Όπως ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, Παναθηναϊκός και Πανιώνιος πάλεψαν σκληρά με φόντο το πρώτο τρόπαιο της σεζόν. Και ακόμα και αν οι προτεραιότητες αμφοτέρων βάζουν μπροστά από όλα την ευρωπαϊκή διάκριση, την κατάκτηση του πρωταθλήματος, το Κύπελλο Ελλάδος και στο τέλος το Σούπερ Καπ είναι βέβαιο πως κανείς δε μπήκε στο Ζηρίνειο για να χάσει. Άλλωστε ήταν εμφανές στα πρόσωπα των κοριτσιών του Παναθηναϊκού πως η ήττα κάθε άλλο παρά αδιάφορη ήταν.
Η μεγάλη εικόνα ήταν σαφής, ο Πανιώνιος ήταν ανώτερος και αυτό φαίνεται και στο τελικό αποτέλεσμα. Πως άλλωστε μπορεί να κερδίσει κανείς σε ένα άθλημα σαν το βόλεϊ χωρίς να είναι ανώτερος. Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό, ή μάλλον αυτό που πόνεσε περισσότερο, είναι πως θα μπορούσε με βάση τα καλά του διαστήματα να στείλει τουλάχιστον το παιχνίδι σε τάι μπρέικ. Παρότι ο Πανιώνιος ήταν ανώτερος ο Παναθηναϊκός στα καλά του διαστήματα έδειχνε απόλυτα ικανός να «απενεργοποιήσει» τα δυνατά χαρτιά των κυανέρυθρων.
Ξεκινώντας από τις αδυναμίες, ήταν σαφές και στις δύο πλευρές ότι η υποδοχή ήταν το βασικότερο πρόβλημα. Όταν ο Παναθηναϊκός επέβαλε το ρυθμό του στο δεύτερο σετ και όταν έχτισε διαφορά στο τέταρτο έγινε γιατί βρήκε τρανταχτές αδυναμίες στην υποδοχή του Πανιωνίου. Όχι ότι η υποδοχή του Παναθηναϊκού ήταν άριστη ωστόσο σε αυτό το κομμάτι ήταν που υστέρησε η ομάδα του Οτσάλ. Παρόλα αυτά, όμως, οι πράσινες άρχισαν να σημαδεύουν όλο και περισσότερο την Ξανθοπούλου από τα σερβίς τους και η MVP του αγώνα έδωσε στον Πανιώνιο την ευκαιρία του καθώς ήταν η πιο σταθερή σε αυτό το κομμάτι.
Βέβαια, επειδή δεν είναι όλα τόσο απλά στο βόλεϊ, ο Πανιώνιος αξιοποίησε και κάτι πολύτιμο. Αυτό που μάθαμε καλά όλα αυτά τα χρόνια από την Κούμπουρα είναι πως ακόμα και όταν η υποδοχή της ομάδας της δε λειτουργεί καλά, ακόμα και όταν οι πάσες δεν είναι άψογες μπορεί αυτό το… άγγιγμά της να είναι καθοριστικό. Και αυτό δε χάθηκε τώρα που άλλαξε φανέλα. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια έτσι και τώρα η Κούμπουρα τέλειωσε όλες τις κρίσιμες φάσεις νικώντας το εξαιρετικό, κατά τα άλλα, μπλοκ του Παναθηναϊκού.
Γενικότερα ο Πανιώνιος αξιοποίησε την πολυφωνία του στην επίθεση κάτι που κάλυψε τις αδυναμίες της υποδοχής. Στα κρίσιμα σημεία, κατά βάση στο τέταρτο σετ, ο Παναθηναϊκός βρήκε πολλές έξτρα μπάλες, δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν χάρη στο καλό του μπλοκ, είτε είχε την Παπαγεωργίου είτε τη Ντέλιτς, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οι πάσες δεν ήταν ιδανικές και σε άλλες τα τελειώματα δεν ήταν αποτελεσματικά. Και όταν δίνεις ζωή σε μια ομάδα με την ποιότητα του Πανιωνίου μπορεί το ένα ματς μπολ να το αξιοποιήσει και να σε τελειώσει.
Κάτι που «πόνεσε» τον Παναθηναϊκό σε αυτό το παιχνίδι είναι κάτι που συνέβη σχεδόν σε όλη την περσυνή σεζόν. Δεν πήρε τα αναμενόμενα από τη διαγώνιά του με αποτέλεσμα οι δύο ακραίες να παίρνουν ίσες και περισσότερες μπάλες από την Ορβόσοβα. Αυτό ενδεχομένως να είναι κάτι που στην πορεία θα αλλάξει και η Τσέχα θα βελτιωθεί αλλά σε παιχνίδια one off μια ομάδα έχει ανάγκη από διαγώνια killer κάτι που είχε ο Πανιώνιος.
Κάτι που δε φαίνεται σε στατιστικά και νούμερα είναι και το πάθος των κυανέρυθρων, κάτι που παρουσιάστηκε και κατά την απονομή και όσα ακολούθησαν. Αυτό δε σημαίνει πως οι πράσινες δεν είχαν πάθος και θέληση για τη νίκη αλλά μια ομάδα σαν τον Πανιώνιο, που η αλήθεια είναι πως έχει παίκτριες που έχουν γράψει χιλιόμετρα στην καριέρα τους, έμοιαζαν ενθουσιασμένες σαν να κέρδισαν τον πρώτο τίτλο της καριέρας τους. Κάποιες κουβαλούσαν απογοήτευση από την περασμένη σεζόν, κάποιες άλλες είχαν πράγματα να αποδείξουν σε αυτό το νέο τους ξεκίνημα και άλλες απλά… ποτίστηκαν από τον ενθουσιασμό που ήδη υπήρχε στην ομάδα. Και όλα αυτά παρουσίασαν ένα σύνολο που είχε ενέργεια και πάθος σαν να έπαιζε τελικό Champions League.
Ο Παναθηναϊκός σίγουρα έχει να παρουσιάσει και καλύτερα πράγματα και θα ήταν ανησυχητικό αν σε μια τόσο απαιτητική σεζόν ξεκινούσε με το πόδι στο γκάζι από τον Οκτώβριο κιόλας. Ωστόσο αυτή η εμφάνιση έκανε ξεκάθαρα κάποια προβλήματα και ο Κιαπίνι είναι ο καταλληλότερος ώστε να τα σημειώσει και να τα αντιμετωπίσει.
