MENU

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν έβγαζα εκατό χιλιάρικα+ ετησίως στα 16 μου. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ας κάνει ο καθένας την ίδια ερώτηση στον εαυτό του, αν σε αυτή την ηλικία θα μπορούσε να συγκρατήσει το μυαλό μέσα στο κεφάλι του. Μπορεί, ναι. Αλλά, μπορεί και… όχι.

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν 16 και όλοι με χαρακτήριζαν παιδί-θαύμα. Μπορεί να έσκυβα το κεφάλι κάτω και να δούλευα πιο σκληρά. Μπορεί όμως και να την… ψώνιζα. Ας κάνει ο καθένας την ενδοσκόπηση του και απαντήσει με ειλικρίνεια για τον εαυτό του. Στα 16 του αίμα βράζει και οι ορμόνες χορεύουν μέσα σου.

Ο Γιώργος Κούτσιας είναι ένα χαρισματικό παιδί. Ένα παιδί με Θεόσταλτο, ευλογημένο ταλέντο. Ένα παιδί που από μικρό ξεχώριζε σαν την μύγα μεσ’ το γάλα. Κατά βάθος, όμως, ένα παιδί. Με ότι καλό και κακό συνεπάγεται αυτό.

Το ταλέντο είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο. Από μόνο του, όμως, δεν σε οδηγεί πουθενά. Για να περάσεις στο επόμενο επίπεδο, για να γίνεις και να θεωρείσαι κανονικός επαγγελματίας χρειάζονται εκατό πράγματα ακόμα, ως γαρνιτούρα.

Προσωπικότητα. Μυαλό. Δουλειά. Ταπεινότητα. Υπομονή. Οξυδέρκεια. Θυσίες. Περιβάλλον. Πρόγραμμα. Πλάνο. Πειθαρχία. Σεβασμός. Ειλικρίνεια. Πίστη. Αυτοκριτική. Τύχη, φυσικά  θέλει και τύχη.

Αν τα έχεις όλα αυτά, θα παίξεις, ακόμα κι αν μην είσαι το μεγάλο ταλέντο. Δίχως αυτά τα συνοδευτικά, κινδυνεύεις να το χαραμίσεις πριν καν προλάβεις να καταλάβεις τι έγινε. Ο χρόνος -ειδικά για τους αθλητές- κυλά πιο γρήγορα, είναι αμείλικτος.

Ο Γιώργος Κούτσιας τα έζησε όλα πολύ γρήγορα, ακούγεται αστείο ότι ενηλικιώθηκε στις αρχές Φλεβάρη. Στα 16 του έπαιζε ομίλους Europa League, o νεαρότερος παίκτης στην ιστορία του ΠΑΟΚ που έπαιξε ευρωπαϊκό ματς με την φανέλα του. Ήθελε τον κόσμο στα πόδια του και τον ήθελε, άμεσα. Λογικό.

Μόνο στην πορεία έπαθε ότι και οι πιλότοι: βέρτιγκο. Έκανε το πιο συνηθισμένο, μα και πλέον ολέθριο, σφάλμα για έναν αθλητή. Άρχισε να νοιάζεται πιο πολύ για το πίσω μέρος της φανέλας και όχι για το μπροστά. Γι’ αυτό που γράφει στην πλάτη -το όνομα του δηλαδή- και όχι για το έμβλημα στο στήθος και ότι πρεσβεύει αυτό.

Άρχισε να βλέπει φαντάσματα και φανταστικούς εχθρούς. Έχασε την υπομονή του. Έχασε την προσήλωση του. Ένιωθε πως έπρεπε να αποδείξει -μα δεν χρειαζόταν. Δεν είχε τίποτα να αποδείξει σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του, ήταν μαθηματικά βέβαιο πως ώρα του ζύγωνε. Απλώς, εκείνος δεν το αντιλαμβανόταν.

Τα παιδιά είναι ανυπόμονα. Δεν δέχονται την λέξη «όχι». Ούτε την λέξη «μετά». Οι επιθυμίες τους είναι έντονες, ασίγαστες, ανεξέλεγκτες. Είναι δύσκολο να τιθασεύουν το «εγώ» κάτω από το «εμείς», αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα, συχνά  με αυτοκαταστροφικό αποτέλεσμα.

Ο Γιώργος Κούτσιας έχασε τον προσανατολισμό του κι ένιωσε ότι αδικείται από όλους. Μα, ποιος νοήμων άνθρωπος θα ήθελε να αδικήσει ένα τόσο χαρισματικό νέο παιδί; Ποια ομάδα θα ήθελε να «κάψει» ένα τέτοιο ταλέντο; 

Ένας νεαρός γηγενής γκολτζής, ειδικά αν έχει και αγγελικό πρόσωπο γίνεται αμέσως fan favorite. Γύρω από το πρόσωπο του Κούτσια δημιουργήθηκε ένα υπέρμετρο hype, αλλά και μία διάθεση να του συγχωρεθούν τα πάντα, να επιρριφθούν όλες οι ευθύνες αλλού. Αυτή η εικονική γυάλα, μεγάλωσε κι άλλο ένα «εγώ» που ήδη είχε αρχίσει να γιγαντώνεται.

Οι αριθμοί που μπορεί να δει ο καθένας λένε ότι ο Κούτσιας ήταν πέρσι πρώτος σκόρερ του ΠΑΟΚ Β’ στο σκληρό πρωτάθλημα της Super League 2 με 10 γκολ σε 16 παιχνίδια. Οι αριθμοί στους οποίους δεν μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας λένε ότι για τον Κούτσια η περσινή σεζόν ήταν πισωγύρισμα, οι αριθμοί στα εργομετρικά του, οι εντάσεις του στο γήπεδο έπεσαν, δεν έδειχναν 18άρη.

Η ρήτρα αποδέσμευσης των 2 εκατομμυρίων ευρώ που ενεργοποιήθηκε φέτος το καλοκαίρι επειδή δεν αγωνίστηκε πέρσι σε συγκεκριμένο αριθμό αγώνων με την ανδρική ομάδα του ΠΑΟΚ, θα έπρεπε να είναι σκέτο «ξερολούκουμο» για κάθε ευρωπαϊκό κλαμπ που κυνηγά πιτσιρικάδες, το ποσό είναι αστείο για μία τέτοια πρώτη ύλη. Ωστόσο, τίποτα δεν ήρθε. Δεν ήταν απλώς μία κακή φήμη που σερνόταν στα στέκια της Θεσσαλονίκης, αλλά red flags που ήξεραν πια σχεδόν όλοι οι scout των ξένων ομάδων.

Εδώ και μερικούς μήνες -πολύ πριν πωληθεί ο Τσόλακ και τραυματιστεί ο Ολιβέιρα- ο νεαρός επιθετικός αποφάσισε να το πάρει αλλιώς. Να το δει πιο σοβαρά. Να κάνει την αυτοκριτική του και να αλλάξει ρότα. 

Πήγε στην Αλγερία με την Μεσογειακή ομάδα, πήρε ξανά μπροστά με δύο γκολ απέναντι στην Πορτογαλία και επειδή όλοι έχουν δικαίωμα σε μία δεύτερη ευκαιρία, το σύμπαν συνωμότησε ώστε ο μικρός να μείνει ο μοναδικός υγιής / έτοιμος καθαρός φορ του ΠΑΟΚ για τα παιχνίδια απέναντι στην Λέφσκι Σόφιας.

Χωρίς διακοπές, χωρίς προπόνηση, με ολόκληρο ταξίδι να επιβαρύνει το σώμα του, ο Κούτσιας μπήκε μέσα, ξεκίνησε βασικός, το κάρφωσε και έκανε την διαφορά  στο φιλικό με την Σταντάρ Λιέγης, που κρίθηκε από το δικό του γκολ.

Δεν ήταν πολύ επιδραστικός, ούτε συμμετοχικός, κέρδισε κι έχασε μονομαχίες, όμως η γλώσσα του σώματος σε πρώτη φάση έδειξε έναν αλλαγμένο παίκτη. Όχι σωματικά, πνευματικά.

Λίγο μετά το γκολ ο τραχύς Ίνγκι Ίνγκασον δεν τον αγκάλιασε, αλλά τον έπιασε γερά μία λαβή στο κεφάλι και του ψιθύρισε  δύο… φωνήεντα: «Συνέχισε έτσι. Τώρα εξαρτάται από σένα». 

Κανείς δεν έχει διάθεση να αδικήσει τον Γιώργο Κούτσια, μόνο ο ίδιος μπορεί να αδικήσει τον εαυτό του. Τώρα είναι η ώρα του. Η θέση του βασικού σέντερ-φορ του ΠΑΟΚ προσωρινά μοιάζει δική του. Είναι στο χέρι του να την κρατήσει, όσο πάει. Όταν ολόκληρο σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει αυτό, μένει το… εύκολο.

Και ας παν στην ευχή τα παλιά…
EVENTS