Η «λύση» της διεξαγωγής των αγώνων της Superleague κεκλεισμένων των θυρών, που προώθησε το υπουργείο ως «μοναδική» μετά τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε τελευταία, με επεισόδια και ξύλο εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων, μέχρι και στα γραφεία του Συνεταιρισμού, ήταν κυριολεκτικά μοναδική: για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Όλοι εκτός από τους φιλάθλους και το ίδιο το απαξιωμένο προϊόν. Αλλά ποιος νοιάζεται;
Το θέμα είναι να τα έχουμε καλά με τους ιδιοκτήτες και τους μεγαλοπαράγοντες. Έστω κι αν αρκετοί από αυτούς βρίσκονται υπό ποινική δίωξη (με τη διαφθορά δεν προλαβαίνουμε-θέλουμε να ασχληθούμε, μην τα θέλετε όλα μαζί κι ας είναι σημαντικότερο ζήτημα). Να τα έχουμε καλά με τους παράγοντες και με τα λοιπά συμφέροντα που πιθανώς -ή, μάλλον, προφανώς- ασκούν πιέσεις. Π.χ. το συνδρομητικό κανάλι που πληρώνει ένα κάρο λεφτά για ένα προϊόν που, παρότι αποτελεί τη διαφημιστική του ναυαρχίδα, μια Κυριακή το έχει και μία όχι...
Κατ΄αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, όλοι(;) είναι ευχαριστημένοι. Η Πολιτεία -νομίζει ότι- έλυσε το πρόβλημα, το συνδρομητικό -νομίζει ότι- έχει προϊόν και οι παράγοντες παντελονιάζουν το χρήμα από τα τηλεοπτικά και συνεχίζουν απρόσκοπτα τις υπόλοιπες «δουλειές» τους. Αυτοί δεν νομίζουν ότι...
Και μην αρχίσετε να αναρωτιέστε «πόσα θα χάσουν από τα άδεια γήπεδα;», γιατί αν κοιτάξει κανείς τους πίνακες με τα εισιτήρια που κόβονται κάθε εβδομάδα στα ελληνικά γήπεδα, στα περισσότερα η απόσταση από το «κεκλεισμένων των θυρών» δεν είναι μεγάλη. Το συνδρομητικό να ΄ναι καλά με τα τηλεοπτικά δικαιώματα κι ο ΟΠΑΠ που τα «σπρώχνει» στις φανέλες!
Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κίνηση της Πολιτείας μπορεί να αποτελέσει -ακόμα έναν- παράγοντα ανισονομίας στο ήδη αναξιόπιστο ελληνικό πρωτάθλημα, μάλλον δεν απασχολεί κανέναν. Το γεγονός ότι οι (επαγγελματίες) ποδοσφαιριστές θα αισθάνονται σαν υπάλληλοι σε σουπερμάρκετ χωρίς πελάτες, επίσης δεν παίζει ρόλο. Έστω κι αν για τους υπαλλήλους οι ...αναδουλειές πάντα φέρνουν αρνητικές εξελίξεις (περικοπές, απολύσεις κτλ - ακόμα καλύτερα για τους ιδιοκτήτες!).
Το πρόβλημα, λοιπόν, λύθηκε. Δια της -εκ νέου- υποτίμησης της αξίας του προϊόντος.
Κι αν αύριο γίνει κανένας καυγάς σε σουβλατζίδικο, μπορεί το αρμόδιο υπουργείο να τα κλείσει όλα, να βάλει μέσα κάμερες και να μας δείχνει τα πιτόγυρα σε ζωντανή σύνδεση, για να χορταίνουμε με το μάτι. Ή, ακόμα καλύτερα, αν γίνει ληστεία σε τράπεζα, να τις κλειδώσει όλες ο Βαρουφάκης και στην τηλεόραση να μας δείχνουν τον Δημήτρη Χορν λογιστή, από το «Μια ζωή την έχουμε»... Ένα εκατομμύριο, εκατονμία χιλιάδες, εκατονμία και δέκα...
Έτσι, θα νομίζουμε ότι τρώμε σουβλάκια κι ότι έχουμε λεφτά. Όπως τώρα νομίζουμε ότι έχουμε ποδόσφαιρο...
Υ.Γ. Αν έχετε χρόνο (όχι για χάσιμο), θυμηθείτε και την ταινία για να ...προετοιμαστείτε!
