Είναι πολύ δυσάρεστο για όλους τους φίλους του βόλεϊ που γεννήθηκαν στα μέσα των 90s και μετά ότι δεν έχουν ζήσει τις λαμπρές μέρες του Νίκου Σαμαρά. Μπορεί ο Σαμαράς να έπαιζε μέχρι το 2013 και το τέλος της ζωής του ωστόσο οι σπουδαίες αναμνήσεις που «έχτισε» έγιναν στη δεκαετία του 90’ και στο πρώτο μισό των 20s. Τότε που η Ορεστιάδα είχε γίνει πρωτεύουσα της βολεϊκής Ελλάδας και τότε που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός… σφάζονταν για την υπογραφή του αετού.
Η προσωπική του τροπαιοθήκη δεν ήταν όσο γεμάτη θα του άξιζε. Ένα κύπελλο Ελλάδας με τον Ηρακλή το 2000, ένα πρωτάθλημα Ελλάδας εφήβων το 1988 με την Ορεστιάδα και πολλές φορές φιναλίστ σε εγχώριες αλλά και ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αλλά το μέγεθός του ως παίκτης ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα και χωρίς τον τίτλο του πρωταθλητή, χωρίς να είναι πολυνίκης λογίζεται δικαίως ως ο κορυφαίος όλων, κάτι που θα τον παρομοίαζε με τον θρυλικό Βασίλη Χατζηπαναγή που σε μία σύμπτωση της μοίρας σήκωσε και αυτός μόνο ένα κύπελλο Ελλάδας και αυτό με τη φανέλα του Ηρακλή. Το προσωνύμιο “ο Γκάλης του βόλεϊ” λέει την αλήθεια καθώς όπως συνέβη με τον σταρ του Άρη έτσι και χάρη στον Σαμαρά το βόλεϊ απέκτησε μεγαλοπρέπεια, χιλιάδες νέοι άρχισαν να παρακολουθούν βόλεϊ και πολλά παιδιά έπιασαν στα χέρια τους τη μπάλα του βόλεϊ. Όπως στη Θεσσαλονίκη τα πάντα νέκρωναν όταν έπαιζε ο Άρης έτσι και στην Ορεστιάδα όλα περιστρέφονταν γύρω από την ομάδα βόλεϊ. Εξάλλου στη δεκαετή παρουσία του στην ομάδα, πέρα από τους εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε, την οδήγησε τρεις συνεχόμενες φορές σε Final 4 Κυπέλλου Συνομοσπονδίας και μία από αυτές και στον τελικό. Όχι τον Ολυμπιακό, όχι τον Ηρακλή ούτε καν τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης αλλά την Ορεστιάδα, μια πόλη με λιγότερους από 50.000 κατοίκους.
Δε φοβήθηκε κανέναν αντίπαλο ακόμα και αν έπαιζε στο Μαρακαναζίνιο κόντρα στην πανίσχυρη Βραζιλία και τους μεγαλύτερους σταρ του κόσμου. Ένας σταρ ήταν και αυτός ακόμα και αν δεν έπαιζε ποδόσφαιρο και δεν αγωνίζονταν στο πιο δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα. Ήταν ο απόλυτος ηγέτης της εθνικής ομάδας που ξεσήκωσε το ΣΕΦ στη νίκη επί της Ρωσίας που έφερε την Ελλάδα στην 6η θέση του κόσμου. Το παιχνίδι του ήταν μεγαλοπρεπές, δυναμικό και με άνοιγμα χεριών που θύμιζε πέταγμα αετού, εξού το προσονύμιο «αετός».
Δοκίμασε τις δυνάμεις του σε Ιταλία, Τουρκία και Ισπανία ανοίγοντας το δρόμο για τους επόμενους. Σε μια άλλη εποχή, πιο κοντινή στη δική μας, θα ήταν πολύ δύσκολο να επιστρέψει στην Ελλάδα και να περιοριστεί εντός συνόρων ένα τέτοιο ταλέντο. Το πάθος του για το βόλεϊ ήταν τεράστιο γι’ αυτό άλλωστε έπαιζε μέχρι τα 42 του, όταν και έκλεισε τα μάτια του, και δε δίστασε να παίξει σε ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών. Αυτό τον χαρακτήριζε, όσο σπουδαίος αθλητής και αν ήταν, όσα χρήματα και αν έβγαλε (ιδιαίτερα πολλά για την εποχή που αγωνίζονταν) και όσο μεγάλη και αν ήταν η φήμη του ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα σεμνός και χωρίς έπαρση. Ένα πραγματικό πρότυπο δηλαδή που συνδύαζε την προσωπικότητα και την σεμνότητα.
Ο Νίκος Σαμαράς έφυγε αλλά όσα κατάφερε θα μείνουν στην ιστορία. Δυστυχώς η εποχή στην οποία μεσουρανούσε δεν είχε youtube, το ίντερνετ ήταν μακρινό σενάριο και το αρχειακό υλικό περιορισμένο οπότε όσες ιστορίες και αν διαβάσουμε και όσα βιντεάκια και αν βρούμε δεν είναι αρκετά για να απαθανατίσουν επακριβώς τα όσα έκανε. Τέτοιοι άνθρωποι λείπουν από το σημερινό βόλεϊ, λείπει η δυναμική του παρουσία, οι εμπειρίες του και οι ιστορίες που ίσως δεν πρόλαβε να μας πει. Θα ζει μέσα από τις αναμνήσεις και από όσα έχουν να μας διηγηθούν οι άνθρωποι που τον γνώρισαν και συναναστράφηκαν μαζί του. Άλλωστε ο Νίκος Σαμαράς δεν πέθανε, απλά πέταξε ψηλά.
