Η μέρα του πρώτου επίσημου ευρωπαϊκού παιχνιδιού της ΑΕΚ πλησιάζει, το φιλικό στο ΟΑΚΑ με την Μπασάκσεχιρ ήταν η πρόβα τζενεράλε πριν τη βουτιά της Ένωσης στα βαθιά των προκριματικών του Εuropa League και η αλήθεια είναι ότι συγκεκριμένη άποψη -είτε αισιόδοξη είτε απαισιόδοξη- δυσκολεύονται να βγάλουν όλοι όσοι παρακολουθούν στενά την πραγματικότητα της ομάδας: η φιλική εμφάνιση κόντρα στην προσεχή αντίπαλο του Ολυμπιακού είναι ο ορισμός του ποτηριού που είναι γεμάτο μέχρι τη μέση. Μισοάδειο ή μισογεμάτο; Έλα ντε.
Είναι δεδομένο βέβαια: σε αντίθεση με την τάση μας να κάνουμε ποδοσφαιροκουβέντα από τα πρώτα μόλις φιλικά μιας ομάδας, μόνο σοφό δεν είναι να την κρίνεις από αυτά. Χαλαροί ρυθμοί, χαλαρή ψυχολογία, πολύ μεγαλύτερη ελευθερία του προπονητή για πειραματισμούς σε σχέση με τα επίσημα, πλήρης απουσία τακτικισμού: η ταυτότητα μιας ομάδας όχι απλά φαίνεται αλλά στην πραγματικότητα, χτίζεται στα επίσημα ματς.
Η φετινή ΑΕΚ είναι δεδομένο πως δεν θα είναι μια ομάδα με εντελώς διαμορφωμένη ταυτότητα με την έναρξη των επίσημων αγώνων της. Θα τη χτίζει διαρκώς μέσα στη χρονιά. Είναι άλλωστε ένα project με τόσο καινούρια χαρακτηριστικά που για την ώρα μόνο ο προσανατολισμός του μπορεί να γίνει κατανοητός. Όταν καλούμαστε λοιπόν να κρίνουμε την εμφάνιση της ομάδας στο ματς με την Μπασάκσεχιρ, όλα αυτά πρέπει να τα έχουμε στο μυαλό μας. Με όλους αυτούς τους αστερίσκους λοιπόν, ας το ξαναπούμε: κοιτώντας το φιλικό του ΟΑΚΑ ένας υπεραισιόδοξος μάλλον θα δήλωνε εκστασιασμένος με την εικόνα της ομάδας, ένας υπεραπαισιόδοξος απόλυτα απογοητευμένος και κάποιος που μπορεί να τηρεί τις ισορροπίες των συναισθημάτων, δεν θα τα έβλεπε ούτε όλα μαύρα, ούτε όλα άσπρα.
Είναι εντυπωσιακό αλλά αυτό το σκαμπανέβασμα ψυχολογίας που προκαλούσε η εμφάνιση της ΑΕΚ κόντρα στην τούρκικη ομάδα ήταν πάντα μια ευθεία αναλογία του μισού του γηπέδου στο οποίο βρισκόταν η μπάλα. Όταν η ομάδα του Καρντόσο βρισκόταν στην επίθεση, ήταν αναμφισβήτητα μια γοητευτική ομάδα. Γενικότερα, από το κέντρο και μπροστά (αλλά και εν γένει ως προς τις επιθετικές της λειτουργίες), η ΑΕΚ έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά. Όποιο σχήμα και αν δοκίμασε ο Καρντόσο, όσα πρόσωπα και αν άλλαξε (άλλωστε σε μεσοεπιθετικό επίπεδο υπάρχει πληθώρα καλών παικτών για την ΑΕΚ), τα πειράματα πετύχαιναν (ακόμα και ο Λιβάγια ως δεξί εξτρέμ ήταν σκέτη απόλαυση), οι συνδυασμοί έβγαιναν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ΑΕΚ πατούσε στην αντίπαλη περιοχή και ας ήταν μόλις τέσσερις οι μεγάλες ευκαιρίες που χάθηκαν: όταν «ζεσταθεί» η ομάδα, θα τα βάλει τα γκολ της.
Όμως όταν η μπάλα βρισκόταν στο δικό της μισό του γηπέδου, η γοητεία πήγαινε περίπατο και η δυνατότητα ανταπόκρισης της ΑΕΚ σε συνθήκες άμυνας έπαιρνε κάτω από τη βάση. Με τον Οικονόμου τραυματισμένο και τον Τσιγκρίνσκι στον πάγκο από το 25' λόγω τραυματισμού, η έλλειψη βάθους στα στόπερ έγινε τόσο κατανοητή που γιγάντωσε λίγο παραπάνω την αναγκαιότητα απόκτησης ενός παίκτη στη θέση. Οι τοποθετήσεις ήταν κακές, το αμυντικό τρανζίσιον της ομάδας ελλιπές -ειδικά όταν η μπάλα χανόταν στο κέντρο, οι Τούρκοι έβγαζαν για πλάκα αντεπίθεση χτυπώντας στις μεγάλες αμυντικογενείς τρύπες της ΑΕΚ- και το δίδυμο μπροστά από τα στόπερ (των Σιμόες και Σιμάο) έκανε μπαμ ότι πρέπει να «σπάσει» από τον (τραυματία) Κρίστιτσιτς.
Φαίνεται και από τις συζητήσεις που γίνονται στα διαφόρων ειδών «κιτρινόμαυρα» πηγαδάκια: οι περισσότεροι από εμάς, συζητάμε για τον κατάλληλο σχηματισμό που θα κάνει τους Λιβάγια και Ολιβέιρα να χωρέσουν στην ίδια 11άδα, για το αν ο Κλωναρίδης μπορεί να συνεχίσει με την ίδια ένταση και στο υπόλοιπο της χρονιάς ή για τρίτο σερί καλοκαίρι, αφού υπογράψει με τις εμφανίσεις του μια ή (και) δυο ευρωπαϊκές προκρίσεις, θα πάψει σταδιακά να βγάζει μάτια όσο θα προχωράει το φθινόπωρο, για το αν ο Ζεράλδες και ο Μάνταλος μπορούν να αξιοποιηθούν ως «οκταμισάρια» και αν σε αυτή την περίπτωση χωράνε ταυτόχρονα στην ίδια 11άδα και άλλα τέτοια, δημιουργικής φύσης, πράγματα. Οι συζητήσεις ωστόσο που έχουν να κάνουν με τα στόπερ, τα πλάγια μπακ, τα αμυντικά χαφ είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Τι κι αν η αδυναμία ευελιξίας και το βάθος πάγκου σε αυτές τις θέσεις είναι χαρακτηριστικά στοιχεία του ρόστερ; Για την ώρα, ο οργανισμός της ΑΕΚ υποτιμά αυτή την πτυχή του αγωνιστικού ζητήματος.
Η ΑΕΚ του Χιμένεθ ήταν μια ομάδα που λειτουργούσε με γνώμονα την αντίληψη πως πάνω από όλα πρέπει να μην δεχθεί γκολ: αυτό ήταν προτεραιότητά της και από εκεί και πέρα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα ερχόταν και το σκοράρισμα μπροστά. Η ΑΕΚ του Καρντόσο είναι μια ομάδα με εντελώς αναποδογυρισμένη φιλοσοφία: θα παίζει για να σκοράρει, θα λειτουργεί συλλογικά έχοντας ως κύριο σκοπό της να βάλει τη μπάλα στα δίχτυα όσες περισσότερες φορές γίνεται και αν αμυντικά υπάρχουν προβλήματα, δεν χάλασε κι ο κόσμος: ομάδα που κρατάει την μπάλα και «χτίζει» υπομονετικά παιχνίδι πρέπει να έχει απέναντί της πολύ καλύτερους αντιπάλους για να αντιμετωπίσει πρόβλημα λόγω ελλιπής αμυντικής λειτουργίας (και στην Ελλάδα η ΑΕΚ θα έχει να αντιμετωπίσει δυο ισοδύναμους και δέκα κατώτερους αντιπάλους).
Ο νέος τρόπος προσέγγισης των αγώνων από την ΑΕΚ μοιάζει πιο θελκτικός. Το διακύβευμα θα είναι να αποδειχθεί και πιο αποτελεσματικός. Τον χρόνο με το μέρος του θα τον έχει ο Καρντόσο, άλλωστε -ας μην γελιόμαστε- η φετινή χρονιά θα είναι μεταβατική για την ΑΕΚ, η ομάδα δουλεύει για να μπει όσο πιο δυνατή γίνεται στο νέο γήπεδό της του χρόνου τέτοια εποχή. Συν τοις άλλοις, το ότι τα πάντα φέτος θα κριθούν στα play off εξασφαλίζει χρόνο στον Πορτογάλο τεχνικό της. Με τόσους μαέστρους μαζεμένους από το κέντρο και μπροστά, σε συνθήκες πληρότητας ο Καρντόσο θα έχει δημιουργικούς και ευχάριστους πονοκεφάλους. Το ερώτημα είναι αν θα του δημιουργηθούν δυσάρεστοι πονοκέφαλοι εξαιτίας της έλλειψης αντίστοιχα πολλών εργατών. Η πραγματικότητα θα το απαντήσει αργά ή γρήγορα.
