Ο «Βασιλάκης» Καΐλας συνέδεσε το όνομά του με μελοδραματικούς ρόλους ορφανών, κατατρεγμένων ή φτωχών παιδιών που συγκίνησαν γενιές θεατών, με τον πλέον εμβληματικό του ρόλο στην ταινία «Ο Λουστράκος» (1962).
Το 2025, στο πλαίσιο του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τιμήθηκε για τη συνολική του προσφορά στον ελληνικό πολιτισμό.
Αν και έπαιξε σε 117 ταινίες -ανάμεσά τους η «Μανταλένα», «Η Αλίκη στο Ναυτικό», «Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης» και η «Κυρά μας η Μαμμή»-, μεγαλώνοντας δεν ακολούθησε την καριέρα του ηθοποιού.
Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό του βιβλίο με τίτλο «Ένα παιδί μετράει τα πλάνα», στο οποίο καταγράφει τα παιδικά του χρόνια μέσα στα κινηματογραφικά πλατό και όσα έζησε δίπλα στους σπουδαίους ηθοποιούς εκείνης της εποχής.
Την περασμένη Κυριακή, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος παρουσιάστηκε ένα νέο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, με πλήθος κόσμου να έχει σπεύσει για να παρακολουθήσει την ταινία.
Η ταινία-ντοκιμαντέρ κάνει ένα «γκρο πλαν» στην προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή. Παρουσιάζει πώς το παιδί ενός θυρωρού βρέθηκε εντελώς τυχαία στα πλατό, πώς καθιερώθηκε ως το πιο εμβληματικό «παιδί-θαύμα» του ελληνικού μελοδράματος και πώς εξελίχθηκε η ζωή του μετά την ενηλικίωση.
Μιλώντας στην εκπομπή «Πρώτος Καφές», ο 73χρονος σήμερα Βασίλης Καΐλας δήλωσε ότι γύρισε αυτή την ταινία γιατί ένιωσε ότι ήταν ουσιαστικό να αφήσει κάτι που να θυμίζει ελληνικό κινηματογράφο.
«Ένιωσα περίεργα που γύρισα στα σημεία όπου γυρίστηκαν σκηνές από τις ταινίες μου, συγκινήθηκα» εξομολογήθηκε.
Τόνισε ωστόσο ότι, αν και σκέφτεται εκείνα τα χρόνια, «είναι χορτάτος» από τη ζωή που έζησε, γι' αυτό και δεν επιστρέφει στον κινηματογράφο.
Μάλιστα, δεν λέει την ιστορία του ούτε στην κόρη και στα εγγόνια του. Την αφήνει να την ανακαλύψουν μόνοι τους, μέσα και από αυτό το ντοκιμαντέρ.
«Όταν στον δρόμο με φωνάζουν, ντρέπομαι, παίρνω δρόμο και φεύγω» τόνισε ο δημοφιλής ηθοποιός.
Κλείνοντας ομολόγησε ότι, αν μπορούσε να ξαναγυρίσει πίσω στον χρόνο, θα ήθελε να συναντήσει τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Μάνο Κατράκη, την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν.
Πηγή: iefimerida.gr
