Τα λόγια του Ζοσέ Μουρίνιο είναι το μεγαλύτερο παράσημο από χθες. Η ΑΕΚ, ξεπέρασε τα όρια της, πραγματοποίησε σίγουρα την καλύτερη εμφάνιση επί εποχής Νίκολιτς και μπορώ να πω, μια από τις καλύτερες της ιστορίας της ever. Δεν είναι μόνον ότι η ίδια ξεπέρασε τα όρια της η ίδια είναι και ότι έφτασε την ίδια τη Ρεάλ στα όρια της μετά το 2-1 του Πήλιου. Όλο αυτό συμβαίνει μάλιστα με τη Ρεάλ να έχει μέσα όλα της τα αστέρια, Νοέμβρη μήνα, ενώ βρισκόμαστε στην 4η και όχι στην... 8η αγωνιστική και με ένα format στο Champions League πολυ διαφορετικό και πολύ πιο δύσκολο από τον παλιό όμιλο καθώς σε αυτό το χρονικό σημείο όλα μετράνε, ακόμα και τα γκολ που δέχεσαι, ιδίως για ομάδες του επιπέδου της Βασίλισσας της Ευρώπης των 15 Κυπέλλων Πρωταθλητριών που κάθε χρόνο είναι εκ των φαβορί για την Κούπα. Η ΑΕΚ λοιπόν εν μέσω αυτής της συνθήκης, ενώ μέσω κραδασμών στην ψυχολογία της καθώς προερχότανα από αρνητικά αποτελέσματα στα δύο ντέρμπι, όχι μόνο μπήκε και κοίταξε τη Ρεάλ στα μάτια αλλά άγγιξε ένα θαύμα.
Το πιο σημαντικό για' μένα ειναι ότι έπαιξε σαν ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ. Εκανε ένα μαγικό, ασύλληπτο πρώτο μισάωρο πνίγοντας την ομάδα του Μουρίνιο σκοράροντας με τον δαιμόνιο Κοϊτά και έχοντας άλλες δύο μεγάλες ευκαιρίες για δεύτερο τέρμα με Γκατσίνοβιτς και Γιόβιτς και μέχρι να φτάσουμε στο 32' όπου ήλθε το 1-1 με ενα γκολ - ιδιοφυΐα του Μπέλινγχαμ, ήταν η ομάδα που ειχε τον απόλυτο έλεγχο. Ολες οι αρχικές επιλογές του Νίκολιτς βγήκαν, με την ΑΕΚ να παίζει ένα σύνθετο 4-4-2 που μετατρεπόταν σε 4-4-1-1 καθώς ουσιαστικά ο Γκατσίνοβιτς έπαιζε δίπλα στον Γιόβιτς σε φάση επίθεσης αλλά παράλληλα κινούνταν σε ολα τα μήκη και τα πλάτη δίνοντας βοήθειες παντού σε φάση άμυνας. Η παρουσία του ήταν καταλυτική για να ματσάρει η ΑΕΚ τους επιθετικούς αυτοματισμούς της Ρεάλ και το διάβασμα του Νίκολιτς άγγιξε το τέλειο ενώ λειτούργησε εξαιρετικά και το δίδυμο των χαφ με τον Αριάγκα ιδίως να είναι κλειδί με το aggressive παιχνίδι του. Ακόμα και οι αλλαγές έδωσαν πράγματα σε ένα δεύτερο ημίχρονο που η ΑΕΚ το διαχειρίστηκε καλά, έπαιξε με θάρρος, βρήκε δεύτερο γκολ χτυπώντας πάλι από τα άκρα τη Ρεάλ με τον τρομερό Πήλιο που κάνει παιχνίδια καριέρας στο Champions League, αλλά όταν έχεις απέναντι αυτούς τους αντιπάλους αρκούν δύο στιγμές αδράνειας για να γίνει η ζημιά. Δυστυχώς το τρίτο γκολ έρχεται στην τελευταία φάση από ένα εύκολο λάθος του Ζίνι ο οποίος θα μπορούσε να κάνει χίλια δυο πράγματα.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Ενα παιχνίδι λαθών. Ο Νίκολιτς μετά το φινάλε, στη συνέντευξη Τύπου, είπε «αν είμαστε ευφυείς, θα αξιοποιήσουμε τη σημερινή εμφάνιση». Το μήνυμα του είναι σαφές. Προφανώς γνωρίζει και ο ίδιος πως κανένας παίκτης στον κόσμο δεν βλέπει με τον ίδιο τρόπο τα ματς με Ρεάλ και... Λεβαδειακό. Με άλλη αύρα μπαίνεις να παίξεις στο Champions League, κακά τα ψέματα, ιδίως όταν έχεις απέναντι τέτοιους αντιοπάλους όπως ο χθεσινός. Αυτή η πνευματική διαφορά θέλω να πω πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Το θέμα για την ΑΕΚ από εδώ και πέρα είναι να διαχειριστεί αυτή τη συνθήκη του Τετάρτη-Κυριακή και κυρίως να μην πηγαίνει την απόδοση της από το 5 που ήταν την περασμένη Κυριακή στο 10 όπως χθες και τούμπαλιν.
Η ΑΕΚ πρέπει να σταθεροποιηθεί και κυρίως να βγάζει αυτό το πρόσωπο που δείχνει στη Νέα Φιλαδέλφεια και στα εκτός έδρας παιχνίδια που μέχρι τώρα την έχουν πληγώσει. Για χθες, δάκρυα δεν μπορούν να υπάρχουν. Μόνο περηφάνεια για μια ομάδα που σε αυτόν τον 1,5 χρόνο έχει κάνει άλματα. Μην ξεχνάμε τι είχε παραλάβει ο Νίκολιτς και τι έχει πετύχει σε αυτό το σύντομο διάστημα. Η ΑΕΚ ξεπέρασε τα όρια της χθες αλλά δεν έπιασε ακόμα το ταβάνι της. Στο δικό της χέρι ειναι να πετύχει ακόμα πιο σπουδαία πράγματα, με τον Νίκολιτς να επαναλαμβάνει και χθες, πως ο πρώτος στόχος ήταν και παραμένει το back to back για να ξαναβρεθεί και του χρόνου στο Champions League. Μπορεί να το κάνει γιατί έχει την καλύτερη ομάδα, τον καλύτερο προπονητή και φυσικά την καλύτερη έδρα!
