MENU

Παράλληλα όμως αδικεί την πλειοψηφία των Ελλήνων δικαστών, οι οποίοι κάτω από αντίξοες συνθήκες εκτελούν τα καθήκοντά τους. Ακόμη και στην ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, το πάγιο αίτημα σοβαρών ποδοσφαιρικών παραγόντων ήταν η στελέχωση των πειθαρχικών οργάνων με τακτικούς δικαστές και εν ενεργεία εισαγγελείς.

Η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο του κάθε πολίτη και αποτελεί το οχυρό της Δημοκρατίας. Αν χαθεί η εμπιστοσύνη, κινδυνεύει ο ίδιος, ο κοινωνικός ιστός.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η περίπτωση Τζιμπλάκη είναι η εξαίρεση και αυτό αποδεικνύεται εύκολα: Επρόκειτο να προαχθούν από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου 91 Πρόεδροι Εφετών και «κόπηκαν» μόνον 5. Μιλάμε για συντριπτική μειοψηφία.

Δεν θα επιχειρήσουμε τις γενικεύσεις του τύπου «σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί». Διότι ο δικαστικός δεν είναι επαγγελματίας, είναι λειτουργός. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι ταυτισμένο με το πολίτευμα της χώρας. Και πρόκειται για συνταγματική επιταγή.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα πιάνει μόνο τα μικρά ψάρια. Εχουν δίκιο. Το έλεγε και ένας Γάλλος γνωμικογράφος, ο Ζοζέφ Ζουμπέρ: "Δικαιοσύνη είναι το δίκαιο των αδυνάμων". Όμως τα μεγάλα ψάρια βρίσκουν και ξεφεύγουν μέσα από τις αδυναμίες του συστήματος και όχι απαραίτητα από τη διαφθορά των δικαστών.

Την τελευταία δεκαετία το ποδόσφαιρο έγιναν μικρά βήματα απόδοσης δικαιοσύνης. Τα μεγαλύτερα θα γίνουν όταν και οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι το κρίσιμο δεν είναι ούτε η ομάδα τους ούτε το κόμμα τους ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Η χώρα χρειάζεται την επανάσταση του αυτονόητου: Την εμπέδωση της αντίληψης του δημοσίου συμφέροντος.

Όταν αδικείται η Δικαιοσύνη
EVENTS