Το φινλανδικό πρωτάθλημα έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως φιλόξενο στα ελληνικά πρόσωπα. Άλλωστε δεν είναι μόνο το back to back του Γκότση αλλά και το Κύπελλο της OrPo με τον Απόστολο Οικονόμου (με βοηθό τον Γκότση) το 2019 και φυσικά η παρουσία πολλών Ελλήνων αθλητών και προπονητών εκεί τα τελευταία χρόνια.
Ο Σωτήρης Γκότσης με βοηθό του τον Αλέξανδρο Ρούσο, ο οποίος πέρυσι μαζί με τον Νίκο Γκιτζέκο αποτέλεσαν ένα πολύ ενδιαφέρον δίδυμο στο τιμόνι της OrPo, οδήγησαν την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά και σε ένα αξιόλογο ευρωπαϊκό ταξίδι που ξεκίνησε από το Champions League και ολοκληρώθηκε στο CEV Cup. Το αν το φινλανδικό πρωτάθλημα είναι το δυσκολότερο όλων είναι κάτι που δε χρειάζεται να μπει αυτή τη στιγμή στη συζήτηση. Το βασικότερο είναι πως τόσο ο Γκότσης από την πλευρά του head coach όσο και ο Ρούσος ως βοηθός δείχνουν να εξελίσσονται ραγδαία. Όχι μόνο κατάφεραν να προσαρμοστούν για τα καλά σε μια χώρα με ιδιαιτερότητες αλλά κατάφεραν να χαράξουν μια πορεία με σταθερή βελτίωση και ταυτόχρονα να αξιοποιήσουν στο έπακρο το υλικό που βρήκαν. Επιπλέον, δεν είναι τυχαίο ότι έχουν προσεγγίσει αθλήτριες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και κυρίως να προσαρμοστούν στις συνθήκες και τα δεδομένα της χώρας.
Ενδεχομένως να μην είναι αυτό το μέγιστο των δυνατοτήτων των δύο κόουτς αφού δείχνουν πως οι δυνατότητές τους είναι υψηλές, όπως άλλωστε και του Νίκου Γκιτζέκου που πλέον βρίσκεται στην Κύπρο και την Ανόρθωση ή του Γρηγόρη Αντιφάκου που πέρυσι ήταν ο βοηθός του Γκότση και πλέον είναι στο staff της Βάσας και του Αθανασόπουλου. Είναι γεγονός πάντως πως από τη μία οι Έλληνες προπονητές έχουν δυνατότητες και από την άλλη έχουν βρει μια… Ιθάκη που τους προσφέρει τις συνθήκες που θέλουν ώστε να πετύχουν και να παρουσιάσουν ένα μεγάλο εύρος των δυνατοτήτων τους.
Στην Ελβετία, από την άλλη, ο Αποστόλης Οικονόμου έχει βρει τη δική του… Ιθάκη. Μπορεί να μην κατέκτησε ούτε πρωτάθλημα ούτε Κύπελλο αλλά οδήγησε τη Λουγκάνο σε λαμπρές μέρες και αυτό γιατί τόσο η παρουσία στον τελικό του Κυπέλλου Ελβετίας όσο και η τρίτη θέση στο πρωτάθλημα ήταν υπερβάσης για μια ομάδα που η μεγαλύτερη της επιτυχία μέχρι τώρα ήταν ένα χάλκινο μετάλλιο στο Κύπελλο του 2018. Ο προπονητής που μας έφερε σε επαφή με τη Φινλανδία πριν λίγα χρόνια βρήκε τις συνθήκες που έψαχνε και δημιούργησε κάτι καλό στην Ελβετία. Αυτό είναι μια καλή απάντηση για το τι μπορεί να πετύχει ένας προπονητής όταν δε δουλεύει υπό ασφυκτική πίεση. Είναι αλήθεια πως ο ανταγωνισμός που συνάντησε στην Ελβετία σε σχέση με την Ελλάδα είναι διαφορετικός αλλά στη Λουγκάνο έφτιαξε μια ομάδα που βάση των δεδομένων της ξεπέρασε τα όριά της και έβαλε τις βάσεις για κάτι καλύτερο στην πορεία.
Οι Έλληνες προπονητές διαπρέπουν τα τελευταία χρόνια σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Η σεζόν δεν τελείωσε επομένως και ο Γιάννης Αθανασόπουλος ενδεχομένως να προσθέσει κάτι ακόμα στη συγκομιδή των τίτλων, καθώς και εκείνος με τη σειρά του κάνει εξαιρετική πορεία τα τελευταία χρόνια. Είναι πολύ ελπιδοφόρο πως πέρα από καλούς αθλητές το ελληνικό βόλεϊ παράγει πολύ καλούς προπονητές. Η νέα γενιά προπονητών έχει πέρα από τις γνώσεις και την τεχνογνωσία αλλά και τη διάθεση να κάνει τη διαφορά και να ανεβάσει συνολικά τις ελπίδες μας για κάτι καλύτερο σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.