Μερικές φορές δεν έχει σημασία ο λόγος που θα ακούγεται το όνομά σου. Αρκεί να ακούγεται... Κάτι σαν το bad publicity, αρκεί να είναι publicity και τέτοιες αμερικανιές. Μόνο που ο Τζέικ Λέιμαν μάς έρχεται από εκεί. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και η ιστορία του είναι όσο πιο αμερικάνικη γίνεται. Με την αγαπημένη του οικογένεια, με τα αδέρφια του, με την μπασκέτα στον κήπο, το high school, το prep school, το baseball, το basketball, το college, την community, το Boston Amateur Basketball School, το recruiting, το Norwood, το Wrentham και την Massachusetts (ναι, διαβάζεται με την ανάλογη προφορά). Εκεί, όπου κάποτε ήταν αρκούντως γνωστός για την πλούσια κόμη του. Δεν έχει σημασία ο λόγος που θα ακούγεται το όνομά σου, αρκεί να ακούγεται…
Στην πορεία, ωστόσο, πρέπει να τους δώσεις και κάτι περισσότερο για να μιλάνε. Να συγκεντρώσεις τα βλέμματα στο γυμνάσιο, να αναπτύξεις το παιχνίδι σου και το σώμα του στο κολέγιο, να παίξεις στην Εθνική ομάδα (σ.σ. έστω και κάτω των 18), να γίνεις ντραφτ, να βρεις συμβόλαιο στο ΝΒΑ, να ξεπεράσεις τραυματισμούς. Ε, στο τέλος της ημέρας, να τους δώσεις και κάτι, όπως αυτό…
And so, the story goes…
Υπάρχει μια ματαιότητα και μια κυνική αποδοχή στη γυναικείο μυαλό, όταν κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Μπορεί ταυτοχρόνως να κάνει διαλογισμό, ενδοσκόπηση, να νιώθει ευτυχία και ολοκλήρωση, την ίδια στιγμή που αναρωτιέται τι απέγιναν τα όνειρά της… Τα δικά της. Εκείνα που έκανε για τον εαυτό της. Η Κλερ ήταν κάποτε βασική στο πανεπιστήμιο του Maine. Με ύψος κοντά στο 1μ.55 έπαιζε πλέι μέικερ και είχε πάθος με το μπάσκετ. Εκείνη τη στιγμή, όμως, παρακολουθούσε το πάθος της ως ένας άπραγος θεατής, πίσω από το παράθυρο της κουζίνας. Στον κήπο, οι τέσσερις γιοι της έπαιζαν δύο εναντίον δύο. Μερικές φορές ένιωθε τον πειρασμό να πετάξει την ποδιά και τη στολή του υπερήρωα – εν προκειμένω της νοικοκυράς – και να μπει στην παρέα τους. Ακόμα κι αν ήταν για να κάνει τον διαιτητή.
Άντ’ αυτού, υπέμενε το… μαρτύριο και άφηνε τα αγόρια να αποφασίσουν τι είναι φάουλ, τι είναι βήματα και ποιος θα κερδίσει. Κι αν τύχαινε να τρέξει κάποιος στην κουζίνα κλαίγοντας, τότε ο υπερήρωας με την ποδιά – εν προκειμένω μάνα – θα ήξερε τι να του πει για να τον παρηγορήσει. Η οικόσιτη ομάδα αποτελούταν από τον Κόνορ, τον Τζίμι, τον Τζέικ και τον Ράιαν. O Κάιλ, ο πέμπτος γιος της Κλερ και του Τιμ, δεν ήταν ακόμα σε ηλικία για να συμμετάσχει στα… κοινά! Οι δύο μεγάλοι, αν και δοκίμασαν στα σπορ, δεν ήταν γεννημένοι για κάτι τέτοιο. Ο Τζέικ ήταν ο πρώτος που έφερε το αθλητικό DNA. Ο πατέρας του ήθελε να τον πείσει να παίξει μπέιζμπολ, όπως ο ίδιος. Η μητέρα του ήθελε μπάσκετ, όπως εκείνη.
Τι να κάνει και το δύσμοιρο το παιδί – έκανε και τα δύο!
«Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα ότι το μπάσκετ είναι το κάλεσμά μου. Η μητέρα μου με δίδαξε πολλά και ήταν έπαιξε ρόλο στον τρόπο που έβλεπα το παιχνίδι», διηγείται ο Τζέικ και από ‘δω και πέρα η ιστορία γίνεται δική του. Ήταν πάντα το ψηλότερο παιδί στο γυμνάσιο του Ρένθαμ, ωστόσο απεχθανόταν τη ρακέτα. Είχε μια εγγενή διάθεση να παίζει στην περιφέρεια. Οι προπονητές του πάλι (σ.σ. μη δει προπονητής ψηλό παιδί) είχαν μια διάθεση να τον βάζουν κοντά στο καλάθι. «Πάντα ήθελα να παίζω στην περιφέρεια, αλλά ήμουν ο πιο ψηλός και μοιραία μου έδιναν άλλο ρόλο».
το «King Philip Regional», γυμνάσιο με αρκετά βαρύγδουπο τίτλο για μια πόλη 12.000 κατοίκων, ο Τζέικ άρχισε να λάμπει. Έπρεπε να φτάσει 13 ετών για να μπορέσει να παίξει εκεί που πραγματικά ήθελε. Και τότε ήταν που σε συνδυασμό και με μια κίνηση ματ της μητέρας του, ήρθε η εκτόξευση. Η Κλερ ήθελε να δει πόσο καλός (ή μη καλός) ήταν πραγματικά ο γιος της. Οδήγησε στην BABC του Λίο Παπάιλ στην Βοστώνη για να εγγράψει τον Τζέικ στην ερασιτεχνική ομάδα. «Από την πρώτη στιγμή που τον είδα κατάλαβα ότι είναι περιφερειακός», διηγείται ο νυν regional scout των Κλίπερς. «Ξεκίνησε ως τελευταίος στο ρόστερ και μέχρι το τέλος της σεζόν είχε καταφέρει να κερδίσει χρόνο στο rotation. Νομίζω ότι οι περισσότεροι δε θα φαντάζονταν ότι είναι περιφερειακός που μπορεί να μαρκάρει το πλέι μέικερ στην άμυνα. Αν ήταν Ευρωπαίος θα είχε πιθανότητες να φτάσει στις πρώτες θέσεις του ντραφτ».
Ευρωπαίος δεν ήταν! Πίσω στο σχολείο του, άρχισαν να αποδέχονται την ιδέα του περιφερειακού Τζέικ και καθώς ο Τζέικ ψήλωνε, οι δυνατότητές του αυξάνονταν. «Είναι τόσο πολυτάλαντος που μας επιτρέπει να μετατρέπουμε το ματς σε σκάκι. Τη μία στιγμή είναι στο ποστ και την επόμενη παίζει πλέι μέικερ», πρόσθετε ο προπονητής του στο γυμνάσιο, Σον ΜακΊνις, ο οποίος με χαρά είδε τον Τζέικ να απορρίπτει τα προπαρασκευαστικά κολέγια και να μένει στη γειτονιά του. «Το όνομά μου είναι, ήδη, γνωστό, δεν έχει κάτι να μου προσφέρει η αλλαγή. Η οικογένειά μου είναι εδώ, οι φίλοι μου είναι εδώ, οι συμπαίκτες μου είναι εδώ, κι εγώ περνάω καλά. Γιατί να φύγω;».
Και δεν έφυγε. Έμεινε μέχρι την αποφοίτηση, μέχρι την υποτροφία, μέχρι την Εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών κάτω των 18, μέχρι να αναγκαστεί να κάνει το επόμενο βήμα.
Mary-land!
Όλοι θυμούνται την πρώτη εντύπωση που θα τους δώσεις. Ο.Λ.Ο.Ι.. Δε σημαίνει, όμως, ότι χρειάζεται να είναι και θετική. «Ήταν μια από τις πρώτες μέρες στην πανεπιστημιούπολη, όταν μπήκε στην αίθουσα με τα βάρη μαζί με την ομάδα. Το παιδί δεν πρέπει να είχε κάνει βάρη ποτέ ξανά στη ζωή του. Μέσα σε δέκα λεπτά, ξέρασε». Χμμμ… Κάποιος είχε πολλή δουλειά να κάνει. Κι αυτός ο κάποιος ήταν το προπονητικό τιμ του Maryland και ο έτερος κάποιος ήταν ο Τζέικ Λέιμαν. Βλέπετε, τόση ώρα περιγράφουμε το ύψος του, την τεχνική του, την ικανότητά του στον χειρισμό της μπάλας, τις αρετές του να παίζει κοντά και μακριά στο καλάθι, αλλά… Αλλά ήταν λιπόσαρκος. Λιποβαρής. Φτερό στον άνεμο, you name it, που λένε και οι Αμερικάνοι. Αν έμπαινε έτσι στο κολέγιο, θα τον ισοπέδωναν. Ένα-ένα, όμως…
Το ίδιο λιπόσαρκο, λιποβαρές και φτερό στον άνεμο αγόρι, δε χρειάστηκε παρά μόνο μερικά λεπτά και ένα ζευγάρι ψηλές κάλτσες ως το γόνατο για να προσελκύσει τον μετέπειτα προπονητή του. Ο Μαρκ Τερτζέον πήγε στο Wrentham με σκοπό να παρακολουθήσει έναν άλλον παίκτη. Μέχρι που είδε τον Τζέικ. «Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Κατάλαβα αμέσως ότι είναι ένας σπουδαίος σουτέρ. Είχε τις κάλτσες του ψηλά. Ήμουν εκεί για να παρακολουθήσω κάποιον άλλον, αλλά γύρισα στον Σκοτ Σπινέλι και του είπα: «Θέλω τον τύπο με τις κάλτσες. Αυτό είναι το παιδί που θέλω».
Λίγο καιρό μετά ο Τζέικ Λέιμαν βρισκόταν για επίσκεψη στο κολέγιο του Μέριλαντ. Ήταν το πρώτο που επισκέφτηκε. Θα ήταν και το τελευταίο. «Είχαμε μια ρητή οδηγία», θυμάται ο Τζέικομπ Σάσκιντ, παίκτης τότε της ομάδας. «Ήμουν εκείνος που θα έκανα την ξενάγηση στον Τζέικ και ο coach ήταν ξεκάθαρος: Δεν υπάρχει «αλλά» ούτε «αν». Πρέπει να πάρουμε αυτό τον παίκτη». Έξι ώρες μετά την ξενάγησή του κι ενώ ακόμα ήταν στο αυτοκίνητο για την Βοστώνη, ο Τζέικ είχε αποφασίσει. Και στο Μέριλαντ θα ξεκινούσε η μεταμόρφωσή του. Τόσο χαρακτηριστική και τόσο συμβολική που απέκτησε δικό της άρθρο.
The transformation of Jake Layman!
Η αλλαγή στο σώμα του ήταν εμφανής μέρα με τη μέρα. Χρόνο με τον χρόνο. Το καλοκαίρι που έσπασε το χέρι του, τον βοήθησε να δουλέψει ακόμα περισσότερο στο σώμα του. Δε μπορούσε να πιάσει τη μπάλα, αλλά μπορούσε να γίνει πιο γρήγορος, πιο εκρηκτικός, πιο δυνατός – να μην ξερνάει μετά από δέκα λεπτά στο γυμναστήριο. Ήταν αρκετά καλός ώστε να δοκιμάσει για το ΝΒΑ ντραφτ πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του. Είχε οδηγήσει, άλλωστε, το κολέγιό του στο NCAA Tournament για πρώτη φορά σε εννέα χρόνια. Προτίμησε και αυτή τη φορά να μείνει πιστός στο πλάνο. Το 2016 ήταν η στιγμή του. Κι εκείνο το καλοκαίρι πάλι θα δούλευε σκληρά. Μαζί με κάτι τύπους, άγνωστους τότε μεταξύ τους, αλλά το άγνωστο είναι πάντα προσωρινό.
Ο Γουέιντ Μπόλντγουϊν, ο Ντιμίτριους Τζάκσον, o Κάιλ Γουΐλτζερ, ο Τζόελ Μπολομπόι και I’ll be damned όπως οι ίδιοι μπορεί να λένε ή εμείς γι’ αλλού κινήσαμε, κι αλλού η ζωή μας πάει, όπως θα πούμε εμείς! Η ρουτίνα του Τζέικ ήταν να προπονείται και να τρώει. Οκτώ αυγά το πρωί, τέσσερις φέτες μπέικον και λουκάνικο. Μεξικάνικο πριν τα βάρη. Κι άλλο φαγητό μετά. Μεγάλο γεύμα για δείπνο. Τρία σέικερ πρωτεΐνης την ημέρα. Ήταν σε beast mode, έφτασε τα 95 κιλά. Δεν είναι αστείο. Κάποτε ήταν 83! Κατόρθωσε να επιλεγεί στο νούμερο 47 του ντραφτ και να ξεκινήσει η περιπέτειά του στο ΝΒΑ.
Ακριβής ορισμός. Επιλέχτηκε από το Ορλάντο, έγινε ανταλλαγή στο Πόρτλαντ, έκανε ένα ονειρικό ντεμπούτο με 17 πόντους σε οκτώ λεπτά, αλλά ξέρετε πώς πάνε αυτά… Λίγο από ‘δω, λίγο από ‘κει, λίγο ανταλλαγή, λίγο training camp, και το μόνο που μένει είναι τα λεφτά από τα συμβόλαια (καλά, δεν το λες και λίγο), και οι βραδιές που όλοι θα μιλούν για σένα. Μερικές φορές δεν έχει σημασία ο λόγος που θα ακούγεται το όνομά σου. Αρκεί να ακούγεται..
Ο Τζέικ Λέιμαν έχει συνηθίσει να είναι man of the hour! Και ο Παναθηναϊκός τον χρειάζεται για να γίνει ακριβώς αυτό και εδώ…
