Το γεγονός ότι ο Άρης γυρίζει στη Θεσσαλονίκη από την έδρα της καλύτερης ομάδας της ελληνικής λίγκας με την αίσθηση του ανικανοποίητου συνιστά, αν μη τι άλλο, πρόοδο. Βελτίωση από χρονιά σε χρονιά, σταδιακή σφυρηλάτηση νοοτροπίας που συνάδει με τις ομάδες που θέλουν να κάνουν πράγματα και να διαδραματίζουν ρόλο στο πρωτάθλημα. Ο Άρης είχε όντως μια μεγάλη ευκαιρία χθες στον Πειραιά να πάρει αποτέλεσμα και την σπατάλησε. Βρήκε έναν Ολυμπιακό καταβεβλημένο από την υπερπροσπάθεια στο Εμιρέιτς, αριθμητικό πλεονέκτημα για πενήντα και κάτι λεπτά και έφυγε ηττημένος από ένα γκολ που για την φετινή αμυντική λειτουργεία της ομάδας του Μάντζιου το λες και φθηνό. Κρύο. Όπως κρύα είναι στο φινάλε η ήττα. Αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Μια αίσθηση ότι μπορούσε να πάρει κάτι περισσότερο. Έστω ένα βαθμό που θα μετρήσει ενδεχομένως στην τελική σούμα.
Αυτή είναι η μια ανάγνωση και δεν πρέπει η ήττα να ακυρώσει όλα τα σπουδαία που έχει πετύχει μέχρι σήμερα στη σεζόν ο Άρης. Η άλλη που προκύπτει από το χθεσινό ματς είναι ότι λείπει από την ομάδα το κάτι παραπάνω. Αυτό που θα κάνει τη διαφορά. Η λεπτομέρεια. Μια καλή τελική πάσα, ένα καλό σουτ,, η ορθή λήψη απόφασης. Και το έχουμε πει πολλές φορές και ένας… σέντερ φορ. Ο Άρης από την αποβολή του Λαλά και μετά είχε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα. Αλλά μετέτρεψε αυτό το πλεονέκτημα σε αδυναμία. Ο Μάρτινς επέλεξε να αλλάξει σχηματισμό αφαιρώντας ουσιαστικά ένα ακόμη παίκτη, δίνοντας χώρο στον Άρη. Κλείστηκε πίσω, αποφάσισε να προφυλάξει το σκορ από το να παίξει και σε γενικές γραμμές δεν κινδύνευσε. Ο Άρης είχε την κατοχή αλλά δεν είχε τον τρόπο να διασπάσει την άμυνα του Ολυμπιακού. Και δεν είναι η πρώτη φορά που δυσκολεύεται να το κάνει φέτος. Είναι ένα πρόβλημα που δεν έχει βρει λύση ακόμη. Φέρνει την μπάλα καλά στο τελευταίο τρίτο αλλά εκεί αρχίζει το ζόρι. Θέλεις γιατί η ομάδα ήταν πολύ στατική και δεν υπήρχε κίνηση; Θέλεις γιατί δεν πήγε κανείς στο ένας εναντίον ενός; Γιατί κανείς δεν παίζει στο χώρο; Γιατί οι αλλαγές δεν βοήθησαν; Για να ήμαστε δίκαιοι πάντως, ο Μάντζιος είχε χθες περιορισμένες επιλογές στον πάγκο. Δεν είχε δηλαδή τον game changer που θα του λύσει το γόρδιο δεσμό. Που θα του προσφέρει τη δυνατότητα να αποσύρει από το παιχνίδι και 1-2 ακόμη βασικούς που χθες υστέρησαν (όπως ο Γκάμα). Το ματς φώναζε χθες ότι ήθελε τον Σίλβα. Τον φορμαρισμένο το τελευταίο διάστημα Γκάνεα αντί του Ιωάννου για να απλώσει το παιχνίδι στα άκρα, την ηρεμία του Ματίγια, το δολοφονικό ένστικτο του Μήτρογλου. Και δεν πιστεύω ότι περίμενε κανείς να γυρίσει το ματσάκι ο Ματέο που είχε να παίξει ένα μήνα και που δεν διάγει την καλύτερη σεζόν τη καριέρας του.
Δεν είναι εύκολο να πάρεις αποτέλεσμα από τον Ολυμπιακό που έχει μάθει να αμύνεται καλά απέναντι σε σπουδαίες ευρωπαϊκές ομάδες, με καλύτερο παίκτη σου τον… εξωπραγματικό το τελευταίο τρίμηνο Σούντγκρεν και τον σταθερά καλό Μαντσίνι που είχε και τις δυο μεγαλύτερες ευκαιρίες του Άρη. Να ήμαστε ειλικρινείς. Ο Αρης χθες ήθελε, το πάλεψε, άπλωσε στο χορτάρι αρκετά από το σήματα κατατεθέν της φετινής του ομάδας, αλλά έβγαλε στη… φόρα και τις αδυναμίες του. Δεν είπε κανείς ότι είναι η τέλεια ομάδα. Είναι μια ομάδα που έχει ανεβάσει το επίπεδό της, κοιτάει τους πάντες στα μάτια αλλά της λείπει το… κερασάκι στην τούρτα που δεν θα χαραμίζει τέτοιες ευκαιρίες όπως τη χθεσινή. Είναι στο σωστό δρόμο να το βρει…
ΥΓ. Αλήθεια τώρα υπήρχε περίπτωση Έλληνας διαιτητής να δείξει απευθείας κόκκινη κάρτα στον Λαλά; Μια ακόμη επιβεβαίωση γιατί χρειάζονται ξένοι ακόμη και στα… φιλικά.
