Η αλήθεια είναι ότι ο Γιαννακόπουλος το ψάχνει χρόνια το κομμάτι της ελληνοποίησης. Από την πρώτη κιόλας σεζόν είχε κατά νου να στήσει τον ελληνικό «κορμό», παρόμοιο μ' αυτόν που χάρισε στον Παναθηναϊκό τα ευρωπαϊκά την πρώτη δεκαετία του 2000. Το ήθελε, το επιδίωκε, αλλά δεν είχε τα «εργαλεία» για το πετύχει. Οι «πράσινοι» έκαναν ένα μεγάλο λάθος στα τελευταία χρόνια της θητείας του Ομπράντοβιτς στον «πράσινο» πάγκο. Δεν επιδίωξαν να «σαρώσουν» την αγορά, να αποκτήσουν δηλαδή τα καλύτερα «υλικά» στη μετά – Διαμαντίδη και μετά – Σπανούλη εποχή.
Περιπτώσεις όπως ο Παπανικολάου, ο Παπαπέτρου, ο Σλούκας, ο Μάντζαρης χάθηκαν σε περιόδους που οι «πράσινοι» σάρωναν μεν τα ευρωπαϊκά και τα πρωταθλήματα Ελλάδας, αλλά δεν κοιτούσαν τι θα γίνει τέσσερα – πέντε χρόνια μετά. Δεν έχει σημασία ποιοι από τους παραπάνω παίκτες αποδίδουν τελικά, βάσει του ταλέντου και των προσδοκιών, έχει σημασία ότι τότε ο Παναθηναϊκός σκεφτόταν περισσότερο το «τώρα» και λιγότερο το «αύριο».
Θεωρώ πως η απόφαση αυτή ήταν περισσότερο ευθύνη του Ομπράντοβιτς και πολύ λιγότερο της τότε διοίκησης που είχε απεριόριστα μπάτζετ να ξοδέψει για τον Παναθηναϊκό. Ηταν η εποχή που οι «πράσινοι» δεν καίγονταν για το αν θα πάρουν τον πιτσιρικά Μάντζαρη από το Περιστέρι ή τον Παπανικολάου από τον Αρη, αλλά «καίγονταν» να αποκτήσουν τον σπουδαίο Γιασικεβίτσιους «κλειδώνοντας» το τρόπαιο της επόμενης χρονιάς.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν επί Δημήτρη Γιαννακόπουλου βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση που βρέθηκαν οι Αγγελόπουλοι μια 7ετία πριν. Τότε που ξόδευαν εκατομμύρια ευρώ, αλλάζοντας κάθε χρόνο τον βασικό κορμό της ομάδας, την στιγμή που οι Γιαννακόπουλοι είχαν φροντίσει να «κλειδώσουν» όλους τους καλούς Ελληνες ηλικίας 23-26. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος επιχείρησε λοιπόν να πάρει το αίμα του πίσω, αποκτώντας την αμέσως επόμενη φουρνιά, με σαφώς λιγότερες περγαμηνές και λιγότερες εμπειρίες.
Ηταν το μόνο που μπορούσε να κάνει για να ανακτήσει μακροπρόθεσμα το ελληνικό στοιχείο που το θεωρούσε – και ορθώς – το θεωρεί απαραίτητο. Το λάθος στην υπόθεση αυτή δεν ήταν η επιλογή των προσώπων, ούτε η απόφαση να κινηθεί για την απόκτηση όλων των ταλαντούχων παιδιών που υπήρχαν διαθέσιμα εκείνη την περίοδο. Αντιθέτως...
Το λάθος ήταν η βιασύνη με την οποία αντιμετωπίστηκε το όλο πρότζεκτ και η σιγουριά πως τα συγκεκριμένα παιδιά είναι ικανά να σηκώσουν το βάρος. Υπήρχαν δύο επιλογές στη συγκεκριμένη περίπτωση: Ή ο Παναθηναϊκός θα επέλεγε να αφήσει τους τίτλους και τις διακρίσεις και να δουλέψει με πλάνο πενταετίας πάνω σ' αυτά τα παιδιά ή θα τα έστελνε δανεικούς σε μικρομεσαίες ομάδες, παρακολουθώντας στενά την εξέλιξή τους κι έχοντας λόγο στη διαδικασία ανάπτυξης. Οτιδήποτε άλλο ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα αποτύχει, όπως κι έγινε... Ο Παναθηναϊκός ήθελε και τα δύο την τελευταία πενταετία: Και να κατακτήσει τίτλους, αλλά και να βελτιώσει τα παιδιά αυτά. Δυστυχώς, δεν γίνεται! Κι όποιος το πέτυχε είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα...
Αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός προχωρά στην αυθεντική ελληνοποίηση. Προχωρά σε μια ενίσχυση του ελληνικού στοιχείου, το οποίο ανταποκρίνεται στην ποιότητά και τους στόχους του. Η απόκτηση του Νικ Καλάθη σηματοδότησε την στροφή στον ρεαλισμό. Την ελληνοποίηση με τίτλους «εδώ και τώρα», όταν μάλιστα η αγορά έχει στερέψει σε αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να την πληρώσεις ακριβά. Και ο Γιαννακόπουλος πλέον το κάνει... Ηταν ο Καλάθης, ο Παππάς, ακολούθησε ο Μπουρούσης (σ.σ. Ανεξάρτητα αν δεν βοήθησε όσο θα περίμεναν κάποιοι), φέτος ο Παπαπέτρου και δίπλα τους Ελληνόπουλα που μπορούν ηλικιακά και αγωνιστικά να στηρίξουν τον ελληνικό κορμό. Παράλληλα, ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη σωφροσύνη τους Ελληνες παίκτες που ΘΑ παίξουν στο μέλλον. Τους Ελληνες που δεν θα σηκώσουν την Ευρωλίγκα «εδώ και τώρα», αλλά που θα μπορούσαν να είναι η γεννιά «αυθεντικής ελληνοποίησης» τα επόμενα χρόνια. Η περίπτωση του Μήτογλου αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και χωρίς εξαλλοσύνες, ο Καλαϊτζάκης είναι ένα πρότζεκτ με ενδιαφέρον που ως τέτοιο αντιμετωπίζεται και ο Παπαγιάννης γυρίζει σπίτι του για να συνέλθει από το χαστούκι του ΝΒΑ.
Συμπερασματικά, θεωρώ πως η προσπάθεια του Παναθηναϊκού και προσωπικά του Γιαννακόπουλου την τελευταία διετία, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Ακόμη κι αν δεν πετύχει, τουλάχιστον αυτή η ελληνοποίηση έχει το κύρος και το μέγεθος του Παναθηναϊκού που πάντα αγωνίζεται για να κατακτά τίτλους και όχι για να παράγει ταλέντα...
