Σηκώνονται όλοι να τον χειροκροτήσουν. Είναι η βραδιά του. Είναι η στιγμή του. Μετά από 30 λεπτά στο παρκέ έχει δώσει 25 πόντους, τέσσερα ριμπάουντ και τρεις ασίστ στην ομάδα του, ευστοχώντας σε εφτά τρίποντα σε ισάριθμες προσπάθειες. Το Ohio State προχωράει ακόμα έναν γύρο στο τελικό τουρνουά του NCAA. Θα βρεθεί στο sweet sixteen. Βρίσκεται στο Κλίβελαντ. Στη γενέτειρά του. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα άρχισε να παίζει μπάσκετ. Στην κερκίδα μόνο γνωστές φυσιογνωμίες. Γνωστοί που ήθελαν να δουν την ομάδα να προχωράει. Παιδικοί του φίλοι, και φυσικά η μαμά Λάιτι. Είναι σχεδόν όσο καλό μπορεί να γίνει. Στην πραγματικότητα, παρότι εκείνη τη στιγμή δεν το γνώριζε, δε θα γινόταν καλύτερο, αφού στους «16» το Ohio State ηττήθηκε από το Κεντάκι. Τρέχει στην κερκίδα και αγκαλιάζει τη μητέρα του.
«Στη διάρκεια του τουρνουά ένας άγνωστος με πλησίασε και με ευχαρίστησε. Με ευχαρίστησε επειδή επέτρεψα στο Ohio να έχει το γιο μου για πέντε χρόνια». Η Έμιλι Λάιτι ήταν η μαμά όλων των παικτών. Συνέχισε να παρακολουθεί κολεγιακά παιχνίδια, ακόμα και μετά την αποφοίτηση του γιου του. Δύο χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ στο «Rocket Mortage Fieldhouse» έφυγε από τη ζωή. Ο Ντέιβιντ αποδέχεται το χαρακτηρισμό «μαμάκιας». Έχει τατουάζ στο χέρι του τη μητέρα του. Έπαιζε (και) για να της δίνει χαρά. Παίζει ακόμα (και) για να της δίνει χαρά. «Αν κάτι είναι σημαντικό για τη μητέρα μου, είναι και για μένα. Και το πτυχίο είναι κάτι ιδιαίτερο για όλη μου την οικογένεια. Είναι εκείνο που θα κουβαλάω σε όλη μου τη ζωή».
Πτυχιούχος στο οικογενειακό δίκαιο και δίκαιο του καταναλωτή, ο Ντέιβιντ Λάιτι ξεχώριζε από πολύ μικρή ηλικία. Αλλά δεν ήταν η Έμιλι (αθλήτρια στίβου και τένις η ίδια), ούτε ο πατέρας του (μπασκετμπολίστας στο κολέγιο) που είδαν το ταλέντο του. «Θυμάμαι όταν η δασκάλα του στο προνήπιο έπιασε τη γιαγιά του Ντέιβ και της είπε: «Μια μέρα θα το δούμε το παιδί στην τηλεόραση». Αναρωτιέμαι αν το θυμάται και η ίδια», διηγήθηκε η Έμιλι στην αγαπημένη της ιστορία για τον Ντέιβιντ. Εκείνη που πρόλαβε να διηγηθεί το 2011, πριν την αποφοίτηση του Ντέιβ και πριν η ίδια αρρωστήσει.
The glue factor!
Είναι δύσκολο να κερδίσεις την προσοχή των ειδικών ή των δημοσιογράφων στο κολέγιο, αν δεν είσαι σταρ. Ο Ντέιβιντ Λάιτι το κατάφερε. Είχε έναν ειδικό ρόλο, και ήξερε ότι μπαίνοντας σε ένα κολέγιο που είχε, ήδη, πρωταγωνιστές και σταρ, έπρεπε να βρει τρόπο να κερδίσει το χρόνο συμμετοχής του. Το έκανε. Έγινε εκείνος ο τύπος που ποτέ δε θα σου γεμίσει το μάτι με τα στατιστικά του, αλλά αν τον βγάλεις από την εικόνα το παζλ δε βγάζει νόημα. Έγινε ο παίκτης του προπονητή, έγινε εκείνος που πάντα θα παίξει άμυνα και θα συνεισφέρει σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού. Όχι γιατί δεν μπορούσε να σκοράρει. Στο γυμνάσιο είχε βραδιές που σκόραρε μέχρι και 50 πόντους, αποφοίτησε με μέσο όρο πόντων 28, αλλά από τότε είχε διαφορετική νοοτροπία.
«Δε έχει την ανάγκη να παίρνει τη δόξα. Ποτέ του δεν την είχε», θα πει ο προπονητής του στο γυμνάσιο, Ντέιβ Βοτσιεκόφσκι για να συμπληρώσει ο Ταντ Μάτα, προπονητής του στο Οχάιο Στέιτ. «Δεν είναι μυστικό ότι πρόκειται για τον αγαπημένο μου παίκτη. Πραγματική ευλογία για έναν προπονητή να τον έχει στην ομάδα του. Υπήρχαν μέρες που είχε περισσότερη ενέργεια στην προπόνηση από όλη την υπόλοιπη ομάδα μαζί!». Αν προσπαθήσεις να αποκωδικοποιήσεις τη νοοτροπία του 33χρονου σήμερα Αμερικανικού, θα βρεις τη λογική του επαγγελματία. «Στο ΝΒΑ βρίσκεις 90% σουπερστάρ και 10% ρολίστες. Οπότε αν θες να φτάσεις εκεί, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μάθεις να είσαι ρολίστας. Εκείνο που μετράει είναι οι νίκες και όχι οι ατομικές επιδόσεις».
Στο ΝΒΑ δεν έφτασε ποτέ. Δεν έκανε, όμως, και λίγα. Έπαιξε μπροστά σε 80.000 κόσμου στον τελικό του NCAA το 2007, ξεπέρασε τρεις σοβαρούς τραυματισμούς (μία ρήξη χιαστών και δύο κατάγματα στα πόδια του), επέστρεφε κάθε φορά καλύτερος, και έχει ένα από τα εφτά ρεκόρ στο κολεγιακό μπάσκετ, τα οποία οι ειδικοί στοιχηματίζουν ότι δε θα σπάσουν ποτέ! Δίπλα στους 100 πόντους του Φρανκ Σέλβι από το 1954, στους 54 συνεχόμενους πόντους του Μπιλ Μίλκβι το 1951, το 57,3% στα τρίποντα σε μια ολόκληρη σεζόν του Στιβ Κερ και στα 48 σερί ματς με double-double του Τομ Γκόλα, η ιστορία γράφει τα 157 ματς του Ντέιβιντ Λάιτι. Του παίκτη που έχει παίξει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στη Division I.
Light it up…
Το Ohio State, ένα κολέγιο τροφοδότης του NBA Draft, έδωσε εφτά παίκτες από το 2007 ως το 2011, όταν δηλαδή ήταν σπουδαστής και ο Ντέιβ Λάιτι. Μεταξύ αυτών, ο Γκρεγκ Όντεν, που έφτασε στο νούμερο 1 το 2007 , ο Μάικ Κόνλεϊ του νούμερο 4 το 2007, ο Κώστας Κουφός το 2008, ο Έβαν Τέρνερ στο νούμερο 2 το 2010… Ο Λάιτι δεν τα κατάφερε. Εκτός της αποτυχίας του να επιλεγεί στο ντραφτ, έπεσε πάνω το lockout του 2011 και οι επιλογές του περιορίστηκαν σημαντικά. «Αποφάσισα να μην περιμένω και έφυγα για την Ευρώπη. Υπέγραψα στην Ιταλία και είχα μια υπέροχη πρώτη σεζόν. Στόχος μου ήταν να ρουφήξω όσο περισσότερα μπορούσα».
Καντού, λοιπόν, το 2011, ώστε όταν τον ρωτάνε ποια ήταν η ωραιότερη ανάμνηση που έχεις από την πρώτη σου χρονιά στην Ευρώπη να απαντάει: «Όταν κερδίσαμε τον Ολυμπιακό!!». And… welcome! 64-63 τον Νοέμβριο του 2011, με τον Αντρέα Τρινκιέρι ακόμα άγνωστο στην Ελλάδα, τον Γκεόργκι Σερμαντίνι να πετυχαίνει τη νικητήρια βολή και τον ρούκι Ντέιβιντ Λάιτι να παίζει δύο λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα. Από τότε και στη δεκαετία που μεσολάβησε, ο καθένας πήρε το δρόμο του. Και ο Ολυμπιακός – εκτός των άλλων - πήρε το ευρωπαϊκό εκείνη τη σεζόν…
Ο Αμερικανός γκαρντ έζησε τα πάντα στην Ευρώπη. Πήρε πρωτάθλημα με την άσημη Ναντέρ, πήγε στη Βιλερμπάν, επέστρεψε στην Ιταλία για να επιστρέψει ξανά στη Γαλλία. Στη Λυών βρήκε το μέρος που περισσότερο από όλα έμοιαζε με το σπίτι του. Ειδικά όταν βρίσκεται μαζί του ο Μορίς, ο εφτάχρονος γιος του από τη σχέση του με την Τάιλερ Χιλ, πρώην παίκτρια των New York Liberty και νούμερο τέσσερα στο ντραφτ του WNBA το 2013. Με τη ASVEL, «τζέντλεμαν μπασκετμπολίστας που σημάδεψε την ιστορία της», όπως τον σκιαγράφησε η Equipe κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, έπαιξε στην ευρωλίγκα, επέκτεινε δύο φορές το συμβόλαιό του και έγινε ο αγαπημένος του Τόνι Πάρκερ.
«Για μένα, το μέλλον της Βιλερμπάν δεν γίνεται να μην ταυτίζεται με τον Ντέιβιντ. Δεν έκρυψα ποτέ την αδυναμία που του έχω και δε νομίζω ότι είμαι ο μόνος στο σύλλογο. Όταν κάποιος είναι αποδεκτός στα αποδυτήρια, στο γήπεδο και εκτός του γηπέδου, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να τον κρατήσουμε. Με τον Ντέιβιντ νιώθεις ότι έχεις κάποιον πάντα να στηρίζεσαι. Είναι ο παίκτης που όλοι οι πρόεδροι ονειρεύονται να έχουν. Ελπίζω να κλείσει την καριέρα του σε μας».
Το… Tony Parker award τού δόθηκε τον Ιούνιο του 2020, όταν το συμβόλαιό του με τη Βιλερμπάν ανανεωνόταν ως το 2024. «Σίγουρα πιστεύω ότι μπορεί να κλείσω εδώ την καριέρα μου. Γύρισα στο Λυών, νιώθω άνετα εδώ και είμαι, ήδη, πέντε χρόνια», είπε στη δήλωση… αποδοχής του βραβείου, ωστόσο η πρόκληση του Ολυμπιακού φαίνεται ότι αναστάτωσε την ασφάλεια και τη ρουτίνα του. Ο βραβευμένος και αγαπημένος όλων των προπονητών Ντέιβιντ Λάιτι έρχεται στην ομάδα του Πειραιά για να αποτελέσει την «κόλλα» που χρειάζεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Ένας παίκτης που – όπως τον σκιαγραφούσε αρθρογράφος – είχε πει σε συνέντευξη που έδωσε τη λέξη συμπαίκτης 14 φορές και τη λέξη νικητής εννέα φορές.
«Στο τέλος της ημέρας αν έχεις μηδέν πόντους, αλλά έχεις πέντε ριμπάουντ, πέντε ασίστ, πέντε κλεψίματα και έχεις κερδίσει είσαι ευτυχισμένος. Το σκοράρισμα είναι σημαντικό στο παιχνίδι και ο κόσμος το αγαπάει, αλλά το να κερδίζεις είναι ακόμα καλύτερο».
Team player award…
