Η αλήθεια κρύβεται εκεί έξω συμπυκνωμένη σε συνθήματα γραμμένα τοίχους και σε παγκάκια. Στην ανώνυμη λαϊκή σοφία. Στην έμπνευση της στιγμής. Μερικές φορές μόνο δύο-τρεις λέξεις κολλημένες στην σωστή σειρά αρκούν για να απεικονίσουν πράγματα που χρειάζονται ώρες κουβέντας και ανάλυσης.
Η φωτογραφία έγινε viral όλη την εβδομάδα πριν τον επαναληπτικό με την Λέφσκι. Το σύνθημα, γραμμένο σε ένα πέτρινο τοιχάκι κάποιου πάρκου, ήταν συγκλονιστικά ωμό, σχεδόν βιτριολικό. Ακροβατούσε ανάμεσα στον ακραίο ρεαλισμό και τον απόλυτο σουρεαλισμό: «Μπίσε σώσε μας».
Ήταν ότι πιο εύστοχο γράφτηκε όλο αυτόν τον καιρό αναφορικά με τον ΠΑΟΚ. Σε ένα καράβι που έμπαζε από παντού, αυτός ο unfit, μποέμ αρτίστας ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να το γλιτώσει από το ναυάγιο.
Πήγε να το κάνει. Δεν τον άφησαν, οι ίδιοι του οι συμπαίκτες που θαρρεί κανείς ότι σαμποτάρισαν το αυτοσχέδιο πλάνο έκτακτης ανάγκης που πήγαινε να γλιτώσει την μετωπική με το παγόβουνο.
Τα πάντα στον αέρα μύριζαν απελπισία. Απόγνωση. Από την χρησιμοποίηση του Νάρεϊ σε ρόλο σέντερ-φορ (θέση που δεν έπαιξε σχεδόν ποτέ στην Γερμανία, δείγμα απόλυτης ακύρωσης Κούτσια και Τόμας), ως την συμμετοχή του Λύρατζη με δυο προπονήσεις στα πόδια του.
Από την πρώτη κάρτα του Κούρτιτς στο 13’ για διαμαρτυρία, όπως και στο πρώτο ματς, ως τα ανοιχτά κοντρόλ, τις εύκολες χαμένες πάσες, το μοιραίο γύρισμα στον Κοτάρσκι που έφερε το 0-1.
Ο ΠΑΟΚ ήθελε. Το ήθελε πολύ. Προσπάθησε κιόλας. Μα δεν μπορούσε. Δεν μπορούσε να παίξει την μπάλα ανάμεσα στις γραμμές. Δεν μπορούσε να φτάσει την μπάλα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Οι Βούλγαροι με πεντάδα άμυνας που έπαιζε ψηλά, τον έστελναν στα άκρα, όπου τίποτα επικίνδυνο δεν μπορούσε να δημιουργηθεί.
Και ήταν κρίμα, διότι η Τούμπα ήταν πραγματικά θερμή. Πραγματικά το πίστεψε. Πραγματικά έδωσε ότι μπορούσε. Η εικόνα του Δικέφαλου όμως στο πρώτο μέρος προκαλούσε οίκτο, θλίψη, απόγνωση.
Μία ανήμπορη ομάδα, που την κατάπινε πανεύκολα ο αντίπαλος, σε κάθε διεκδικίσιμη μπάλα, σε κάθε σπριντ, σε κάθε μονομαχία.
Κι εκεί που όλα έμοιαζαν άγευστα, άνευρα, άνοστα ήρθαν από τον πάγκο τα τοτέμ. Ως τελευταία λύση, σαν τον πνιγμένο που πάει να πιαστεί από τα μαλλιά του. Ο «λαβωμένος» Βιεϊρίνια, μα κυρίως ο ευτραφής Σουριναμέζος.
Τι κι αν δεν έκανε προετοιμασία, τι κι αν η κοιλίτσα φαινόταν από την στενή μπλούζα, τι κι αν είχε να παίξει ματς από πέρσι, ο Μπίσε μπήκε μέσα για να σώσει τον ΠΑΟΚ. Με αυτή την ασύγκριτη ποιότητα του στις επαφές, με αυτή την μοναδική αίσθηση του χωροχρόνου που έχει, η οποία δεν διδάσκεται: είτε την έχεις είτε όχι.
Με αυτή την μοναδικότητα που παίζει την θέση του αριστερού εσωτερικού χαφ, που γίνεται δεκάρι, που γίνεται deep lying play-maker, που δημιουργεί τακτική ανισορροπία, ένα μικρό χάος στο γήπεδο.
Ο Μπίσε ήταν αυτός που με τα κρατήματα, τα κουβαλήματα, τις πάσες στο σωστό χρόνο δημιούργησε το μοναδικό δεκάλεπτο κανονικής πίεσης στα αντίπαλα καρέ. Από ένα δικό του τσίμπημα, που έκοψε υποσχόμενη αντεπίθεση των Βούλγαρων, έβγαλε με την οξυδέρκεια του την ασίστ στον Τιάγκο Ντάντας.
Ναι, για λίγο ο Μπίσε έδειχνε ικανός να σώσει μία ομάδα που δεν ήθελε και δεν άξιζε να σωθεί, με όσα αντι-ποδοσφαιρικά έκανε στα δύο παιχνίδια με την Λέφσκι.
Η αίσθηση της απόγνωσης συνεχίστηκε όταν ο Λουτσέσκου έβγαλε δύο καθαρούς αμυντικούς της τετράδας του πίσω (Λύρατζη, Κάργα) για να φέρει έναν επιθετικό (Κούτσια) και έναν μέσο (Σβαμπ). Κανείς δεν ήξερε τι έπαιζε πια ο ΠΑΟΚ στο γήπεδο. Το μόνο σίγουρο ήταν πως ο Ζίβκοβιτς είχε γίνει δεξιός μπακ-χαφ και ο Αουγκούστο γύριζε ως στόπερ.
Μέχρι να πεις κύμινο, αυτή η ποδοσφαιρική ύβρη τιμωρήθηκε. Ο ΠΑΟΚ τα διέλυσε όλα, έριξε μία στο τραπέζι και τα αναποδογύρισε όλα. Αυτή την φορά δεν τα τίναξαν όλα στον αέρα οι άμαθοι, άβγαλτοι πιτσιρικάδες, αλλά οι «παλιοί», οι παιγμένοι, αυτοί που θα έπρεπε να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά.
Ο Αουγκούστο που όσο δεν του τραβάει κανείς το αυτί θα είναι υποψήφιος για αποβολή σε κάθε ματς (έπρεπε να αποβληθεί και στον τελικό κυπέλλου και στην Σόφια) κρέμασε τους πάντες με δύο κάρτες σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Ο Βιεϊρίνια με δύο κάρτες για διαμαρτυρία στο ίδιο λεπτό επιβεβαίωσε ότι αυτή την στιγμή στον ΠΑΟΚ κανείς δεν έχει καθαρό μυαλό. Από τον πρώτο ως τον τελευταίο.
Και τώρα τι; Ο ΠΑΟΚ τα θαλάσσωσε από τον Ιούλιο. Τα απόνερα θα τον κυνηγάνε όχι μόνο για φέτος, αλλά για χρόνια. Υπάρχει πια μόνο ένας δρόμος, αυτός της αλήθειας.
Μία ξεκάθαρη τοποθέτηση για το που πάει η ομάδα. Με ειλικρίνεια και σεβασμό. Αν ο ΠΑΟΚ πάει σε rebuilding, τότε ο κόσμος θα πρέπει να περιμένει κι άλλα δύσκολα βράδια, όπως αυτό, ο δρόμος θα είναι πολύ ανηφορικός.
Στον πρώτο μεγάλο «πρέπει» της σεζόν, ο Δικέφαλος τα θαλάσσωσε. Ο ντεφορμέ και ανέμπνευστος Λουτσέσκου απέτυχε να παρουσιάσει μία έστω αξιοπρεπή εικόνα ομάδας. Ο Μπότο απέτυχε να δημιουργήσει ένα ρόστερ που θα πετύχαινε τον μίνιμουμ στόχο που ήταν η πρόκριση στους ομίλους του Conference League. Οι παίκτες απέτυχαν να υποστηρίξουν το όνομα, το κασέ και την φανέλα που φοράνε.
Το σύνθημα θα παραμείνει στο παρκάκι. Ο Μπίσε θα είναι εδώ για μία τελευταία ίσως χρονιά. Όσο ο ΠΑΟΚ θα περιμένει από αυτόν την σωτηρία, τότε στην πραγματικότητα δεν θα υπάρχει καμία σωτηρία για αυτόν…
