Χθες γίναμε μάρτυρες ακόμα μιας «υπόσχεσης». Τα μέλη της Λίγκας, μετά από πολύ ξύλο -και μεταξύ τους- τη φετινή σεζόν, μπροστά στον κίνδυνο να μην τελειώσει το πρωτάθλημα, συμφώνησαν τα αυτονόητα. Και τώρα η κυβέρνηση πρέπει να τους πει «μπράβο» και να τους ανταμείψει με ορισμό της επόμενης αγωνιστικής. Πιθανώς, και της επόμενης κλωτσοπατινάδας.
Πιστεύει κανείς, όμως, ότι το πρόβλημα θα λυθεί από τον Συνεταιρισμό, από τις ίδιες τις ομάδες, από τους ίδιους τους παράγοντες;
Ας ψάξουμε την απάντηση μέσα από δύο απλά -έως απλοϊκά- παραδείγματα:1) Ο φίλος μου ο Ζιώγος είναι μαθηματικός. Και από τότε που διορίστηκε έχουν ασπρίσει -τελείως- τα μαλλιά του, αλλά αυτό δεν μας αφορά. Δουλειά του Ζιώγου είναι να θέτει στους μαθητές του προβλήματα. Και δουλειά εκείνων να τα λύνουν (και να του ασπρίζουν τα μαλλιά). Αντίστροφα το σύστημα δεν λειτουργεί. Έχετε δει μαθητή με άσπρα μαλλιά; Τέλος πάντων, άλλος «δημιουργεί» το πρόβλημα, άλλος το λύνει. Γιατί ...έτσι! Αν ήταν να γράφει ο ίδιος ο Ζιώγος προβλήματα και να τα λύνει μοναχός του, θα ήταν πειραγμένος και δεν θα τον έκανα παρέα. Ο μαθηματικός τα βάζει, οι μαθητές -πρέπει να- τα λύνουν!2) Έχω δυο ανιψιές. Τη Βασιλική, 5 ετών, και τη Μαρία, 2,5. Ψυχουλίνια, αλλά και ...παιδιά. Κάνουν το σπίτι άνω κάτω, γεμίζουν τον τόπο παιχνίδια, μια-δυο φορές έχω σωριαστεί πατώντας κάποιο μπαλάκι-κουκλάκι. Η προτροπή «κορίτσια, μαζέψτε τα παιχνίδια σας», δεν πιάνει σχεδόν ποτέ. Το πολύ πολύ να μαζέψουν ένα μπαλάκι η καθεμία και να παραμείνουν στο πάτωμα μερικές ...δεκάδες ακόμα! Πρόβλημα! Στο οποίο τη λύση τη δίνουν οι ...μεγάλες δυνάμεις: η θεία, ο θείος, η μαμά, ο μπαμπάς. Μαζεύουν τα παιχνίδια, ρίχνουν και καμιά τιμωρία «στο δωμάτιό σου ΤΩΡΑ και δεν θα βγεις μέχρι να σου πω». Αποτέλεσμα ίδιο με το προηγούμενο: άλλος δημιουργεί το πρόβλημα, άλλος το λύνει. Γιατί ...έτσι!
Ε, στο ελληνικό ποδόσφαιρο γιατί θα λύσουν το πρόβλημα αυτοί που το έχει δημιουργήσει και το έχουν γιγαντώσει; Γιατί θα το λύσουν αυτοί που δεν καταφέρνουν ούτε να συζητήσουν μεταξύ τους και πλακώνονται στα συμβούλια; Επειδή είπαν πως ...ομο-συμ-φώνησαν; Μπροστά στη μαρμίτα ομο-συμ-φώνησαν! Μπροστά στο φόβο να χάσουν την κουτάλα. Άλλος για μικρότερη, άλλος για μεγαλύτερη, όλοι για μια κουτάλα κόπτονται και ομο-συμ-φωνούν!
Τι μας είπαν, δηλαδή, μετά το τελευταίο συμβούλιο; Πως θα εφαρμόσουν τους νόμους! Και τόσο καιρό γιατί δεν τους εφάρμοζαν; Γιατί αδιαφορούσαν-εθελοτυφλούσαν μπροστά στους «στρατούς» που δημιουργούνταν μέσα στα γήπεδά τους; Γιατί παιχνίδια του πρωταθλήματός τους βρίσκονται διαρκώς στις λίστες των «υπόπτων» της διεθνούς ομοσποδνδίας; Γιατί κάμποσοι μεταξύ τους εμπλέκονται σε διάφορες δικαστικές υποθέσεις; Γιατί, τελικά, θα λύσουν αυτοί το πρόβλημα;
Είναι σαν να έρχεται ο σίριαλ κίλερ μπροστά στο δικαστήριο, να λέει «στο εξής θα εφαρμόζω τους νόμους και δεν θα σκοτώνω ανήλικα κορίτσια για να τα βιάσω πεθαμένα» και ο δικαστής να του λέει «μπράβο, παλικάρι μου» και να τον αμολάει πίσω στην κοινωνία. Κοροϊδευόμαστε;
Τη λύση στο πρόβλημα δεν θα τη δώσουν αυτοί. Δεν θέλουν (αν ήθελαν θα το είχαν λύσει), δεν μπορούν, στο φινάλε πλέον δεν είναι δουλειά τους. Αυτοί το δημιούργησαν.
Το πρόβλημα μπορεί να λυθεί -αν λυθεί- όπως στις περιπτώσεις 1 και 2 των σχετικών παραδειγμάτων. Είτε ο ...μαθητευόμενος-εκπαιδευόμενος υφυπουργός (περίπτωση 1) θα αποδείξει πως είναι καλός μαθητής και θα βρει τη λύση, είτε (περίπτωση 2) θα επέμβουν οι ...μεγάλες δυνάμεις: η θεία, ο θείος, η μαμά, ο μπαμπάς. Καμιά φορά η τιμωρία δεν βλάπτει...«Στο δωμάτιό σας ΤΩΡΑ και δεν θα βγείτε μέχρι να σας πω...»
