Ήταν ωραία η δεκαετία του ’80 για όσους τη ζήσαμε είτε ως παιδιά, είτε ως ενήλικες. Όπως, αποδείχτηκε, βέβαια, με τη μετέπειτα πορεία της χώρας μας, ήταν και μια… ψεύτικη δεκαετία. Ή για να το θέσω καλύτερα, μια όμορφη δεκαετία που όμως χτίστηκε σε ένα… περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας.
Για δύο δεκαετίες οι Έλληνες περνούσαμε… ζωή και κότα! Το χρήμα έρρεε άφθονο, τα νυχτερινά κέντρα βούλιαζαν ακόμη και τις καθημερινές, τα πεντοχίλιαρα έμοιαζαν όντως με… πετσετάκια, δύσκολα συναντούσες σπίτι να μην έχει εργαζόμενο στο Δημόσιο – και μάλιστα με παχουλό μισθό – ήρθαν αργότερα το Χρηματιστήριο, τα τραπεζικά δάνεια ακόμη και για… διακοπές και όπως ήταν φυσικό το μπαλόνι των ψευδαισθήσεων κάποια στιγμή θα έσκαγε!
Από τότε, βέβαια, από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80, υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που πάλευαν να μας ξυπνήσουν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Για τα πιο νέα παιδιά – που δεν έχετε δει ποτέ απογοητευμένοι ένα κασετόφωνο να… μασάει την ταινία της κασέτας σας – το όνομα Χάρρυ Κλυνν πιθανότατα δεν θα σας λέει απολύτως τίποτα. Κατανοητό…
Για τους λίγο μεγαλύτερους αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι των αναμνήσεών μας που φεύγει κάπως βιαστικά από κοντά μας. Θυμάμαι, τι γινόταν στα δισκοπωλεία κάθε φορά που έβγαινε μια νέα σατυρική κασέτα του… Τραμπάκουλα! Σήμερα, βλέπετε, η δημοφιλία ενός καλλιτέχνη μετριέται με… views στο YouTube. Τότε κρινόταν στις… ουρές που σχηματίζονταν στα δισκοπωλεία!
Ο Βασίλης, λοιπόν, μας τα έλεγε από τότε. Άλλοτε τραγουδιστά, άλλοτε με σατυρικά σκετς, το μήνυμά του ήταν ένα: «Έλληνα, μην αφήνεις τους πολιτικούς να σε δουλεύουν ψιλό γαζί. Θα έρθει η μέρα που θα πληρώσεις ακριβά τα ψέματά τους». Μόνος του τα έλεγε, όλοι μας τα ακούγαμε, κανείς δεν φρόντισε να αντιδράσει πριν είναι αργά. Ακόμη και ο ίδιος... την πάτησε με δαύτους! Τότε, βλέπετε, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ήταν βολεμένη. Δεν υπήρχε και… facebook να ξεδώσουν εκεί οι επαναστάτες του καναπέ!
Ήταν, λοιπόν, περίεργο το σημερινό πρωινό. Άλλο ένα κομμάτι του… παζλ της ζωής μας έφυγε. Δεν χρειάζονται ούτε δάκρυα, ούτε στεναχώρια. Απλά… ροκάνισμα της μνήμης. Κι αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να τιμήσουμε τη μνήμη του, έστω και με… καθυστέρηση τριών δεκαετιών, ας αρχίσουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε πιο ώριμα πριν ρίξουμε το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Κι ας γυρίσουμε παραδειγματικά την πλάτη σε όσους πολιτικούς επιμένουν να μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα. Γιατί όπως έλεγε και ο Χάρρυ, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα αλλάζουνε μα η… κοροϊδία μένει. Θυμάστε, αλήθεια, τι μας τραγούδαγε από το 1984;
Θα πω ένα τραγούδι στο πιάνο, γι’ αυτά που κανείς δεν τολμά,
κι αν πω κατιτί παραπάνω, να μου φωνάξετε…
Μαλακά, πιο μαλακά, πες τα τουλάχιστον πιο μαλακά!
Ο πολιτικός στο μπαλκόνι, μιλάει και λέει πολλά,
κι ο κόσμος που ακούει πελαγώνει και λέει από μέσα του…
Μαλακά, πιο μαλακά, βγάλε το λόγο σου πιο μαλακά!
Μας είπανε ότι τα ράντσα, θα φύγουν απ’ τις κλινικές,
και θα’ χουν κρεβάτια καβάντζα, για να ξαπλώνουμε…
Μαλακά, πιο μαλακά, να μας ξαπλώνουνε πιο μαλακά!
Τα μέτρα περί δακτυλίου, τα βάλανε προσωρινά,
σου το’ παν την 1η Απριλίου, για να σε πιάσουνε…
Μαλακά, πιο μαλακά, για να σε πιάσουνε πιο μαλακά!
Μην τρέμεις για την Εφορία, γιατί μον’ αυτή σ’ αγαπά,
δως της λοιπόν ευτυχία, να σε γραπώσουνε…
Μαλακά, πιο μαλακά, καν’ τις δηλώσεις πιο μαλακά!
Με λόγια και λόγια και λόγια, σε φέρανε τούμπα ξανά,
κι ενώ σου την κάναν λαμόγια, πάλι τους πίστεψες…
Μαλακά, πιο μαλακά, πάλι τους πίστεψες πιο μαλακά!
Μου λες να σε ξαναψηφίσω, γιατί μου’ χεις φτιάξει πολλά,
την ψήφο μου για να τιμήσω, είν’ απαραίτητο…
Μαλακά, πιο μαλακά, να σου τη ρίξω κι εγώ μαλακά!
Τελικά, από το 1984 πέρασαν τριάντα και βάλε χρόνια, τα ράντσα είναι εδώ, ο δακτύλιος επίσης, η εφορία εννοείται, το δούλεμα των πολιτικών ας μη το συζητήσουμε καλύτερα, αλλά ο Χάρρυ έφυγε. Καλό ταξίδι Βασίλη. Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις…
