Αδικία και μάλιστα μεγάλη. Η όποια σύγκριση ανάμεσα στην «παράγκα» του Θωμά, με το «σύστημα» του Λιόλιου, αδικεί ξεκάθαρα τον δεύτερο. Δεν είναι στην ίδια κατηγορία πλέον, δεν αποτελούν συγκρίσιμα μεγέθη, με τον Προμηθέα και τον… μέντορά του, να αποτελούν «μνημείο» καταστρατήγησης κανονισμών, νόμων, fair play.
Πριν από 25 χρόνια, ο Θωμάς θα ντρεπόταν να κάνει όσα ο Λιόλιος για την ομάδα του. Δεν θα την άφηνε ποτέ χωρίς πιστοποιητικό. Ούτε θα τη διοικούσε από… τις σκιές, χωρίς να μεριμνήσει τουλάχιστον να έχει μια αγωνιστική ικανότητα να σταθεί όρθια μέχρι ένα σημείο. Και μετά να… πάρει την ώθηση που χρειαζόταν. Για να «κερδάει» και οι άλλοι «να πάνε να…».
Αρχές δεκαετίας των 00’s, το Αιγάλεω είχε όντως ένα καλό σύνολο. Η εποχή με Σιντιμπέ, Ψωμά, Αλεξόπουλο, Παπουτσή, Εντουσέι, Φωτάκη, Σκοπελίτη, Μπάρκογλου, Χλωρό, Αγρίτη και τους υπόλοιπους. Ακόμη και οι φίλαθλοι που «έβραζαν», γνωρίζοντας τι «παίζεται» στο παρασκήνιο, αναγνώριζαν τουλάχιστον την αγωνιστική αξία του συνόλου.
Με απλά λόγια, δεν τίθεται θέμα πως το Αιγάλεω του Θωμά είχε εύνοια. Όμως, είχε και ικανότητα. Πολλά απ’ τα αποτελέσματα που έπαιρνε, δεν ήταν «περίεργα».
Μπορεί να πει κανείς το ίδιο για τον Προμηθέα; Μια ομάδα σε ξεκάθαρη ελεύθερη πτώση. Πραγματική επένδυση σε αθλητές και υποδομές, γινόταν όσο ο Λιόλιος δεν ήταν πρόεδρος στην ΕΟΚ. Τότε κανείς δεν… κοιτούσε με μισό μάτι τους Πατρινούς.
Ξαφνικά, μόλις ο… μέντορας έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας και – υποτίθεται – άλλαξαν τα δεδομένα διοικητικά και μετοχικά, χάθηκε η διάθεση για επένδυση. Σα να επήλθε ο απόλυτος εφησυχασμός. Αν το φαγητό το βρίσκατε τσάμπα, γιατί να πληρώσετε να φάτε κάπου αλλού; Κάπως έτσι και ο Προμηθέας. Αν ξέρει εκ των πραγμάτων πως θα πάρει τις νίκες που χρειάζεται, γιατί να επενδύσει, να ανεβάσει μπάτζετ και να φέρει καλύτερους παίκτες και προπονητές;
Μια ομάδα που συνεχίζει να αγωνίζεται σε μια λίγκα που δεν ενδιαφέρεται αν λείπει το πιστοποιητικό συμμετοχής, ποιος ο λόγος να «σκιστεί»; Ειδικά όταν με SMS ενημερώνει ο διοικητικός της ηγέτης – σκιώδης όχι φανερός – για το ποιοι θα σφυρίξουν τις αναμετρήσεις. Πριν το μάθει η ίδια η ΚΕΔ καλά-καλά, όχι οι διαιτητές.
Φέτος το έχουν πάει στο επόμενο στάδιο. Στη λογική του να γίνει ό,τι μπορούν, μέχρι να «σκάσουν» κι άλλες«βόμβες». Μέχρι την εκδίκαση των υποθέσεων. Προκειμένου να «καλυφθεί» όσο περισσότερο γίνεται, η διαφαινόμενη αφαίρεση βαθμών.
Ένα σύνολο που μπασκετικά δεν πείθει ούτε τον ίδιο τον Λιόλιο, έχει σφυρίγματα που ο Ολυμπιακός δεν τα παίρνει πλέον. Μέχρι τους τελικούς τουλάχιστον, γιατί εκεί όλα επιτρέπονται.
Το Αιγάλεω αν μπορούσε να γίνει αντιστοιχία εύνοιας ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές και αθλήματα, θα ντρεπόταν να παίρνει τέτοια σφυρίγματα. Αλλοιώνοντας κατάφορα τις συνθήκες διεξαγωγής του ίδιου του πρωταθλήματος.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος έχει παράσημο. Είναι αυτός που θα κάνει τον Θωμά Μητρόπουλο, να φαίνεται θιασώτης του ευ αγωνίζεσθαι. Η ομάδα του μετατρέπει το Αιγάλεω σε επιτομή της αθλητικής λογικής και πλάνου.
