Για όσους είχαν καθαρό μυαλό και επίγνωση της πραγματικότητας πριν από το παιχνίδι της ΑΕΚ με την Σαχτάρ Ντόνετσκ, ήταν φανερό πως θα ήταν ματς που θα κρινόταν στις λεπτομέρειες. Σε εκείνον που θα είχε καθαρό μυαλό να διαχειριστεί το θετικό ή το αρνητικό μέσα στο παιχνίδι, αυτόν που θα εκμηδένιζε τα λάθη, εκείνον που θα εκμεταλλευόταν τις ευκαιρίες. Η ΑΕΚ έφυγε από το πρώτο ματς επί αγγλικού εδάφους με την πιστοποίηση, πως σε αυτό το επίπεδο δεν επιτρέπονται λάθη και παραλείψεις κι όταν τα πράττεις, τα πληρώνεις με τον δύσκολο τρόπο.
Αυτή ήταν η πραγματικότητα που την οδήγησε στην ήττα. Πρώτο ήταν πως αφέθηκε σε ένα ματς ροντέο μετά την γκολάρα που έφτιαξε ο Πήλιος για τον Μάγερ. Ηταν διάστημα που η ΑΕΚ έπρεπε να κοντρολάρει τον ρυθμό, να το φέρει στα μέτρα της, να βρει εκείνη την ηρεμία. Αφέθηκε, δεν είχε καθαρό μυαλό, το πλήρωσε με ένα πέναλτι που θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε και να ακούγαμε πως θα το σχολίαζαν οι περίεργοι που κάθε εβδομάδα κάνουν λάστιχο τους κανονισμούς διαιτησίας.
Τα δύο μεγάλα λάθη
Δεύτερο λάθος, η αδυναμία να εκμεταλλευθεί το καλό της διάστημα στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, όταν οι Ουκρανοί έδειξαν να έχουν στερέψει από δυνάμεις και η ΑΕΚ έπαιζε πλέον με τον τρόπο παιχνιδιού που της αρέσει. Εκεί η ΑΕΚ είχε τις στιγμές της, με την τεράστια ευκαιρία του Πήλιου, με την φαουλάρα του Μάριν που απέκρουσε ο τερματοφύλακας, με την κεφαλιά του Μουκουντί. Δεν σκόραρε, δεν πήρε πολλά πράγματα από τις δικές της αλλαγές και οι Ουκρανοί βρήκαν τον τρόπο να ισορροπήσουν.
Τρίτο λάθος, ασυγχώρητο μάλιστα, όσα συνέβησαν στην διπλή αλλαγή που πήγε να κάνει ο Νίκολιτς για να πάρει ξανά τα ηνία του ματς και να διεκδικήσει τη νίκη, γεμίζοντας το κέντρο με τον Κάϊρινεν και βάζοντας τον Βάργκα, αντί του – άφαντου στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς – Γιόβιτς. Η αργοπορία του Σέρβου στην έξοδο του, στέρησαν από την ΑΕΚ την δυνατότητα να κάνει την αλλαγή, την άφησαν να παίζει με παίκτη λιγότερο. Εγινε η υπεραριθμία από τους Ουκρανούς, ήρθε και ένα φριχτό λάθος από τον Μπρινιόλι, χάθηκε το τόπι.
Τι μένει
Τζαμπατζίστικα; Αναμφίβολα. Δεν ήταν ματς που η ΑΕΚ είχε να ζηλέψει πολλά από την αντίπαλο της. Θα μπορούσε να είχε πάρει προβάδισμα από νωρίς με την κεφαλιά του Μουκουντί που σταμάτησε στο δοκάρι, μπορεί να μην έφερε το ματς ακριβώς εκεί που ήθελε, αλλά ήταν μια ομάδα που είχε εξαιρετική εικόνα και θα μπορούσε όχι απλά να φύγει με την ισοπαλία, αλλά να πάρει ακόμα και τη νίκη. Γιατί χρειαζόταν να έχει απλά τις λεπτομέρειες υπέρ της, να μην κάνει τόσο φτηνά λάθη που της στέρησαν τη δυνατότητα να μην φύγει με άδεια χέρια από το Λονδίνο.
Το ήξερες, πως όταν παίζεις σε αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνεις λάθος και να σου συγχωρεθούν. Η ΑΕΚ έμαθε με σκληρό τρόπο, σε ένα ματς που θα μπορούσε τουλάχιστον να μη χάσει, πως μπορείς να χάσεις δίχως καλά καλά να καταλάβεις τι σου συμβαίνει. Η ΑΕΚ είχε τη δυναμική, έδειξε για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική, πως δικαίως βρίσκεται στην ελίτ των κορυφαίων ομάδων του πλανήτη, αλλά πρέπει να ωριμάσει, να φέρεται πιο έξυπνα, να βρει όλες τις λύσεις για να είναι ανταγωνιστική.
Θα ήταν μεγάλη υπόθεση εάν η ΑΕΚ κατάφερνε να πάρει βαθμό από αυτό το παιχνίδι. Είναι σκληρός ο τρόπος που χάθηκε το ματς. Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο σε αυτό το επίπεδο. Το θέμα είναι πως δεν τελείωσε ακόμα από την ελπίδα για πρόκριση, που εκ των πραγμάτων είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία. Η ΑΕΚ υπερβάσεις έπρεπε να κάνει, υπερβάσεις χρειάζεται και τώρα. Που θα τις βρει, δεν το ξέρω. Πάντως, το δεδομένο είναι πως αν αντέξεις και σκληρύνεις απ’ όλα αυτά, στο τέλος θα είσαι πιο δυνατός. Και μπορεί να συνεχίζεις να βρίσκεσαι στην ελίτ.
