Το αντί-παράδειγμα της Μονακό και ο δρόμος που άνοιξε ο Παναθηναϊκός

Τα χρήματα στην Euroleague, έχουν ξεφύγει. Τα μπάτζετ διαρκώς… εκτοξεύονται, ο ανταγωνισμός ολοένα και μεγαλώνει, με αποτέλεσμα οικονομικά να χρειάζονται θυσίες για τις ομάδες που θέλουν να ακολουθήσουν αυτό το ρυθμό. Ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου η φορολογία είναι διαφορετική, όπως και τα δεδομένα κάθε κλαμπ.
 
Η Ρεάλ Μαδρίτης για παράδειγμα, στηρίζεται στον παγκόσμιο κολοσσό του ποδοσφαίρου. Ο οποίος και έχει τα τεράστια έσοδα, ένα μικρό μέρος των οποίων αρκεί για κορυφαίο μπάτζετ στην Euroleague. Τι συμβαίνει όμως με τις υπόλοιπες ομάδες; Τι συμβαίνει με την Ρεάλ αν κάτι «στραβώσει» στην οικονομική διαχείριση; Όπως συνέβη με τα οικονομικά της Μπαρτσελόνα και ξαφνικά έπεσε σαν ένα απλό κομμάτι του ντόμινο το μπασκετικό μπάτζετ.
 
Η Μονακό αποτελεί ένα αντί-παράδειγμα για το σύνολο της Euroleague. Μια ομάδα χωρίς το θερμό και μεγάλο κοινό. Σε ένα γήπεδο που θυμίζει δεκαετία του ’90 στην ελληνική Α1. Ξαφνικά έγινε ομάδα επιπέδου Final Four και μπασκετικά δικαίως. Όμως τα πάντα οφείλονταν στην επένδυση που γινόταν από την τσέπη της ιδιοκτησίας.
 
Ακόμη κι αυτή η πολυτελής αγορά, δεν ήταν ικανή να προσελκύσει χορηγούς για να έχει ικανοποιητικά έσοδα. Μόλις άρχισαν τα ζητήματα με την επένδυση της ιδιοκτησίας, βλέπουμε φαινόμενα ντροπιαστικά για το κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Απαγόρευση μεταγραφών με τον Τζόσεφ να ανακοινώνεται και να μην παίζει ποτέ στη Μονακό. Δημοσιεύματα για απλήρωτες δόσεις συμβολαίων, ο Τζέιμς έτοιμος να φύγει ένα χρόνο πριν το τέλος του συμβολαίου του και το Πριγκιπάτο να αναλάβει δράση πλέον. 
 
Ένας «πύργος» που έμοιαζε ισχυρότατος και πολλοί τον θεωρούσαν από τους πλέον σταθερούς για το σήμερα και το αύριο της Euroleague, ξαφνικά αποδεικνύεται… χάρτινος. Σε οικονομικό επίπεδο, επειδή αγωνιστικά έχει προφανώς το ρόστερ και έναν εξαιρετικό προπονητή να φτάσει ακόμη και στην κατάκτηση της διοργάνωσης φέτος.
 
Δεν μπορεί όμως να απασχολεί μόνο το φέτος. Όχι τη Μονακό, αλλά την κάθε ομάδα. Γι’ αυτό ακριβώς ο Παναθηναϊκός αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα σε όλη την Euroleague. Είτε του πάει καλά η σεζόν αγωνιστικά, είτε όχι. Είτε πάρει τρόπαια, είτε όχι. Οι οικονομικές του βάσεις είναι σταθερότατες.
 
Προφανώς και το μυαλό όλων πάει στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και στα χρήματα που είναι διατεθειμένος να ξοδεύει για το «τριφύλλι». Η μαγκιά δεν είναι εκεί. Γιατί τόσο στον Παναθηναϊκό όσο και στις υπόλοιπες ομάδες (Ολυμπιακό, Φενέρμπαχτσε, Μακάμπι, Χάποελ κ.ο.κ.) υπάρχουν ή μπορούν να προκύψουν επενδυτές με διάθεση και ικανότητα να βάλουν χρήματα. Αλλά σε αυτή την περίπτωση οι ομάδες εξαρτώνται από το πόσο θα διαρκέσει αυτή η διάθεση και φυσικά υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να μην είναι κάθε χρόνο ίδια η δυνατότητα, ακόμη κι από τους ίδιους ανθρώπους.
 
Το παν είναι να υπάρχει η σταθερά. Η οποία θα αποτελεί… ανάχωμα στις δυσκολίες. Μην επιτρέποντας να χαμηλώσουν οι δυνατότητες, διατηρώντας πάντα ένα υψηλό επίπεδο. Ο Παναθηναϊκός πέρα από λεφτά σε παίκτες, προπονητές κλπ., επένδυσε σημαντικά σε αυτό το σημείο. Στην ύπαρξη σταθερής οικονομικής βάσης ετησίως. Για το σήμερα και το αύριο. Ό,τι κι αν φέρει το μέλλον, καθώς είναι ένας παράγοντας που κανείς δεν τον ορίζει.
 
Το γήπεδο προφανώς είναι η νούμερο ένα παροχή εσόδων. Πέραν αυτού, διοικητικά οι «πράσινοι» ισχυροποιήθηκαν σημαντικά σε επίπεδο χορηγικών συμφωνιών. Συν την σταθερή ανταπόκριση του κοινού τους, δημιουργείται μια βάση η οποία αποτελεί σιγουριά.
 
Το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο να πουληθεί ένας παίκτης στα δύσκολα και να λυθούν τα προβλήματα. Οι εγκαταστάσεις και τα έσοδα που φέρνουν, η προσέλκυση χορηγών, αποτελούν τον… δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι πάντες για τη διεκδίκηση της επιτυχίας σε μόνιμη βάση. Τώρα γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτό, γιατί έχουμε παρακολουθήσει το οικονομικό φιάσκο της Μονακό και τη μείωση δυναμικής της Μπαρτσελόνα επειδή συνολικά το κλαμπ είχε ζητήματα λόγω ποδοσφαίρου.