MENU

Εκείνο το καλοκαίρι που είχε ακολουθήσει το παρθενικό πρωτάθλημα της Μπλάκμπερν, ήταν τραυματικό και δύσκολο για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε αποφασίσει να κλείσει έναν κύκλο, παραχωρώντας τους εμβληματικούς Πολ Ινς, Αντρέι Καντσέλσκις, Μαρκ Χιούζ και να αποκτήσει… τον κανέναν!

Μία από τις πλουσιότερες ομάδες στον πλανήτη είχε αποφασίσει να μην κάνει καλοκαιρινές μεταγραφές, παρά την πίεση, την γκρίνια, τις υποδείξεις, τα «πρέπει».

Η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη αφού για την πρεμιέρα του «Βίλα Παρκ» απέναντι στην Άστον Βίλα, οι κόκκινοι διάβολοι δεν μπορούσαν να υπολογίζουν στους τραυματίες Ράιαν Γκιγκς, Άντι Κόουλ, Στιβ Μπρους, αλλά και στον τιμωρημένο Ερίκ Καντονά.

Το απόγευμα της 19ης Αυγούστου του 1995 ήταν ένας εφιάλτης. Στο ημίχρονο η Άστον Βίλα προηγούνταν με 3-0, το μόνο που κατάφερε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν να καλλωπίσει λίγο την ήττα της στην επανάληψη και να την κάνει 3-1.

Η ενδεκάδα εκείνο το απόγευμα έμοιαζε με πενθήμερη εκδρομή. Ο 18χρονος Φιλ Νέβιλ, οι 20χρονοι Γκάρι Νέβιλ, Ντέιβιντ Μπέκαμ, Νίκι Μπατ, Τζον Ο’ Κέιν, ο 21χρονος Πολ Σκόουλς και ο έμπειρος Λι Σαρπ στα 24 του! Νιάνιαρα απέναντι σε άντρες.

Λίγο μετά την ηχηρή σφαλιάρα της πρεμιέρας τα «φτυάρια» έπιασαν δουλειά. Στο ξακουστό Match of the day του Bbc Sport, ο παλιός αμυντικός της Λίβερπουλ Άλαν Χάνσεν με περισπούδαστο ύφος είπε μία ατάκα που έμεινε στην ιστορία και για την οποία μετανιώνει κάθε μέρα που περνάει: «You can't win anything with kids». Έι Σερ Άλεξ, δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα με παιδιά.

Στο τέλος της σεζόν αυτά τα παιδιά, αυτά τα άγουρα, μα ταλαντούχα παιδιά που αποφάσισε να ρίξει στα βαθιά ο Σερ Άλεξ κατέκτησαν το νταμπλ, με ένα ρόστερ που είχε μέσο όρο ηλικίας τα 26 χρόνια και τις 137 ημέρες, η δεύτερη πιο νεανική ομάδα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου που κατακτά το πρωτάθλημα της Premier League.

Η κοτσάνα του αιώνα. Είναι μερικές φορές που καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς.

https://www.youtube.com/embed/3Es-RIBnba8?modestbranding=0&showinfo=0&playsinline=1

Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Με τα παιδιά, ενδεχομένως να μην έχεις την δυνατότητα ή τις ίδιες πιθανότητες να κερδίσεις τίτλους, αλλά στην ουσία δεν έχεις ποτέ τίποτα να χάσεις. Τα παιδιά είναι ο ασφαλέστερος δρόμος προς την επιτυχία, ακόμα κι αυτός δεν ξεπλένεται με κύπελλα και σαμπάνιες στα ρούχα.

Αρκούσε μία πενιά από… Μπουζούκη, ώστε να δημιουργηθεί με μιας το μεγαλύτερο παναθηναϊκό ρεύμα συσπείρωσης των τελευταίων ετών. Τα λυτρωτικά δάκρυα του Δημήτρη Εμμανουηλίδη λίγο μετά το τελευταίο σφύριγμα στην Ξάνθη λες και έγιναν η υπογραφή στο νέο άτυπο παναθηναϊκό μανιφέστο, που υπογράφηκε μέσα σε ένα βράδυ.

Ο Παναθηναϊκός δεν το έκανε από επιλογή, δεν μπορεί να επαίρεται, ούτε να δικαιούται συγχαρητήρια. «Τα παιδιά» δεν ήταν μία συνειδητή επιλογή, αλλά μία υποχρεωτική λύση, που ακολούθησε αναρίθμητα περιστατικά που διέσυραν το σύλλογο και λέρωσαν την ιστορία του. Ωστόσο, «τα παιδιά» είναι μία κάποια λύσις.

«Τα παιδιά» μέσα σε 90 λεπτά δημιούργησαν τέτοιο σκίρτημα στις πράσινες καρδιές, σαν ένα ηλεκτροσόκ σε ένα ασθενή που επί σειρά μηνών έμοιαζε κλινικά νεκρός. Μία βόλτα στα social media ή στο διαδίκτυο αρκούσε για να διαπιστώσει κανείς ότι «τα παιδιά» ξύπνησαν συναισθήματα που φώλιαζαν καλά κρυμμένα επί σειρά ετών και τα οποία δεν κατάφεραν να βγάλουν πανάκριβες ομάδες αναρίθμητων λεγεωνάριων, που (υπερ)χρέωσαν τον σύλλογο.

Προσοχή! Δεν λέω ότι ο Παναθηναϊκός θα πάρει το νταμπλ όπως η Γιουνάιτεντ της σεζόν 1995-96. Το 0-1 στην Ξάνθη δεν μπορεί να λειτουργήσει ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Η ποιοτική στάθμη παραμένει χαμηλή (για επίπεδο Παναθηναϊκού), οι εναλλακτικές λύσεις ελάχιστες και δεδομένα θα έρθει η στιγμή που «τα παιδιά» θα φάνε και αγωνιστικά χαστούκια μες το γήπεδο.

Ωστόσο ο Παναθηναϊκός, έστω και κατά τύχη, έστω και κατ’ ανάγκη, έστω και μέσα από αλλεπάλληλους διασυρμούς δείχνει τον μόνο δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν μες την κρίση όλες οι ομάδες που δεν κάνουν σκληρό πρωταθλητισμό.

Για ποιο λόγο δηλαδή το «τριφύλλι» να έχει 8 Έλληνες στην ενδεκάδα του (5 από τους 14 που αγωνίστηκαν προέρχονταν από τις ακαδημίες του) ενώ η αποδεδειγμένα ταλεντομάνα Ξάνθη μόνο δύο;

Γιατί η Ξάνθη με την μηδενική πίεση να μην μπορεί να λειτουργήσει (πια) ως μαγνήτης / κοιτίδα όλων των ταλέντων της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας και να ακολουθήσει το ίδιο μοντέλο;

Για ποιο λόγο όλες οι επαρχιακές ομάδες δεν επενδύουν σε ντόπιες και νεανικές λύσεις που θα ενισχύσουν συνάμα τους συνεκτικούς δεσμούς με την τοπική κοινότητα;

Για ποιο λόγο όλες οι ελληνικές ομάδες δεν ακολουθούν το μοντέλο της Σκανδιναβίας ή των Κάτω Χωρών (Βέλγιο, Ολλανδία), όπου πάνω από τα 23 θεωρείσαι ήδη μεγάλος και ακόμα κι αν είσαι καλύτερος ποιοτικά μένεις στον πάγκο (ή αναζητάς αλλού την τύχη σου), ώστε να πάρουν χώρο οι μικροί που μπορούν να δημιουργήσουν υπεραξία και να φέρουν λεφτά στα ταμεία;

Προφανώς, γιατί όλοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε εντελώς λάθος το ποδόσφαιρο (προφανώς από τα εύκολα φράγκα των τηλεοπτικών), αρνούμενοι να πιστέψουμε ότι η Super League θα έπρεπε να λειτουργεί ως Development league, μία λίγκα δηλαδή που θα παράγει, εξελίσσει, πουλάει εγχώρια ταλέντα, ο ασφαλέστερος δρόμος δηλαδή για να έχεις κερδοφόρες ποδοσφαιρικές εταιρίες.

Πόσο θα φθείρονταν δηλαδή όλες οι ελληνικές ομάδες αν αυτός ο υποχρεωτικός κανονισμός του κυπέλλου που θέλει υποχρεωτικά δύο παίκτες κάτω των 21 ετών στην αποστολή, γινόταν υποχρεωτικά δύο παίκτες κάτω των 21 ετών στην ενδεκάδα ανά πάσα ώρα και στιγμή, τόσο στο πρωτάθλημα, όσο και στο κύπελλο;

Ο Παναθηναϊκός άθελά του, ασυνείδητα, πιθανώς από το κακό το ριζικό του, δείχνει έστω και με αυτή την απότομη και «βίαιη» προώθηση των «παιδιών» στην πρώτη ομάδα, το μοναδικό βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης / επένδυσης (αν όχι για όλες) για τις περισσότερες ελληνικές ομάδες.

Μόνο που αυτό το μοντέλο είναι ο δύσκολος δρόμος. Απαιτεί μεράκι, γνώση, τεχνογνωσία, πίστωση χρόνου, θέλει ομάδες που να λειτουργούν ως γεωργοί, περιμένοντας καρτερικά να δρέψουν τους καρπούς της σοδειάς τους. Θέλει άντερα και ρίσκα. Ψήνεται κανείς;

Βρε φέρε τώρα τρεις - τέσσερις ξένους από τις… καραβιές για να βγάλουμε και φέτος τη χρονιά και από του χρόνου βλέπουμε…

Ο Παναθηναϊκός, άθελά του, δείχνει τον μόνο δρόμο!
EVENTS