Είναι ωραίες οι κόντρες στον… μικρόκοσμό μας. Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα, ποιος θα τερματίσει ψηλότερα στην EuroLeague, ποιος ευνοείται, πόσες βολές σούταρε, πόσα φάουλ πήρε, ποια δεν δόθηκαν. Μια χαρά για να περνάμε την ώρα μας. Όμως αυτή η «κόντρα» των αιωνίων, είναι σαν μια προσπάθεια του ενός να τραβήξει τον άλλον προς τα κάτω. Μπας και τον φτάσει στο επίπεδό του.
Σαφώς μιλάμε για τεράστιους συλλόγους, με εκατομμύρια κόσμου, δεν το αμφισβητεί κανείς. Μπασκετικά όμως, το πώς αντιμετωπίζεται το μέγεθος του καθενός πανευρωπαϊκά και όχι στον μικρόκοσμό μας, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Χωρίς να μπορεί να εκφραστεί με λόγια πολλές φορές.
Επικοινωνιακά, επειδή εντός συνόρων όλοι απευθύνονται σε Παναθηναϊκούς, Ολυμπιακούς και οπαδούς των άλλων ομάδων, «τσουβαλιάζουν» τα πάντα. Και οι δύο ευνοούνται, ενώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Φταίνε σε όλα και οι δύο, ακόμη κι όταν βλέπουν τον Τζόουνς να προσπαθεί να γρονθοκοπήσει τον Ναν. Κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες αμφότερες, τη στιγμή που το legacy του ενός δεν μπαίνει σε σύγκριση με του άλλου.
Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε δεν αρέσει, ο Παναθηναϊκός «έχτισε» εδώ και τρεις δεκαετίες τουλάχιστον, το κορυφαίο μέγεθος της Ευρώπης. Το οποίο σε αντίθεση με τους «κολοσσούς» όπως η Ρεάλ ή η Μπαρτσελόνα, εμπεριέχει μπόλικο ρομαντισμό, αγάπη, «δέσιμο» με τα χρώματα και το έμβλημα. Πέρα από τις μπασκετικές αξίες, τις επιτυχίες, τους θριάμβους.
Όσοι δεν έχουν αισθανθεί κάτι απ’ όλα αυτά, είναι δύσκολο να το αντιληφθούν. Γι’ αυτό φαίνεται πως το μειώνουν, ενώ στην πραγματικότητα απλά δεν μπορούν να το εξηγήσουν. Σα να πάρεις ένα αυτοκίνητο και να το δείξεις σε ανθρώπους του 18 ου αιώνα και να περιμένεις να το περιγράψουν με τη λέξη «αυτοκίνητο».
Καμιά φορά οι στιγμές είναι πιο δυνατές από τις αναλύσεις. Με αφορμή το συνέδριο των προπονητών της EuroLeague που διεξήχθη και φέτος στο Telekom Center Athens – έως τώρα δεν υπήρξε αντίδραση της ΚΑΕ Ολυμπιακός, όπως συνέβη ένα χρόνο πριν – οι άνθρωποι που το διοργάνωσαν και οι προπονητές, δείπνησαν και πέρασαν όμορφες στιγμές.
Στο ίδιο τραπέζι ήταν ουσιαστικά οι άνθρωποι που έχουν ορίσει το σύγχρονο μπάσκετ. Ζέλικο Ομπράντοβιτς, Δημήτρης Ιτούδης, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Τσάβι Πασκουάλ, μεταξύ άλλων. Κάποια στιγμή ακούστηκε ο ύμνος του Παναθηναϊκού.
Ο Ομπράντοβιτς, νυν προπονητής των «πράσινων» αλλά και όνομα συνδεδεμένο με το «τριφύλλι», χαμογελούσε όλο νόημα. Ο Ιτούδης δίπλα του, τραγουδούσε. Ο Γιασικεβίτσιους μόνο που δεν έκανε εξέδρα, ενώ το χέρι του ρυθμικά κουνούσε ο Πασκουάλ.
Δηλαδή, ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο προπονητής της Φενέρμπαχτσε. Ο προπονητής της Χάποελ Τελ Αβίβ. Ο μέχρι πρότινος προπονητής της Μπαρτσελόνα και σύντομα κόουτς της Ντουμπάι BC. Έγιναν μια παρέα και… άνοιξε η καρδιά τους, ακούγοντας τον ύμνο του Παναθηναϊκού.
Αυτό, σε ποια άλλη ομάδα της Ευρώπης μπορεί να συμβεί; Όταν λοιπόν ρωτούν τι είναι legacy στο μπάσκετ, ίσως το συγκεκριμένο στιγμιότυπο να αρκεί για να περιγράψει τα πάντα. Ο σεβασμός, η εκτίμηση, η αγάπη, ακόμη κι όταν ο επαγγελματισμός έχει οδηγήσει σε ρόλους αντιπάλων πλέον. Πόσο προτιμότερο είναι αυτό, από το να ανεβαίνει η ιστορία και το legacy στα κάγκελα για να βρίσει αντιπάλους; Την απάντηση την γνωρίσει ο καθένας…
