MENU
  • Για να πω την αλήθεια, δεν έχω καταλάβει ακόμη τι έγινε στην Ριζούπολη. Ειλικρινά δεν μπορώ να το κατανοήσω. Πως κατέληξε η ΑΕΚ να αφήσει βαθμούς με μια τόσο κακή ομάδα, μετά από ένα τέτοιο πρώτο ημίχρονο, είναι πολύ δύσκολο να το καταπιείς.

  • Καταλήγω πως απόψε η ΑΕΚ έχει χάσει δύο βαθμούς από την άμυνα και τον γκολκίπερ της κατά κύριο λόγο και κατόπιν από το γεγονός πως έχασε τις περισσότερες από τις όχι λίγες ευκαιρίες που δημιούργησε. Το ματς βασικά κρίθηκε στο πρώτο ημίχρονο και κρίθηκε από συγκεκριμένα πράγματα.

  • Ο αντίπαλος που είναι φοβικός, παίζει ταμπούρι και δεν το παίζει και καλά, έχει κάνει τέσσερις επιθέσεις σε όλο το ματς. Οι τρεις στο πρώτο ημίχρονο. Στην πρώτη, από στημένο βάζει γκολ, που ακυρώνεται με το επιθετικό φάουλ του Φατιόν στον Στάνκοβιτς. Ο οποίος σε πρώτο χρόνο χάνει τη μπάλα από την κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι που χάθηκε.

  • Στη δεύτερη επίθεση, πάλι ο Παμλίδης κερδίζει τη κεφαλιά μέσα στην καρδιά της περιοχής και τη στέλνει άουτ. Στην τρίτη τρώμε το γκολ. Πάει όλη η ομάδα δεξιά, αφήνει τον Ντεντάκη μόνο να κάνει τη σέντρα. Δε διώχνουμε. Κάνει τη σέντρα ο Μαρτίνεζ, ο Στάνκοβιτς έχει πάει περιέργως στο πρώτο δοκάρι κι ενώ η μπάλα περνάει παράλληλα και κοντά από την εστία έχει ήδη βγει εκτός διεκδίκησης λόγω λάθος τοποθέτησης και μετά ο Ιωαννίδης παίρνει τον Τζαβέλλα στον αέρα.

  • Μια επίθεση ακόμη, η τέταρτη συνολικά, στο δεύτερο ημίχρονο και δεύτερο γκολ. Μια μπαλιά του Φατιόν διαλύει την άμυνα, δεν έχει ισορροπία στην έξοδο ο Στάνκοβιτς, αναζητούνται όλοι οι αμυντικοί. Τέσσερις φάσεις τρία γκολ, το ένα ακυρωμένο και μια καλούτσικη ευκαιρία.

  • Κακά τα ψέματα χάλασε η ισορροπία με τον Τζαβέλλα να αντικαθιστά τον Μήτογλου μετά από τρία ματς εκτός κι ακόμη κι ο Στάνκοβιτς δεν είχε σιγουριά. Ο δε Βράνιες έπεσε κι αυτός. Υπάρχει εδώ θέμα χημείας πλέον σοβαρό.

  • Όλα αυτά βέβαια δεν θα είχαν σημασία, αν η ΑΕΚ είχε κάνει το γκολ στις δύο μεγάλες ευκαιρίες του Αραούχο μετά το 0-1 και σε αυτή του Τσούμπερ.

  • Αυτό που δεν κατάλαβα επίσης, είνα το... ρελαντί που είχαμε στο δεύτερο ημίχρονο από την αρχή. Σε κάποια φάση αναρωτιόσουν τι γινόταν ακριβώς κι αν κερδίζε η ΑΕΚ. Μάλιστα ούτε καν μετά το γκολ του Παμλίδη δεν άλλαξε άμεσα αυτό. Μόνο όταν μπήκε ο Άμραμπατ, που ήταν ο παίκτης που τελικά έφερε τον βαθμό, μαζί με την εκτέλεση του Αραούχο και μπορούσε να φέρει και βαθμούς, αφού έβγαλε και τον Ανσαριφάρντ σε θέση για γκολ στην ευκαιρία που έχασε. Ενώ είναι μεγάλη η απόκρουση και του Κότσιαρη στο φάουλ του Τζαβέλλα.

  • Πάλι καλά που πρόλαβε πριν την διακοπή ο Άμραμπατ, γιατί στον πάγκο έτσι όπως είχε γίνει το ματς, μόνο αυτόν είχε η ΑΕΚ για να το αλλάξει. Είχε ρολίστες, αλλά ήθελε έναν πρωταγωνιστή να την πιάσει και να την σηκώσει, όπως κι έγινε. Χωρίς αυτόν δεν βλέπω πως θα έπαιρνε τελικά και την ισοπαλία.

  • Είναι μια κακή ισοπαλία, ένα κακό αποτέλεσμα και στα κακά αποτελέσματα ποτέ δεν βλέπω διδακτικά πράγματα. Έχει αξία να βρίσκεις τις αιτίες βέβαια. Απόψε η ΑΕΚ πλήρωσε το χάλασμα της ισορροπίας της άμυνας της σε σχέση με τα τρία προηγούμενα ματς, λόγω της απουσία του Μήτογλου και κυρίως τις χαμένες ευκαιρίες.

  • Όμως το λέω ξανά. Η ζημιά είναι μεγάλη γιατί ο Απόλλωνας ήταν μακράν ο χειρότερος αντίπαλος που έχω δει ως τώρα απέναντι στην ΑΕΚ. Μιλάμε για πολύ χαμηλό επίπεδο, τουλάχιστον αυτό που είδα στο ματς το συγκεκριμένο. Συν πως είχαν και προβλήματα κι έχασαν και τον άλλον στόπερ μετά τον Λισγάρα που δεν έπαιζε έτσι κι αλλιώς. Κι ο Σλίβκα ήταν μεγάλη έλλειψη. Και προηγήθηκες και μετά από τέτοιο πρώτο μέρος, δεν μπόρεσες να κερδίσεις. Βέβαια αν τους δώσεις το δικαίωμα, με νύχια και με δόντια μπορούν να σου κάνουν την ζημιά, όπως έφεραν και την ισοπαλία στον Άρη.

  • Τι μένει; Τίποτα. Πάμε να δούμε τι θα γίνει παρακάτω... Είπαμε και θα το πούμε ξανά πως η ΑΕΚ έχει ακόμη ζητήματα σοβαρά να καλύψει, δεν είναι η σεζόν που είμαστε καλύτεροι από τους άλλους ακόμη, όμως είμαστε αρκετά καλοί για να μη χάσουμε τις ελπίδες μας από τον Φατιόν και τον Μπαξεβανίδη. Και σίγουρα θα γίνουμε ακόμη καλύτεροι. Αλλά όχι τέτοιες γκέλες, δεν επιτρέπεται. Δεν άρχισε καν ανάποδα, άρχισε ιδανικά...


 


 

Πώς έγινε αυτό ρε παιδιά;