MENU

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ο άγραφος κανόνας σε τέτοιου είδους ντέρμπι, αναφέρει ότι κρίνονται από τη… φυσούνα.

Είναι θέσφατο, ισχύει σε όλα τα ματς ειδικών συνθηκών και δεν έχει να κάνει με τακτικές προσεγγίσεις και αμιγώς ποδοσφαιρικές αναλύσεις.  



Ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε με το «μαχαίρι στα δόντια» στη ρεβάνς με τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ. 

Αυτός που το έκανε ήταν ο ΠΑΟΚ και μάλιστα εμφατικά κι από το πρώτο δευτερόλεπτο.


Το μάτι των παικτών του Φερέιρα γυάλιζε κι ήταν εμφανές από το πρώτο σφύριγμα του Ιταλού διαιτητή. 

Ο Παναθηναϊκός αιφνιδιάστηκε. Πιάστηκε στον ύπνο. 
 

Παρά την υποσχόμενη ευκαιρία του Χατζηθεοδωρίδη (επτά λεπτά μετά την πρώτη προειδοποίηση του Μπίσεσβαρ) που θα μπορούσε κάλλιστα να αλλάξει το μομέντουμ του ματς, το γκολ-ταφόπλακα του Σφιντέρσκι υπήρξε το φυσικό επακόλουθο της προσέγγισης των δύο ομάδων στο ξεκίνημα του ματς.
 

Η ποιοτική διαφορά ήταν εξ αρχής δεδομένη. Η ψυχολογική ετοιμότητα, οι μονομαχίες, τα τρεξίματα και η αγωνιστική προσέγγιση, όχι. 

Εάν ο Παναθηναϊκός δεν είχε το δεύτερο, δεν (θα) είχε καμία τύχη έστω για να διεκδικήσει την πρόκριση και να το παλέψει μέχρι όσο δεν πάει. 

Και δεν προσέγγισε καν τη διεκδίκηση της πρόκρισης, γιατί πολύ απλά (και) σε αυτούς τους τομείς ο ΠΑΟΚ ήταν ανώτερος. 

Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο που κρίθηκαν τα πάντα, οι «πράσινοι» μειονεκτούσαν στη δύναμη, στις μονομαχίες, στην ένταση, στις δεύτερες μπάλες, σε όλες τις επιμέρους σημαντικές λεπτομέρειες. 
 

Η αμυντική τετράδα πελαγοδρομούσε και δεν είχε καθόλου ψυχραιμία, η μεσαία γραμμή έχασε καθαρά τη μάχη στο νευραλγικό αυτό χώρο, οι δύο εξτρέμ ήταν εγκλωβισμένοι και ο Μακέντα μόνος κι έρημος, σαν την καλαμιά στον κάμπο. 



Οι πράσινοι βραχυκύκλωσαν εξ αρχής στη φάση ανάπτυξης από το ασφυκτικό πρέσινγκ των φιλοξενούμενων στην πρώτη ζώνη, οι παίκτες βαρόμετρα της ομάδας βρέθηκαν σε κακή βραδιά, η ψυχολογία καταρρακώθηκε μετά το γκολ του Σφιντέρσκι και η απουσία του Ινσούα αποτέλεσε μέγα πλήγμα. 
 

Οχι μόνο λόγω της αθλητικότητας και της ποιότητας του Αργεντινού, αλλά διότι τη φλόγα, την αυταπάρνηση και το πάθος του δεν την έχει κανείς άλλος στο πράσινο ρόστερ και αυτά τα στοιχεία ήταν που έλειψαν περισσότερο από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά ζητήματα. 

Από τη δική του πλευρά έκανε «πάρτι» ο Λημνιός και οργίασε ο φανταστικός Πέλκας στη φάση του γκολ που έδωσε τέλος στη σεμνή τελετή. 

Αλλά και να μην γινόταν η ζημιά από την αριστερή πλευρά για τον Παναθηναϊκό, δεν θα άλλαζε το παραπάνω συμπέρασμα για τον Αργεντινό.  

Ο ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρα η καλύτερη ομάδα, διαθέτει βάθος και παίκτες κλάσης σε όλες τις θέσεις με εξαίρεση το κέντρο της άμυνάς του και ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να συνεχίσει τις προσθήκες επιπέδου Αγιούμπ και Καρλίτος, αλλά και το επίπεδο δουλειάς που γίνεται τους τελευταίους μήνες για να κλείσει περισσότερο τη ψαλίδα ενόψει της νέας σεζόν. 

Πόσο μάλλον εάν αυτή η νέα σεζόν εμπεριέχει και την άρση της ευρωπαϊκής ποινής…


Στη μεγάλη εικόνα, ο Παναθηναϊκός ήταν εξ αρχής το αουτσάιντερ του ζευγαριού απέναντι στον ΠΑΟΚ των τριών συνεχόμενων κατακτήσεων του θεσμού και του πολλαπλάσιου μπάτζετ. 

Με απανωτά ντέρμπι Τετάρτη-Κυριακή και με διπλά ματς για την πρόκριση απέναντι του, το έργο του τριφυλλιού ήταν ρεαλιστικά εξαιρετικά δύσκολο, στα όρια του ανέφικτου. 

Δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη να κάνει άλματα μία ομάδα, είναι κόντρα στη φύση και στη λογική.

Σταθερά βήματα προς τα πάνω πρέπει να γίνονται και διαρκές χτίσιμο. 

Αυτός είναι ο μοναδικός ρεαλιστικός δρόμος. 

Ο Παναθηναϊκός προοδεύει σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες συνθήκες και βάζει τις ποδοσφαιρικές βάσεις για να αναγεννηθεί απ’ τις στάχτες του, ασχέτως εάν η πρόοδος δεν είναι αυτή που επιτάσσει το ιστορικό του εύρος.

Για αυτό όμως, δεν ευθύνονται ούτε οι προπονητές ούτε οι παίκτες. 

Και το ευτύχημα για τον Παναθηναϊκό είναι ότι στην πλειοψηφία του ο κόσμος της ομάδας έχει και μάτια, αλλά και κρίση. 

Εξ ου και η εντυπωσιακή στήριξη και το χειροκρότημα στο τέλος ενός αγώνα που είχε χαρακτήρα «τελικού» και κρίθηκε από το 11ο λεπτό… 


Σε τρία απανωτά ντέρμπι απέναντι σε αυτόν τον ΠΑΟΚ, κατάφερε και νίκησε το ένα και μάλιστα κατά κράτος και με επιβλητικό ποδόσφαιρο. 

Ηταν εκ των πραγμάτων οξύμωρο με γνώμονα τη ψυχρή λογική.
 
Συνέβη όμως στο «λάθος» ματς. Ετσι αποδείχθηκε στην πράξη, όπως αποδείχθηκε και ότι είχαν δίκιο όσοι υποστήριζαν ότι βοήθησε τα μάλα η σύνθεση που είχε παρατάξει τότε ο προπονητής του Δικέφαλου. 
 
Υπάρχουν άραγε «λάθος» νίκες; Προφανώς και όχι, είναι η πρώτη αυθόρμητη απάντηση.

Εάν όμως έπρεπε απαραίτητα να διαλέξει κανείς (μόνο) μία νίκη στα τρία ματς με τον ΠΑΟΚ, αυτή που έγινε θα ήταν η τελευταία στις προτιμήσεις της πλειοψηφίας. 

Επί του πρακτέου, στον ΠΑΟΚ έκανε περισσότερο καλό παρά κακό αυτή η ήττα. Στον Παναθηναϊκό συνέβη το αντίθετο. 

Κρίνοντας εκ των υστέρων βεβαίως. Διότι όταν μπαίνεις στο γήπεδο, μπαίνεις για να νικήσεις χωρίς να κοιτάζεις το μετά. 
 

Παναθηναϊκός: Τελικά μάλλον νίκησε το «λάθος» ματς...
EVENTS