Πώς να ήταν άραγε εκείνο το πρωινό στο σπίτι; Δημιουργικό σίγουρα! Γεμάτο χρώματα, ζωντάνια και χαρά. Αρκεί να μην ήσουν εκείνος που έπρεπε να καθαρίσει πίσω από τα πιτσιρίκια μετά. Ποιος να ήταν ο διάλογος άραγε;
Έλα! Θα ζωγραφίσουμε για τον Παναθηναϊκό!
Έλα! Θα φτιάξουμε πανό για τον Παναθηναϊκό!
Έλα! Κι αν τελειώσει το χαρτί, θα ζωγραφίσουμε και την μπλούζα σου.
Λεπτομέρειες σε αυτή την ηλικία. Όπου βρίσκεις ζωγραφίζεις… Πράσινο χρώμα να υπάρχει και όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται. Πολύ πράσινο, λίγο κόκκινο και λίγο μαύρο χρειάστηκε για να περάσουν τα τρία αγόρια ένα υπέροχο πρωινό. Από ταλέντο, μάλλον δεν ήταν και των καλών τεχνών. Καλύτερα που τους κέρδισε το μπάσκετ και τους έχασε η αφηρημένη τέχνη, το δείγμα δείχνει ότι μάλλον θα δυσκολεύονταν να βγάλουν τα προς το ζην. Μόνο το «13» και κάτι «Πανάθα» μπορείς να ξεχωρίσεις στη φωτογραφία, η οποία είναι τραβηγμένη πριν τουλάχιστον μια δεκαετία κι έρχεται να επιβεβαιώσει το όνειρο που είχε ο Γιώργος και ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης.
Στην απλή του μορφή, ας πούμε την μορφή 1.0, το όνειρο ήταν να παίξουν μαζί στην ίδια ομάδα. Στην προχωρημένη μορφή, ας πούμε την μορφή 1.3, να παίξουν μαζί στον Παναθηναϊκό. Η απλή μορφή έγινε πραγματικότητα στον Άρη ως πιτσιρίκια, και αργότερα στην Λιθουανία ως ξενιτεμένοι. Η εξελιγμένη μορφή θα γίνει πραγματικότητα τη νέα σεζόν. Γιατί κάποια όνειρα μπορούν και πραγματοποιούνται. Γιατί κάποιες παιδικές επιθυμίες δεν αλλοιώνονται, ούτε αποχρωματίζονται μεγαλώνοντας. Επειδή μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι για να περάσεις καλά και δημιουργικά τη μέρα σου είναι να έχεις έναν πράσινο μαρκαδόρο, άσπρο χαρτί ακουαρέλα ή στη χειρότερη μια άσπρη μπλούζα.
Και όνειρα…
