Ο θόρυβος γίνεται συνήθως γύρω από τους Ελληνες διαιτητές, καθώς δεν έχει ξεπεραστεί η δικαιολογημένη καχυποψία της προηγούμενης δεκαπενταετίας. Η απόπειρα της ΕΠΟ να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά απέτυχε γιατί και οι μεγάλες ομάδες δεν επιθυμούν να διακινδυνεύσουν επιλέγοντας αποκλειστικά και μόνο εγχώριους ρέφερι.
Όμως το πρόβλημα είναι βαθύτερο και ποιο ουσιαστικό. Είναι παραγωγικό και κυρίαρχα θεσμικό. Βγαίνουν σήμερα νέοι διαιτητές; Η απάντηση είναι πως όχι. Δεν παίρνει εύκολα κάποιος τη σφυρίχτρα για να δοκιμάσει την τύχη του αν είναι πεπεισμένος ότι δεν έχει κανένα μέλλον.
Εδώ και ένα χρόνο η ΚΕΔ επιχειρεί να γίνει πιο ελκυστική, διαφημίζοντας τη σχέση του διαιτητή με το ποδόσφαιρο. Καλεί νέους ανθρώπους να γίνουν διαιτητές και να πάρουν την τύχη του αγώνα στα χέρια τους. Όμως δεν βρίσκει ανταπόκριση επειδή ουδείς από αυτούς βλέπει φως στην άκρη του τούνελ.
Η παρουσία ξένων ρέφερι εξομάλυνε τις σκληρές και ακραίες συνθήκες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από την άλλη πλευρά δημιούργησε ένα δόγμα ότι δεν μπορούμε να διοργανώσουμε πρωτάθλημα και play- offs χωρίς τους ξένους. Το δόγμα αυτό αποδεικνύεται καταστροφικό.
Αν στη θέση του Φωτιά ήταν τις προάλλες ο Μαρτσίνιακ, κανείς δεν θα έλεγε κουβέντα. Η αποδοχή των ξένων είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και η φύση του Ελληνα ποδοσφαιρόφιλου πάει περίπατο. Η αμφισβήτηση υποχωρεί. Αρα είναι και ζήτημα νοοτροπίας.
Υπάρχει και κάτι άλλο: Ο μικρόκοσμος του ποδοσφαίρου μας εμμένει σε στείρες αντιπαραθέσεις ακόμη και για τη θεσμική εκπροσώπηση. Εχουν περάσει πέντε χρόνια από την ολιστική μελέτη και οι διαιτητές παραμένουν έξω από την πόρτα της ΕΠΟ. Και με δική τους ευθύνη.
Αν δεν υπάρξει άμεσα μία γενναία πρωτοβουλία επανακαθορισμού του θεσμικού πλαισίου, τότε και η ΕΠΟ θα ξαναβρεί το πρόβλημα μπροστά της. Τέτοια ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται με υπουργικές ρυθμίσεις, αλλά με ευρύτερες συναινέσεις.
