Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον «πράσινο» πάγκο για επίσημο παιχνίδι έπειτα από 14 χρόνια είχε, δικαιολογημένα, το δικό της συναισθηματικό βάρος. Στο glass floor του «T-Center», όμως, ο Παναθηναϊκός Aktor έδωσε γρήγορα... περιεχόμενο στη συζήτηση για την επόμενη μέρα του. Με αφετηρία την άμυνα και διάθεση να «εμπλέξει» όλους τους παίκτες στην επίθεση, το «τριφύλλι» παρουσίασε ένα σύνολο με ξεκάθαρη κατεύθυνση.
Το 91-72 απέναντι στην Παρί προέκυψε μέσα από συγκεκριμένες λειτουργίες, που είχαν εμφανιστεί και στην προετοιμασία και είχαν υπογραμμιστεί στην "Magic Euroleague" ουκ ολίγες φορές. Η πίεση στην μπάλα, η προστασία του καλαθιού, τα box out και η αναζήτηση της σωστής επιθετικής επιλογής συνέθεσαν την εικόνα μιας ομάδας που μοιάζει αμυντικά πιο έτοιμη από την εποχή, όπως σημείωσε και ο "Hoopfellas". Η ποιότητα των παικτών και τα χαρακτηριστικά που προστέθηκαν το καλοκαίρι βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το ζητούμενο, όμως, είναι το πώς αξιοποιούνται μαζί από τον «Ζοτς».
Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο σημείο επαφής με την αντίπαλη επίθεση. Οι επτά φορές πρωταθλητές Ευρώπης φρόντιζαν να έχουν σταθερά έναν point of attack αμυντικό πάνω στον χειριστή της Παρί (και κυρίως «πάνω» στον Ναντίρ Ιφί). Η παρουσία του (βλέπε Παναγιώτης Καλαϊτζάκης ή Ίζακ Μπόνγκα) εξυπηρετούσε έναν σαφή σκοπό: να δυσκολεύει την εκκίνηση της δημιουργίας, ώστε η υπόλοιπη πεντάδα να μην αναγκάζεται διαρκώς να διορθώνει ένα πρόβλημα που είχε ήδη δημιουργηθεί στην περιφέρεια.
Αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία απέναντι σε ένα σύνολο που θέλει να επιτίθεται γρήγορα, να αξιοποιεί την πρώτη διαθέσιμη επιλογή και να δημιουργεί ρήγματα με διεισδύσεις. Οι «πράσινοι» αντιμετώπισαν αποτελεσματικά ένα στιλ που τους δυσκόλευε τα προηγούμενα χρόνια, είτε το έβρισκαν απέναντί τους στους αγώνες με την Παρί, είτε με ομάδες όπως η Βαλένθια. Αυτή τη φορά, λοιπόν, ο ρυθμός δεν ξέφυγε από τον δικό τους έλεγχο.
Πίσω από την πίεση στον χειριστή υπήρχαν κανόνες. Η άμυνα πάνω στην μπάλα συνδεόταν με την κάλυψη προς το καλάθι και η προσπάθεια συνεχιζόταν μετά το σουτ. Εκεί βρίσκεται μια ουσιαστική λεπτομέρεια: απέναντι σε αντίπαλο με αθλητικότητα και έφεση στο επιθετικό ριμπάουντ, η προστασία της ρακέτας χρειάζεται και σωστή τοποθέτηση για τη διεκδίκηση της μπάλας. Το box out ολοκληρώνει τη δουλειά που έχει προηγηθεί.
Ο Παναθηναϊκός διατήρησε αυτή την προσήλωση για 40 λεπτά και κατέβασε 45 ριμπάουντ (30 αμυντικά). Τα άλλα 15, στην αντίπαλη πλευρά, του πρόσφεραν επιπλέον κατοχές. Έτσι, ο έλεγχος των ριμπάουντ, που αποτελούσε ζητούμενο ή ενδεχομένως και... αγκάθι στην προετοιμασία, ήρθε σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό και είχε διπλό όφελος για την ομάδα του κόουτς Ομπράντοβιτς: περιόριζε τις δεύτερες ευκαιρίες της Παρί και επέτρεπε στους γηπεδούχους να ανανεώνουν τις δικές τους επιθέσεις, χωρίς να εξαρτώνται αποκλειστικά από την ευστοχία τους.
Στην ίδια εικόνα προστίθενται οι 18... αμυντικές παρεμβάσεις, τα "stops" της «πράσινης» άμυνας, με 10 κλεψίματα και 8 κοψίματα (από 3κοψ. έκαστος οι Ματίας Λεσόρ - Λευτέρης Μαντζούκας). Τα «ενεργά χέρια», που είναι ένα "must" στη φιλοσοφία του Σέρβου τεχνικού, είχαν αποτέλεσμα τόσο στην περιφέρεια όσο και κοντά στο καλάθι. Κυρίως, η συνολική λειτουργία κράτησε την Παρί στους 44 πόντους σε τρεις περιόδους. Με το σκορ στο +25 στο 30’, οι βάσεις της επικράτησης είχαν ήδη τοποθετηθεί μέσα από την αμυντική συνέπεια και δικαιολογημένα ήρθαν και ορισμένα «νεκρά» διαστήματα στην 4η περίοδο.
Στην επίθεση, το ενδιαφέρον ξεκινούσε από τη... συμμετοχή. Η μπάλα περνούσε από διαφορετικά χέρια και οι παίκτες είχαν περισσότερα touches, ώστε να παραμένουν «ζεστοί» στη διαδικασία. Με άλλα λόγια, ο Ομπράντοβιτς έδειξε -όπως έκανε και στα φιλικά- πως θέλει να αποφεύγεται το διαρκές overdribbling από έναν γκαρντ. Αυτό διευρύνει τις διαθέσιμες απειλές και δίνει νόημα στην κίνηση και στις συνεργασίες. Οι πέντε διψήφιοι σκόρερ, αλλά και το ότι σκόραραν και οι δέκα που χρησιμοποιήθηκαν, αποτυπώνουν το αποτέλεσμα αυτής της κατανομής.
Οι επιλογές ήταν σε μεγάλο βαθμό σωστές, με προσπάθεια για κυκλοφορία και στόχευση. Τα 20/37 δίποντα δείχνουν αποτελεσματικότητα μέσα από τη γραμμή των 6,75μ., ενώ το 10/29 στα τρίποντα επιβεβαιώνει πως η άνετη νίκη δεν απαίτησε κάποια... ακραία περιφερειακή ευστοχία. Υπάρχει, βέβαια, και η σχέση των 16 ασίστ με τα 17 λάθη. Η πρόθεση χρειάζεται μεγαλύτερη ακρίβεια, καλύτερο spacing και περισσότερη εξοικείωση στις συνεργασίες.
Ο Ομπράντοβιτς έβαλε -το ίδιο κιόλας βράδυ- το επόμενο ζητούμενο, λέγοντας: «Είχαμε σκαμπανεβάσματα στον αγώνα, αυτό πρέπει να το δουλέψουμε, ώστε να έχουμε περισσότερους αυτοματισμούς και να σκοράρουμε πιο εύκολα». Η παρατήρησή του εξηγεί και το στάδιο στο οποίο βρίσκεται το «τριφύλλι» στην αρχή της σεζόν, ως νέα ομάδα και με τις δεδομένες μεγάλες απουσίες. Βλέπετε, οι αρχές διακρίνονται ήδη, αλλά η σταθερή εκτέλεσή τους εξακολουθεί να χρειάζεται χρόνο.
Σε επίπεδο προσώπων, ο Σιλβέν Φρανσίσκο προσέφερε 18 πόντους και 4 ασίστ, ο Ματίας Λεσόρ 15 πόντους (με 11/12 βολές), 9 ριμπάουντ και 3 κοψίματα, ενώ ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε είχε 13 πόντους, 5 ριμπάουντ και κανένα λάθος. Μαζί τους, ο Ντίνος Μήτογλου μέτρησε 11 πόντους και 6 ριμπάουντ και ο σταθερά αποδοτικός Λευτέρης Μαντζούκας είχε 10 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3 κοψίματα. Διαφορετικές συνεισφορές, με κοινό αγωνιστικό όφελος και τελικό... παραλήπτη το 1-0 στη regular season.
Με τις απουσίες των Κώστα Σλούκα, Κέντρικ Ναν, Νάιτζελ Χέις - Ντέιβις και Μουστάφα Φαλ, η διατήρηση αυτής της συνοχής αποκτά μεγαλύτερη αξία ενόψει Super Cup και «διαβολοβδομάδας» στην Euroleague με Βιλερμπάν και Μακάμπι σε λίγες μέρες.
Η πρεμιέρα, ωστόσο, έδωσε ένα «καθαρό» πρώτο συμπέρασμα: πίεση με υποστήριξη, έλεγχος των ριμπάουντ, επιθετική ευθύνη μοιρασμένη σε περισσότερα χέρια. Από την πρώτη επίσημη βραδιά, ο Παναθηναϊκός έπαιξε... μπάσκετ Ομπράντοβιτς.
