Είχε, ήδη, τρία χρόνια στο κολέγιο. Εκείνο του Butler στην Ιντιανάπολις κι όχι το Κεντάκι που ονειρευόταν μεγαλώνοντας. Στο Λέξινγκτον, όπου γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1990, όλα – θα σου πουν – είναι blue nation. UK. University of Kentucky. Rick Pitino, ακόμα ακόμα. «Πήραν δύο τίτλους, το 1996 και το 1998, και τότε ήταν η εποχή που πραγματικά άρχισα να εκτιμώ το παιχνίδι». Δεν εκτίμησε ότι οι «αγριόγατες» τον αγνόησαν ή, κατά μια άλλη ιστορία, άργησαν να του προσφέρουν υποτροφία. Στο Butler έπαιξε. Σπούδασε. Ωρίμασε. Ερωτεύτηκε. Έγινε διεθνής (σ.σ. με την Εθνική ομάδα U19 των ΗΠΑ). Έφτασε δύο φορές να παίξει στη March Madness. Έφτασε δύο φορές στο sweet 16. Δύο φορές στο φάιναλ φορ. Δύο φορές στον τελικό. Δύο φορές έχασε. Είχε ζήσει αρκετά…
Αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή για το ντραφτ και να αφήσει το σχολείο. Η μητέρα του ήταν εκεί να τον στηρίξει. Όπως ήταν εκεί ατελείωτες ώρες να τον βλέπει να κάνει προπόνηση σαν πιτσιρίκι, να τον οδηγεί σε διαφορετικά γήπεδα της πολιτείας στην εφηβεία. Η κυρία Βικτόρια Γκάι, είχε μόνο έναν όρο:
«Θα πάρεις το πτυχίο σου. Έχεις πέντε χρόνια διορία».
Ηχώ στα αυτιά του…
Ο καναπές στο Λέξινγκτον του Κεντάκι ήταν αρκετά βολικός. Εκεί καθόταν η Βικτόρια, ο Σέλβιν και ο σπουδαίος καλεσμένος τους. Ο coach Μπραντ Στίβενς είχε ταξιδέψει από την Ιντιανάπολις για να τους γνωρίσει. Να απαντήσει στις ερωτήσεις τους για το πανεπιστήμιο του Butler, να περιγράψει τις συνθήκες στις οποίες θα έπαιζε ο Μακ, το αθλητικό πρόγραμμα, τις προπονήσεις, το γήπεδο και μμμμμ… Όπως θα προέκυπτε στην πορεία, τις ιδιαίτερες ερωτήσεις της Βικτόρια. Ο καναπές, τελικά, δεν ήταν και τόσο βολικός.
«Δεν την ένοιαζε ο χρόνος συμμετοχής. Δεν την ένοιαζε πόσα παιχνίδια θα δείχνει η τηλεόραση, ούτε πώς είναι το γήπεδο που θα παίζουμε. Το μόνο που την ένοιαζε είναι να πάρει ο Σέλβιν το πτυχίο του και να δουλέψει σκληρά στην τάξη. Οι ερωτήσεις ήταν για τα ποσοστά αποφοίτησης του πανεπιστημίου και το μέγεθος των τάξεων». Η παρουσίαση του κακομοίρη και κάθιδρου (σ.σ. για τις ανάγκες της μυθοπλασίας) Μπραντ Στίβενς στο Κεντάκι ήταν διαφορετική από εκείνη που περίμενε. Περιορίστηκε κυρίως στο τι συμβαίνει έξω από το γήπεδο.
Η Βικτόρια είχε τους λόγους της. Ο Σέλβιν μπορούσε να γίνει ο πρώτος άντρας στην οικογένεια που θα έπαιρνε πτυχίο πανεπιστημίου. Του το εντύπωσε στο μυαλό του με τέτοιο τρόπο, που ουδέποτε σταμάτησε να το κυνηγάει. Ή, για να ακριβολογούμε μόλις έστρωσε η καριέρα του, γύρισε για να πάρει εκείνο που θεωρητικά του άνηκε. Επέστρεψε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και δε θα σταματούσε μέχρι να πάψει να ακούει τη φωνή της μαμάς του στο κεφάλι του. Έχεις πέντε χρόνια διορία…
Τον καναπέ του σπιτιού του ακολούθησαν πολλά μέρη. Πολλά ταξίδια, διαρκώς καινούργιες προκλήσεις, και λεφτά. Πολλά λεφτά. Σε βαθμό που πολλοί ειρωνεύονταν ότι «ο Σέλβιν Μακ παίρνει περισσότερα από τον MVP, Ντέρικ Ρόουζ». Ναι, έγινε και αυτό, όταν υπέγραψε στο Ορλάντο για δύο χρόνια έναντι 12 εκατομμυρίων δολαρίων. Ουάσινκτον. Μέιν. Φιλαδέλφεια. Ατλάντα. Γιούτα. Ορλάντο. Μέμφις. Σάρλοτ. Μιλάνο. Ιερουσαλήμ. Το μόνο που χρειαζόταν για να αποφοιτήσει ήταν είκοσι ώρες μαθημάτων. «Προσπαθούσα, ωστόσο κάποια μαθήματα δεν είχαν διαθέσιμο πρόγραμμα παρακολούθησης διαδικτυακά». Ναι, καλά…
«Η αλήθεια είναι ότι δεν το πίστεψα και πήρα η ίδια τηλέφωνο τον coach Stevens. Και μόνο όταν μου το επιβεβαίωσε, ένιωσα καλύτερα», παραδέχεται η Βικτόρια, αλλά θα έπρεπε να δώσει λίγα περισσότερα εύσημα στον εαυτό της. Είχε καταφέρει να εμφυσήσει το μικρόβιο στο μυαλό του γιου της και η επιθυμία του να αποφοιτήσει ήταν μεγαλύτερη και από τη δική της. Ακόμα κι αν έπρεπε να διαβάζει στο bachelor party του. Στο Λας Βέγκας. Ε, υπερβολή…
Ας βάλουμε στη συζήτησή μας τον Έμερσον Κάμπεν, άλλοτε συμπαίκτη του Μακ και σήμερα μέλος του τεχνικού τιμ των Μπουλντόγκς. «Θυμάμαι ότι τον πήρα τηλέφωνο στη μία το πρωί, ανατολική ώρα. Υποθέτω ότι ήταν 6 ή 7 το πρωί στο Βέγκας. Το σήκωσε. «Είμαι στο Βέγκας για το μπάτσελορ πάρτι μου, αλλά έχω αυτή την εργασία που πρέπει να κάνω και θέλω να την τελειώσω μέχρι το μεσημέρι». Ο Σέλβιν Μακ ήταν τόσο σοβαρός με το θέμα. Ετοιμαζόταν να παντρευτεί την επίσης άλλοτε μπασκετμπολίστρια (και college sweetheart) Candyce Brown, με την οποία σήμερα έχουν δύο παιδιά, και ήθελε τα παιδιά του να έχουν το σωστό παράδειγμα.
«Πάντα ήθελα να πάρω το πτυχίο μου, τόσο για μένα όσο και για τη μητέρα μου, αλλά ήταν δύσκολο να ισορροπήσω τον χρόνο μου. Σιγά-σιγά, βρήκα τον τρόπο και πήρα τον δρόμο μου. Ένας από τους λόγους που είχα επιλέξει το Μπάτλερ ήταν για το ακαδημαϊκό πρόγραμμα, γιατί ξέρω ότι το μπάσκετ δε θα διαρκέσει για πάντα. Τα μαθήματα που παίρνω είναι για να βελτιώσω τον εαυτό μου και τις προοπτικές για το μέλλον μου».
Έχει, όμως, αργήσει. Η διορία έληξε το 2016 και εν έτει 2020, ο Σέλβιν Μακ ακόμα δεν έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του. Η μεσαία αδερφή του, η Σιέρα, τον πρόλαβε. Η μικρή Κεϊόνα, επίσης. «Θέλω να χρησιμοποιήσω το μπάσκετ και όχι να με χρησιμοποιεί το μπάσκετ», δηλώνει και στοχεύει σε μια καριέρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Βρίσκεται μόλις μερικά βήματα πριν αποφοιτήσει με εξειδίκευση στην ψηφιακή παραγωγή μίντια, τομέα στον οποίο θέλει να εργαστεί. «Ανυπομονεί να έρθει η μέρα που θα μπει στο σπίτι και θα δείξει στη γυναίκα του και στα παιδιά του το πτυχίο του», προσθέτει η μαμά Βικτόρια, η οποία είναι να παίρνει σειρά…
«Ήμουν δύο χρόνια στο κολέγιο, όταν γεννήθηκε ο Σέλβιν. Τα παράτησα για να αφοσιωθώ σε εκείνον. Τώρα θα επιστρέψω και θα πάρω και εγώ το πτυχίο μου στη διοίκηση επιχειρήσεων».
Ο Σέλβιν χαμογέλασε… Έκατσε στον βολικό καναπέ του πατρικού του σπιτιού και της έδωσε τρία χρόνια προθεσμία…
