Σπορ» του Μοντεβιδέο ήταν πιο κρύο κι από ανέκδοτο στο γνωστό μπαρ δεινοσαύρων. 

Με τις σόμπες και τις κουβέρτες να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, λοιπόν, και με τους ανθρώπους των ομάδων να προσπαθούν να διατηρήσουν τις ζωτικές τους ενδείξεις σε στοιχειωδώς ικανοποιητικά επίπεδα, το σύνολο που ξέρει όσο κανένα από παγετό θριάμβευσε: μετά από ένα εξαιρετικά δαιδαλώδες σύστημα διεξαγωγής η ΕΣΣΔ έφτασε στο χρυσό, αφού κέρδισε στον τελικό με 71-59 την Γιουγκοσλαβία, που αρκέστηκε στο ασημένιο. Η Βραζιλία, μετά από δύο σερί κατακτήσεις, ανέβηκε και πάλι στο βάθρο, αυτή τη φορά όμως στη χαμηλότερη θέση του. 

Τελικά κάνει κρύο στην Ρωσία, κρύο έκανε αείποτε… 

Για πρώτη φορά το Μουντομπάσκετ έσπασε τα γεωγραφικά του δεσμά και «βγήκε» από την Αμερική, με το 6^ο Παγκόσμιο Κύπελλο να διεξάγεται σε Λιουμπλιάνα/ Σκόπια/ Σεράγεβο /Σπλιτ/ Κάρλοβατς. 

Εκεί η εκπληκτικά ταλαντούχα Γιουγκοσλαβία αγωνιζόταν εντός έδρας και εκμεταλλευόμενη το σύστημα διεξαγωγής (ανάδειξη πρωταθλητή μέσω βαθμολογίας και όχι με τα συνήθη νοκ αουτ παιχνίδια μέχρι και τον τελικό που έχουμε συνηθίσει στο σήμερα) τερμάτισε στην πρώτη θέση, παρά το γεγονός πως στον τελευταίο της αγώνα ηττήθηκε εύκολα από την ΕΣΣΔ με 87-72.

Οι Πλάβι έστησαν τρικούβερτο γλέντι στις εξέδρες των (υπερσύγχρονων για τα δεδομένα της εποχής) γηπέδων, αφιερώνοντας το πρώτο τους χρυσό σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στον αδικοχαμένο θρύλο της ομάδας Ραντιβόι Κόρατς, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο σχεδόν έναν χρόνο πριν την έναρξη της διοργάνωσης. 

Η… συνήθης Βραζιλία πήρε το ασημένιο, με τους Σοβιετικούς να κατακτούν το χάλκινο, παρά τον θρίαμβο της τελευταίας ημέρας. 

Αδικίες της μπασκετικής ζωής θα πει κανείς, that’s life, θ’ απαντήσει κάποιος άλλος. 

Σ’ έναν φανταστικό, από πάσης απόψεως, διάλογο.