Ολη την εβδομάδα που είχε προηγηθεί είχε ακούσει πολλά. Κι εκείνος, και οι παίκτες του και η διοίκηση. Η ήττα με 66-77 στο Αλεξάνδρειο από την Τόφας Μπούρσα δεν χωνευόταν εύκολα… Η υπέρβαση είχε γίνει στον ημιτελικό με τον επικό αποκλεισμό επί της Μπενετόν για να χαθεί το δεύτερο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας μιας ομάδας που φαινόταν εκείνη την περίοδο να πατά το restart. Με προσωπικότητες όπως ο Ορτίθ, ο Σάκλφορντ, με φερέλπιδες ξένους όπως ο Μάικ Ναχάρ, με το δίδυμο που ξεσάλωνε στους Αμπελόκηπους Φλώρο, Σταυρακόπουλο, με τον «τρελό» Μάριο Μπόνι που «μαχαίρωσε» τους συμπατριώτες του στο Τρεβίζο σε μια συγκλονιστική εμφάνιση. Και φυσικά με τον αρχηγό Παναγιώτη Λιαδέλη που θεωρούσε ως προσωπική υπόθεση τον τελικό.
Ο «Πίξι» είχε ξεπεράσει ακόμη και τις φοβίες του με τα αεροπλάνα, καθώς η πτήση που μετέφερε την ολιγομελή αποστολή του Αρη στην Προύσα έγινε με ένα δικινητήριο ελικοφόρο που ναυλώθηκε για να προσγειωθεί στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Προύσας. Της πατρίδας του Καραγκιόζη… Απών από την αποστολή ήταν και ο τότε «τρελός χορηγός», ο αείμνηστος Ζαφείρης Σαμολαδάς λόγω μιας επέμβασης στην οποία είχε υποβληθεί πριν από λίγες ημέρες.
Η ειρωνεία της τύχης για τον Αρη ήταν ότι στη δεύτερη συμμετοχή του σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης του έλαχε πάλι τουρκική ομάδα. Μετά το επεισοδιακό τρόπαιο στο Τορίνο το 1993 με αντίπαλο την Εφές, η Τόφας φαινομενικά ήταν ευκολότερη υπόθεση. Στο Αλεξάνδρειο υποτιμήθηκε. Ο Βλάνταν Αλάνοβιτς και ο Στίβεν Ρότζερς εκτελούσαν από την περιφέρεια, αλλά κάτω από τα καλάθια δέσποζε η τρομακτική φυσιογνωμία του Ρασάρντ Γκρίφιθ. Ενός θηρίου 2.12, με θεαματικές επιδόσεις στο κολλεγιακό πρωτάθλημα με το Ουισκόνσιν, με πλάτες παλαιστή, που κατάπινε τα ριμπάουντ και έδειχνε άφοβος ακόμη και στο ταλέντο, την εμπειρία του εξαιρετικού «δίδυμου πύργων» Σάκλφορντ – Ορτίθ. Το σφύριγμα της λήξης στο Αλεξάνδρειο, έβρισκε τους πάντες κατηφείς και ένα κολασμένο κοινό να αποδοκιμάζει. «Εάν δε φέρετε το κύπελλο να μείνετε εκεί», άρχιζαν τις ανακοινώσεις οι οργανωμένοι. Εν έτη 1997, ο πήχης των απαιτήσεων ήταν ακόμη ψηλά. Εστω κι αν το μπάσκετ έδειχνε την προδιαγεγραμμένη πορεία του προς τις μεγάλες δυνάμεις του κέντρου. Τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη, τον Παναθηναϊκό των αδερφών Γιαννακόπουλου, της ΑΕΚ του Φιλίππου.
Στο αεροδρόμιο της Προύσας η αστυνόμευση θύμιζε στρατιωτικό καθεστώς. Η εντολή σαφής. Κανείς δεν έβγαινε ούτε για βόλτα στο τετράγωνο αν δεν συνοδευόταν από ισχυρή αστυνομική παρουσία ενστόλων και μυστικών.
Λίγες ώρες πριν τον αγώνα ο Σούμποτιτς έδειχνε και ξανάδειχνε το βίντεο του πρώτου τελικού. Οι περισσότερες παρατηρήσεις απευθυνόταν στους ψηλούς και στον Σάκλφορντ για τον περιορισμό του Γκρίφιθ. Αλλά κι ο Αμερικανός του Αρη το ‘χε κρατήσει μανιάτικο. Ο πιτσιρικάς αντίπαλός του μπορεί να προκαλούσε δέος με το κορμί αλλά ρε διάολε κι εκείνος δεν ήταν τυχαίος…
Η Bursa Ataturk Spor Salonu δεν ήταν μεγάλο γήπεδο, 3.500 χωρητικότητα όλοι κι όλοι. Αλλά το κοινό ήταν πεινασμένο… Ολοι κρατούσαν τις τουρκικές σημαίες με κανονικά κοντάρια σα λάβαρα, η ατμόσφαιρα έμοιαζε κάτι με γιορτή και λιτανεία μαζί… Ο συνάδελφος Πάρις Καλημερίδης ήταν από τους τυχερούς, καθώς θα μετέδιδε για λογαριασμό της ΕΤ 3 που κάλυπτε τηλεοπτικά το παιχνίδι τον τελικό μέσα από το γήπεδο, δίπλα από η γραμματεία. Ο άτυχος ήταν ο Θοδωρής Χατζηπαντελής που για τις ανάγκες της ΕΡΑ Σπορ έπρεπε να μπει ανάμεσα στις κερκίδες παρέα με τέσσερις ειδικούς αστυνομικούς οι οποίοι τον προστάτευαν με ασπίδες…
Ο Λευτέρης Σούμποτιτς θυμάται: «Τους έβλεπα ότι είχαν άγχος. Εμείς ήμασταν καταδικασμένοι για όλους. Αυτοί δεν είχαν εμπειρία από μεγάλους αγώνες. Εβλεπα ότι άρχισαν να πανηγυρίζουν προτού αρχίσει το παιχνίδι. Κι είπα από μέσα μου… Μετά από μισή ώρα θα δούμε ποιος θα πανηγυρίζει»…
Ο τελικός άρχισε. Κλειστός, νευρικές και οι δυο ομάδες… Ο Αρης έπαιρνε προβάδισμα και το έχανε… Στο ημίχρονο οδηγούσε στο σκορ 34-37 χάνοντας μια διαφορά οκτώ πόντων. Στο δεύτερο όμως η διαφορά κλάσης άρχισε να φαίνεται. Ο Σάκλφορντ «κλείδωσε» τον Γκρίφιθ, ο Ρίτσαρντς και ο Αλάνοβιτς άρχιζαν τον πετροπόλεμο ενώ Μπόνι, Ορτίθ και Λιαδέλης οργίαζαν επιθετικά. Η διαφορά μεγάλωνε, έφτασε τους 18 πόντους με τους Τούρκους να κάνουν τριπλή επίθεση λόγω χαμένων ριμπάουντ από τους ψηλούς του Αρη και τον Καλημερίδη να φωνάζει: «Ένα ριμπάουντ ρε παιδιά!». Στα 30 δευτερόλεπτα πριν το τέλος ο Λιαδέλης κλέβει, πετυχαίνει «γκολ φάουλ» και το γήπεδο γεμίζει από κοντάρια τουρκικών σημαιών…
Ο Κατσάρο και ο Βιρόβνικ διακόπτουν το παιχνίδι, δίνοντας εντολή για εκκένωση… «Υπό το φόβο της αστυνομίας οι Τούρκοι εκκένωσαν το γήπεδο μέσα σε πέντε λεπτά… Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα», λέει ο Θοδωρής Χατζηπαντελής που το δεύτερο ημίχρονο μετέδιδε όρθιος και μέσα από τις … διάφανες ασπίδες των αστυνομικών. «Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος είναι δίπλα μου. Με την διακοπή, γυρνά και μου λέει: Δε σου τα έλεγα; Υπήρχε σαφής εντολή προς τους διαιτητές με το παραμικρό να διακόψουν τον αγώνα», θυμάται ο Πάρις Καλημερίδης…
Το τελικό 70-88 κεκλεισμένων των θυρών, με τους παίκτες, συγκινημένους να αγκαλιάζονται και να στήνουν πανηγύρι δίνει επικές διαστάσεις σε ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο προτού αρχίσει… Ο Σούμποτιτς μειδιούσε πονηρά: «Ισως να μοιάζει υπερβολικό αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα χάναμε από αυτήν την ομάδα. Πίστευα ακόμη κι όταν όλοι μας είχαν καταδικασμένους…». Ο Ορτίθ γλεντούσε σαν μικρό παιδί πανηγυρίζοντας τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο του… Εξω από το γήπεδο οι αστυνομικοί ήταν ακόμη περισσότεροι.
Η επιστροφή ήταν θριαμβευτική. Τελικώς, εκείνη η ομάδα έκανε το χρέος της, γυρνώντας με το κύπελλο και αποφεύγοντας το … ανάθεμα του κοινού. Ενα ανάθεμα που επέστρεψε λίγο αργότερα όταν εκείνη για πολλούς μια από τις κορυφαίες ομάδες του Αρη στη μετά Γκάλη – εποχή, έχανε από τον υποβιβασμένο Πειραϊκό και μαζί τη θέση στην τετράδα και τις πιθανότητες διεκδίκησης ενός πρωταθλήματος. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς κατηγορήθηκε ως υπεύθυνος της ήττας ενώ στην οπαδική λογική εμπεδώθηκε ως «προδοσία» η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Παναθηναϊκού την επόμενη περίοδο.
Ανεξαρτήτως, εικασιών, η 3η Απριλίου του 1997 ήταν η κορύφωση της εναλλαγής συναισθημάτων για μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και πάθος. Από την απόλυτη απογοήτευση, σε μια μυθική δικαίωση…
