Την πρώτη φορά ίσως έχει πλάκα, μετά όμως παύει να είναι αστείο. Κάθε φορά που ο ΠΑΟΚ βρίσκει μπροστά του φέτος μία ομάδα που επιλέγει να παίξει με 11 παίκτες πίσω από την μπάλα, ιδρώνει, αγκομαχάει, τρέμει, λέει μέσα του: «τώρα θα γκελάρω, τώρα θα γκελάρω».
Άλλες φορές σώθηκε in extremis όπως με το εκπληκτικό φάουλ του Νινούα στο Αγρίνιο λίγο πριν το τέλος ή το γκολ - προσευχή του Ελ-Καντουρί με τον ΠΑΣ στο φινάλε κι άλλες φορές όχι. Σχεδόν παντού όμως ζορίζεται, τεντώνει, ασφυκτιά.
Όλες του οι φετινές γκέλες είναι βγαλμένες από καρμπόν. Όλες! Στο 1-1 με την ΑΕΚ οι τελικές ήταν 2-15 και ο ΠΑΟΚ σπατάλησε 48 γεμίσματα απέναντι σε μία ομάδα που επέλεξε να παίξει αυθεντικό κατενάτσιο. Στον Βόλο, ο Δικέφαλος έβλεπε την εστία σαν κουμπότρυπα. Με τον Άρη μπλόκαρε απέναντι σε μία ομάδα που τον έπαιξε σκληρά και οργανωμένα πίσω. Έτσι έχασε και στην Κύπρο από την Ομόνοια. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έχασε και στο Αλκαζάρ από την ΑΕΛ.
Όχι, δεν πρόκειται για κάποιου είδους τυπογραφικό λάθος. Ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε στην Λάρισα κι ας πήρε ένα βαθμό στα χασομέρια από το εύστοχο πέναλτι του Βιεϊρίνια. Η ισοπαλία, ο ένας πόντος δεν του λέει πια τίποτα. Δεν είναι ένας κερδισμένος πόντος, αλλά δύο χαμένοι.
Οι περισσότεροι εστιάζουν το πρόβλημα στην αναποτελεσματικότητα. Στην τρύπα στην θέση του σέντερ-φορ. Το αληθινά μεγάλο πρόβλημα του Δικεφάλου είναι στην πραγματικότητα λιγάκι πιο πίσω, στην περίφημη «ζώνη 14».
Δεν είναι μόνο το κενό που άφησε η παραχώρηση του Δημήτρη Πέλκα. Είναι και το σταδιακό σβήσιμο του Ντιέγκο Μπίσεσβαρ. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει πια μία… κόλλα ανάμεσα στην μεσαία γραμμή και την γραμμή κρούσης. Για να το πω λαϊκά, δεν έχει «δεκάρι», δεν παίρνει τίποτα από την πιο κομβική ζώνη στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ο Τόμας Μουργκ -αν αποκτήθηκε για αυτό τον ρόλο- συγγνώμη, αλλά δεν είναι τέτοιος. Ο Ελ-Καντουρί δεν παίζει εκεί, ο Σβαμπ δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτόν τον ρόλο. Μοιραία, ο ΠΑΟΚ γίνεται προβλέψιμος. Όλοι ξέρουν πως θα αναπτυχθεί, που θα στείλει την μπάλα. Σαν να παίζεις σκάκι και να ξέρεις τις επόμενες κινήσεις του αντιπάλου.
Το παιχνίδι του Δικεφάλου δεν ήταν άσχημο στο μάτι ούτε επί Αμπέλ Φερέιρα, ούτε επί Πάμπλο Γκαρσία. Γίνεται μία φιλότιμη, ειλικρινής και αρκετά ποιοτική προσπάθεια να βρεθούν οι απομονώσεις στα άκρα, να κυνηγηθούν τα overlap των μπακ, να δημιουργηθούν ορθολογικοί συνδυασμοί από το πλάι. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Αυτό το ξέρουν πια ακόμα και οι πέτρες!
Δεν χρειάζεται χαρτί πανεπιστημίου της Οξφόρδης για να αφοπλίσεις τον ΠΑΟΚ. Του δίνεις την μπάλα, του δίνεις γήπεδο, φορτώνεις αμυντικά τις δύο πτέρυγες και του ρίχνεις και λίγο ξύλο στα όρια του επιτρεπτού. Αν είσαι λιγάκι προσεκτικός στις στατικές φάσεις και αν ο Τζόλης δεν βγάλει κανέναν λαγό από το καπέλο, τότε τα έχεις καταφέρει.
Ο μικρός μπορεί όντως να είναι μάγος, αλλά ακόμα κι αυτοί καμιά φορά στερεύουν από κόλπα. Τα ταχυδακτυλουργικά δεν πιάνουν κάθε μέρα. Στο «Αλκαζάρ» ο ΠΑΟΚ έκανε / σπατάλησε 17 τελικές προσπάθειες, εκ των οποίων σχεδόν το 40% εκτελέστηκαν από τον Τζόλη. Ήταν η μέρα που ο μικρός ήταν άστοχος. Αν ο Δικέφαλος έφτασε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να τα περιμένει όλα από ένα 18χρονο παιδί, τότε δεν το πάει καλά.
Παρότι η άμμος στην κλεψύδρα άδειαζε και η ΑΕΛ ήταν μπροστά στο σκορ, ο Πάμπλο Γκαρσία δεν έκανε την παραμικρή κίνηση από τον πάγκο. Ένας παράτολμος κόουτς, ο οποίος απέδειξε ότι δεν διστάζει ακόμα και να κάνει τριπλή αλλαγή στο ημίχρονο, έδειχνε να αποδέχεται στωικά την μοίρα ενός παιχνιδιού που είχε στραβώσει.
Η πρώτη του αλλαγή ήρθε στο 82ο λεπτό (Σβαμπ αντί Αουγκούστο) και η δεύτερη στο 87ο λεπτό όταν ο Τσόλακ μπήκε αντί του Μουργκ ως λύση απελπισίας. Τα πυρά για τον Ουρουγουανό ήταν πιο έντονα από ποτέ, αλλά η ερώτηση παραμένει; Ποιον να έβαζε;
Στον πάγκο είχε τον Ζίβκοβιτς, τους αμυντικογενείς Κρέσπο, Μιχαηλίδη, Περέιρα, Εσίτι, Τσιγγάρα και τον Νινούα που είναι πολύ πιθανό να μετακομίσει στην Ανόρθωση.
Φαντάζομαι ότι ο Ουρουγουανός πολύ θα ήθελε να είχε στην διάθεση του τον κλεισμένο Αμρ Ουάρντα, αλλά ο Αιγύπτιος θα δώσει μία τελευταία παράσταση με τον Βόλο αύριο απέναντι στον Ατρόμητο.
Φαντάζομαι ότι ίσως να έριχνε και τον Λάζαρο Λάμπρου, αλλά ένα πρόβλημα με την μπλε κάρτα του που δεν ήρθε ποτέ από την Ολλανδία, τον έκοψε από την αποστολή.
Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να έχει κι έναν ακόμα επιθετικό αντί του αποδομημένου και με μηδενική ψυχολογία Τσόλακ, αλλά δεν τον είχε ούτε κι αυτόν.
Χρειαζόταν όλους αυτούς για να κερδίσει την προτελευταία ΑΕΛ; Δεν θα έπρεπε. Φαίνεται όμως ότι τους χρειάζεται. Θα κέρδιζε στο Αλκαζάρ αν τους είχε όλους αυτούς; Δεν θα μάθουμε ποτέ, διότι πολύ απλά… δεν τους είχε.
Τα νούμερα δεν λένε σχεδόν ποτέ ψέματα. Ο ΠΑΟΚ είναι πρώτος στην ποσότητα των τελικών προσπαθειών, πρώτος στα γεμίσματα εντός περιοχής, πρώτος στα κόρνερ, αλλά και πρώτος σε χαμένες ευκαιρίες και δοκάρια. Παράγει πολύ, σκοράρει ελάχιστα (21 γκολ σε 13 παιχνίδια) και κάθε του παιχνίδι μοιάζει με μία δοκιμασία για τα νεύρα των οπαδών του.
Όποιος πιστεύει ότι ο ΠΑΟΚ στο «Αλκαζάρ» ήταν απλώς… άτυχος, αυταπατάται. Ο Δικέφαλος είναι φέτος σαν μία βασιλόπιτα που ψάχνεις όλο ενθουσιασμό να βρεις το φλουρί. Τρως, τρως, τρως, φουσκώνεις και στο τέλος καταλαβαίνεις ότι ο ζαχαροπλάστης ξέχασε να βάλει μέσα κέρμα…
