MENU

Ο Παναθηναϊκός δεν μετατράπηκε από απόλυτος πρωταγωνιστής σε κομπάρσος, μέσα σε μια νύχτα. 

Ούτε πρόκειται να ξαναγίνει απόλυτος πρωταγωνιστής και να επανέλθει, σε μια υποτυπώδη έστω κανονικότητα, μέσα σε μία μέρα.   

Στον ομαδικό αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει… ασανσέρ για να ανεβαίνεις και να κατεβαίνεις τους ορόφους πατώντας ένα κουμπί. 

Δεν επιστρέφεις στη φυσική σου θέση αναίμακτα. Δεν συμβαίνει στη ζωή γενικότερα. Οταν σου γίνει η στραβή, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και είναι βασανιστικό. 

Οταν πέφτεις κάτω, επιβάλλεται να σηκωθείς. Και για να σταθείς ξανά στα πόδια σου θα χρειαστεί να πληρώσεις πρώτα τίμημα βαρύ. 

Θα περάσεις από συμπληγάδες, θα δεις εχθρούς και «φίλους» να σε χλευάζουν, να σε λοιδορούν, να σε αμφισβητούν, να χάνουν την πίστη και την υπομονή τους, αλλά εσύ θα πρέπει να έχεις τεράστια επιμονή και να παλέψεις σκληρά για να επιστρέψεις. 

Οσο πιο ανθεκτικός είσαι, τόσο πιο γρήγορα θα τα καταφέρεις.

Πώς γίνεται να έχεις χάσει την αίγλη σου, το «είναι» σου, την ταυτότητά σου και να τα ανακτήσεις άμεσα, δίχως να πληρώσεις ακριβά τις απερισκεψίες και τα «εγκληματικά» σου λάθη;

Σε περιμένουν κακουχίες. Θα νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο, ότι δεν θα βγεις ποτέ απ’ το τούνελ, ότι ξεπεράστηκαν τα όριά σου.

Αλλά οφείλεις να γίνεις ατσάλι και ν’ αντέξεις. Μόνο έτσι θα επιστρέψεις.

Αλλιώς θα βολοδέρνεις μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και θα περιμένεις το θαύμα απ’ το υπερπέραν. 

Πώς περιμένουμε μέσα σε τρεις αγωνιστικές να αλλάξουν όλα στον Παναθηναϊκό και να γίνει ξαφνικά υπερομάδα που θα παίζει μπαλάρα και θα κερδίζει παντού, όταν λίγους μήνες πριν ήταν ξέφραγο αμπέλι; 

Οταν τόσα χρόνια γίνονται «εγκλήματα», φτιάχνονται ομάδες μιας χρήσης, γίνονται κάθε λογής πειράματα, προσλαμβάνονται μαθητευόμενοι μάγοι και χτίζονται παλάτια στην άμμο;

Ο κόσμος έχει όλο το δίκιο με το μέρος του για να οργίζεται, να σιχτιρίζει και να αγανακτεί έναντι δικαίων και αδίκων. 

Δικαίωμά του είναι να μην αντέχει να κάνει άλλη υπομονή (πόση ακόμα να κάνει;) με τα μύρια όσα έχει τραβήξει εδώ και τόσα χρόνια. Είναι ο μόνος που δεν φταίει και δικαιούται να έχει κουραστεί, να αξιώνει πράξεις εδώ και τώρα. 

Η ομάδα, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να χάνει τον προσανατολισμό της. Ούτε έχει την πολυτέλεια για νέες διοικητικές παλινωδίες, για εν θερμώ κρίσεις, για να άγεται και να φέρεται από την συσσωρευμένη πίεση και τις δικαιολογημένες αντιδράσεις. 

Εάν εξακολουθήσει να το πράττει, θα συνεχίσει να αλλάζει προπονητές, τεχνικούς διευθυντές και παίκτες σαν τα πουκάμισα, να «καίει» μαζί με τα ξερά και τα χλωρά και να κάνει μονίμως μία τρύπα στο νερό, κρατώντας αυτοκτονικά το κεφάλι της μέσα στο βυθό. 

Από κάπου, κάποτε, πρέπει να γίνει μία αρχή. Να υπάρξει μία μέση, για να προκύψει και το τέλος της μιζέριας και της κρίσης που διαιωνίζεται. 

Το θέμα είναι, βέβαια, ότι κάθε φορά για μία αρχή ψάχνουμε και πάντοτε κάτι (τραγικό) προκύπτει και επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν. Αλλά αυτό κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει πρώτα να θυμίζει Παναθηναϊκό και μετά να ξαναγίνει Παναθηναϊκός. 

Ακόμα δεν θυμίζει καν. Πρέπει να ανεβεί την ανηφοριά με το σταυρό στην πλάτη για να βγει, επιτέλους, στην ευθεία και να αρχίσει να σπριντάρει για την επιστροφή του. 

Ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, φαίνεται να υπάρχει βελτίωση στην αγωνιστική εικόνα της ομάδας. 

Βλέπεις ότι προσπαθεί να αποκτήσει βασικές αρχές στο παιχνίδι της, να ξαναπαίξει ο Παναθηναϊκός ως μεγάλος, να έχει τον έλεγχο των αγώνων, την κατοχή της μπάλας. 

Να μοιάζει έστω με αφεντικό, για να μπορεί να ελπίζει ότι θα μπορέσει να ξαναγίνει αφεντικό. 

Τα αποτελέσματα είναι κάκιστα και οι δυο απανωτές ήττες, μετά την θριαμβευτική πρεμιέρα, έκατσαν στο λαιμό, ξενέρωσαν, απογοήτευσαν, έδωσαν την εντύπωση ότι χάθηκαν όλα και θα έχουμε πάλι μία απ τα ίδια μαύρα χάλια. 

Λογικό κι επόμενο. Πώς να μιλήσεις για βελτίωση όταν χάνεις στα Γιάννενα και στο Χαριλάου και πώς να έχεις την απαίτηση να σε πιστέψουν και να σε πάρουν στα σοβαρά; 

Πώς να είσαι αισιόδοξος όταν μόνο σιγουριά δεν μπορείς να αισθάνεσαι ενόψει του ματς με τον Βόλο κι ενώ ακολουθεί το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο; 

Πέρυσι ο Αρης (και ο Αστέρας και τα Γιάννενα και…) σε έπαιζε μονότερμα μέσα στη Λεωφόρο. Τον νίκησες πέρυσι στη Θεσσαλονίκη και μετά το ματς ένιωθες την ανάγκη να ανάψεις μία λαμπάδα στον Αγιο Δημήτριο. 

Κι εάν είχες δεχθεί γκολ στο 10’, πιθανότατα το κοντέρ να έγραφε πολλά, όπως είχε γράψει πρόπερσι. 

Βάσει της εικόνας, ούτε στα Γιάννενα άξιζες να χάσεις, ούτε στο Χαριλάου. Προφανώς… έχασες οπότε δεν πείθεις κανέναν, αλλά σε δεύτερη σκέψη διακρίνεις ότι κάτι κινείται. 

Οτι τούτη τη φορά γίνεται μία προσπάθεια για να μπουν, επιτέλους, κάποιες βάσεις ποδοσφαιρικές. Να αλλάξει ο τρόπος παιχνιδιού, να υπάρξει η πρώτη μετάβαση, ανεξαρτήτως των λαθών και των παραλείψεων που έγιναν και έχουν αφήσει μία τρύπα «να» στην καρδιά της άμυνας και με την απουσία του εύκολου γκολ που βγάζει μάτια. 

Είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Τα αποτελέσματα, άλλωστε, είναι το οξυγόνο και η ομάδα οφείλει να χτίσει χαρακτήρα και να δείξει άμεσα «μέταλλο» για να έρθουν.

Επιβάλλεται να εμφανιστεί πιο έτοιμη πνευματικά, να βάλει φούμο στο πρόσωπο και τη στολή του πολεμιστή… χθες. 

Ακόμα είμαστε στην αρχή του ξεκινήματος και το διακύβευμα για τον Παναθηναϊκό φέτος είναι πολύ μεγαλύτερο από τις τρεις, τέσσερις ή πέντε πρώτες αγωνιστικές. 
 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Δεν έγινε κομπάρσος σε μια νύχτα, δεν θα ξαναγίνει πρωταγωνιστής σε μια μέρα…
EVENTS