MENU

Στο πιο ροκ κομμάτι που έχει γραφτεί στην ελληνική δισκογραφία, από τον μύθο Μάνο Λοΐζο και σε στίχους της συζύγου του Δώρας Σιτζάνη, ο Βασίλης ερμήνευσε το αμίμητο «κι αν είμαι ροκ μην με φοβάσαι», με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Τρεις δεκαετίες μετά, ο Αχμέντ είναι που... επιμελείται της φετινής -και όχι μόνο- σκηνικής παρουσίας του Ολυμπιακού στα ευρωπαϊκά κύπελλα και τραγουδά στους αντιπάλους κάτι σαν «κι αν το ματς τελειώνει, να με φοβάσαι»! Ο Αιγύπτιος ήταν αυτός που έστειλε την ομάδα του σε ευρωπαϊκά ματς με... κοντομάνικα για ακόμη μια χρονιά με εκείνο το γκολ κόντρα στη Μαρσέιγ, είναι αυτός που -πολύ ταιριαστά- τον έστειλε και στους «16», με ένα ακόμη χρυσό buzzer beater.

Ο Ολυμπιακός σαφέστατα και έπαιξε με τη φωτιά στο Philips Stadion, ωστόσο εκεί ακριβώς βρίσκεται και όλο το ζουμί για αυτή την ομάδα. Όταν καταφέρνει να παίρνει τέτοιες προκρίσεις ενώ βγαίνει ξεκάθαρα από την «ασφάλεια» του σταθερού, αυτοματοποιημένου παιχνιδιού της, σε ματς «ροντέο» όπως τα δύο με την ολλανδική ομάδα, όταν καταφέρνει να βρίσκεται για ακόμη μια χρονιά στους «16» ευρωπαϊκής διοργάνωσης με αποτέλεσμα σε ένα από τα πολύ κακά της βράδια, δείχνει και την πραγματική δουλειά που γίνεται σε αυτή την ομάδα.

Είμαι από τους πρώτους που μάλλιασε η γλώσσα τους να «φωνάζουν» πληκτρολογώντας από την πρώτη στιγμή -από τα πρώτα κιόλας δείγματα γραφής- ότι ο Μαρτίνς πρέπει να στηριχθεί #mexritelous με κάθε τρόπο και κάθε κόστος, ωστόσο αυτή τη φορά θα διαφωνήσω πλήρως με τον Πορτογάλο. Ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν ήταν καλός στην Ολλανδία, αλλά απέναντι σε μια μετρίως μέτρια ομάδα που δεν μπορεί να αμυνθεί ούτε για να σώσει τη ζωή της, ήταν παρά δύο λεπτά αυτοκαταστροφικός. Με τραγικές άμυνες στα στημένα, όπως συχνά πυκνά εκτίθεται σε επίπεδο ανώτερο της Super League, με πολλά λάθη στο τακτικό κομμάτι, τα οποία βεβαίως ο ίδιος ο Μαρτίνς διόρθωσε όπως έχει δείξει ότι μπορεί να κάνει, με αρκετούς παίκτες του σε κακή μέρα και με έναν Σα που από εκεί που ήταν για βασικός στην Εθνική Πορτογαλίας, ξαφνικά να θυμίζει Κοστάντσο και Λεάλι μαζί εδώ και καιρό. 

Ακόμη και οι φάσεις που βγάζει και τα δύο δοκάρια του, δεν είναι προϊόν του «ποδοσφαίρου Μαρτίνς». Είναι προϊόντα ποδοσφαίρου heavy metal, από ένα σύνολο που δείχνει ότι έχει πια το βαρύ μέταλλο της μεγάλης ομάδας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Από ένα γκρουπ που πλέον αποδεδειγμένα ξέρουμε ότι ακόμη και σε βράδια που τίποτα δεν δείχνει να δουλεύει σωστά, βρίσκει μέσα του αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζεται, τον τρόπο να καθαρίζει τη δουλειά με οποιοδήποτε τρόπο. Πριν πολλά χρόνια, μετά από εκείνο το Λιόν – Ολυμπιακός 2-1 στο «Ζερλάν» η Sportday είχε βγει με το επικό πρωτοσέλιδο «Δεν θα ξαναφάω γκολ στο 89'», γεμίζοντας την πρώτη σελίδα της με αυτό το «μάθημα» που επί μία και πλέον δεκαετία παρέμενε πάθημα για τον Ολυμπιακό της Ευρώπης.

Όχι πια. Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς και του Μαρινάκη είναι ομάδα που -αρέσει δεν αρέσει- έχει ξεφύγει από τη στενή ελληνική λογική. Ένας ποδοσφαιρικός χαμαιλέοντας που μπορεί να υποστηρίξει πληθώρα σχημάτων στον αγωνιστικό χώρο, με παίκτες για όλα τα... γούστα και τους ρόλους, αλλά με μια σταθερή ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Το σημαντικότερο, με μια νοοτροπία που επιτέλους έχει ξεπλύνει από πάνω της τη λογική του αιώνιου looser. 

Κάποτε βλέπαμε έναν Ολυμπιακό γεμάτο παιχταράδες να παίζει στο Άνφιλντ στα ίσα τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Λίβερπουλ, αλλά όλοι βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι στο τέλος κάτι θα γίνει και θα αποκλειστεί. Το θλιβερό κοουτσάρισμα του κατά τα άλλα κορυφαίου Μπάγεβιτς εκείνο το βράδυ στο Μέρσεϊσάιντ, ήταν όλος ο Ολυμπιακός της εποχής, εκτός συνόρων. Φοβισμένος, αγχωμένος και αποδεχόμενος τη μοίρα του. Δεν αναφέρω καν ότι κατάφερνε να αποκλειστεί με... 10 βαθμούς, σπάζοντας όλα τα σχετικά ευρωπαϊκά ρεκόρ αποκλεισμών σε σχέση με τη συνολική βαθμολογική συγκομιδή του. Ένας Ολυμπιακός που μπορούσε να προηγηθεί σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης -ακόμη και μέσα στη Ρεάλ- να κρατάει αποτελέσματα ως το φινάλε, αλλά στα χασομέρια να καταφέρνει να τα χάνει με πληθώρα αυτοκαταστροφικών ιδεών.

Με πολύ αργά αλλά σταθερά βήματα, όλα αυτά έχουν αλλάξει και είναι ήδη περασμένα... μεγαλεία για τους αντιπάλους του. Η ιστορία των ομαδικών σπορ έχει αποδείξει κάτι αδιαπραγμάτευτο: για να γίνεις πρωταθλητής, για να φτάσεις το (όποιο) ταβάνι σου και να πετύχεις τους (όποιους) στόχους σου, πρώτα πρέπει να χάσεις. Και να χάσεις πολύ, επίπονα και σταθερά. Αυτό το... βγάλαμε από τη μέση σαφέστατα στα χρόνια του Κόκκαλη ως προς την Ευρώπη! Στα χρόνια του Μαρινάκη και αισίως στα χρόνια του Μαρτίνς -τα Πέδρινα- όπως έξοχα έγραψε ο μετρ του είδους Χρήστος Σταθόπουλος, η κασέτα έχει αλλάξει.

Το «δεν θα ξαναφάω γκολ στο 89'» έχει γίνει «αν δεν στα βάλω μαζεμένα νωρίς, θα το βάλω κάποια στιγμή, έστω και στο 89'». Και αυτό, όταν μπορείς να το κάνεις με τρόπους που σε βγάζουν από τη «ζώνη άνεσής» σου -το comfort zone- που λένε και στο Αμέρικα, είναι κάτι τρομερά πολύτιμο σε βάθος χρόνου. Ακόμη κι αν δεν είναι ο μετρημένος και αυτοματοποιημένος Ολυμπιακός του Πορτογάλου προφέσορα και είναι η πιο... ροκ εκδοχή του εαυτού του, δείχνει ότι ακόμη και αυτό μπορεί να το υποστηρίξει, γιατί απλά έχει αλλάξει όλο το μυαλό του οργανισμού. Έτσι, φτάνουμε στο κρίσιμο αυτό σημείο. Πλέον ο Ολυμπιακός έχει μάθει να νικά, έχει μάθει να προκρίνεται. Και τώρα αισθάνεται ότι το κάτι παραπάνω δεν βρίσκεται πολύ μακριά. Το γυροφέρνει, σχεδόν το χαϊδεύει. Μένει να το... γραπώσει.

Αν εξαιρεθούν ματς απέναντι σε (υπερ)μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, που και εκεί έκανε ό,τι μπορούσε, ο Ολυμπιακός της Ευρώπης είναι μια ομάδα που θα πρέπει πια να έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων. Εντός συνόρων και εκτός. Όσο έχασε (πανηγυρικά), έχασε. Τώρα είναι η εποχή που κερδίζει -και αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο. Όταν μια ομάδα βγάλει από τη μέση τη διαδικασία της αποτυχίας, της αυτοκριτικής, της διαπραγμάτευσης με τον εαυτό της, φτάνει στο σημείο που μαθαίνει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει. Και κάπως έτσι, σιγά σιγά, αλλάζει και επίπεδο. Φτάνει να κοντράρει τους πάντες, παντούς. Φτάνει να παίρνει επικές προκρίσεις, βλέπε Μίλαν, Άρσεναλ κτλ, φτάνει να καθαρίζει εύκολα ή δύσκολα, τους αντιπάλους που «πρέπει» να καθαρίζει. 

Ο Ολυμπιακός πέρασε πια επιτυχώς την 8η παρουσία του στους «32» του και βρίσκεται για 4η στους «16». Ακόμη και σπουδαίες προηγούμενες ομάδες του, όπως αυτή του Ερνέστο, «κατάφερναν» να μένουν εκτός οκτάδας. Ετούτη εδώ πάλι, τη βλέπεις, την ξαναβλέπεις, με τα καλά της και τα κακά της και λες αυτό το «δεν γίνεται ρε @#$%% μου, έρχεται η ώρα».

Υ.Γ. Όλε Γκούναρ Χασάν.

Υ.Γ.2 Ντινάμο Ζάγκρεμπ.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Κι αν είναι ροκ, να τον φοβάσαι
EVENTS