Όταν το τηλέφωνο χτυπάει Κυριακή μεσημέρι και είναι ο διευθυντής σου, για καλό δεν είναι. Κι όμως ο δικός μου έκανε την έκπληξη!
Ας τα πάρουμε από την αρχή… Έχω πρωινή βάρδια, έχω πήξει με ένα σωρό διαδικαστικά που με κάνουν να βαριέμαι πιο πολύ από ισοβίτη καταδικασμένο σε θάνατο και χτυπά το τηλέφωνο: Βασίλης Παπαθεοδώρου. Πρώτη σκέψη: «τον ήπιαμε». Το σηκώνω και ακολουθεί ο εξής διάλογος:
- Παρακαλώ.
- Καλημέρα.
- Καλημέρα.
- Για να σε παίρνω τι μπορεί να σε θέλω;
- Ε, καμία μαλ@κία θα έχει γίνει.
- Έχεις διαβατήριο;
- Έχω.
- Φεύγεις για Μάντσεστερ;
- Κάνεις πλάκα;
- Όχι.
- Δεν ξέρω αν έχει λήξει, μισώ να δω. Αλλά αν έχει λήξει να ξέρεις ότι θα κλάψω με μαύρο δάκρυ και θα χρειαστώ αυξημένη ιατρική φροντίδα για να το ξεπεράσω.
(Πήγα στο συρτάρι και έτρεμα. Έπιανα τα διαβατήρια και έπεφταν. Τέλος πάντων βρίσκω το δικό μου. Έληγε σε ένα μήνα. Ισχύει το ξέρω.
-Φεύγεις αύριο.
Άντε γειααααα!
Α, όχι μισό, έχω και παιδιά… Κυριακή μεσημέρι, πρέπει να κανονίσω τι θα γίνει με μαθήματα και δραστηριότητες τις μέρες που θα λείψω. Ωωω, καλά έχω πιο επείγοντα ζητήματα, πρέπει μέχρι αύριο: να βάψω ρίζα, να κατεβάσω τα χειμερινά, γιατί θα ψοφήσω στο κρύο, οπωσδήποτε να ισιώσω μαλλί και να βρω βαλίτσα γιατί η γελοία η Easy Jet, θέλει χειραποσκευή 45 εκατοστά ύψος. Εντάξει τραγικό, αλλά δεν θα επεκταθώ, για να μην χαλάσω το εορταστικό κλίμα.
Οι παλμοί μου σε ηρεμία είναι κάπου στους 55, έκτοτε δεν πρέπει να έχουν πέσει κάτω από 100.
Στις 10:30 παίρνω το Χ95 για αεροδρόμιο, είμαι στην πτήση της Κ19. Μετά από ατέλειωτο περπάτημα φτάνω στην πύλη μας σχεδόν ταυτόχρονα με τον κόουτς Περικλή Παπαναγή. Του ζητώ όσο περιμένουμε να μου πει δυο λόγια για το σημερινό ματς. Συγκρατημένος, παρά το αήττητο, όταν στον αντίποδα η ομάδα της Σίτι δεν έχει σταυρώσει νίκη. Στη θέση δίπλα μου στο αεροσκάφος κάθεται ο Χάρης Κοπιτσής. Συστήνομαι και πιάνουμε κουβέντα, μιλά με ενθουσιασμό για τη δουλειά που γίνεται στην ομάδα τελευταία, τονίζοντας ότι το μόνο στο οποίο υπερέχει η Σίτι, είναι η εμπειρία λόγω της συστηματικής δουλειάς εδώ και δεκαετίες, αλλά η συζήτηση διακόπτεται απότομα. Ο Ηλίας Ατματζίδης θέλει να κάνουν τράμπα τις θέσεις. Έρχεται σε έξαλλη κατάσταση: «Πήγαινε εσύ Χάρη μου να τα πείτε ωραία στα αγγλικά, που τα ξέρεις κιόλας, γιατί εγώ δεν την παλεύω όλη την ώρα βήχουν».
Τα πιτσιρίκια γύρω μου είναι απορροφημένα στα κινητά. «Όταν ήσουν ποδοσφαιριστής, τότε που δεν υπήρχαν κινητά πώς περνούσε η ώρα στα πολύωρα ταξίδια;», «Αράζαμε και ξεκουραζόμασταν, γιατί εμείς πάντα ταξιδεύαμε σε πτήσεις τσάρτερ, οπότε είχαμε άπλα και ξαπλώναμε, όπως συμβαίνει και τώρα φυσικά με τη μεγάλη ομάδα.
Η γηραιά κυρία μπροστά μας δεν σταματά να αποθεώνει την ΑΕΚ, καθότι Μπέρνλι και έχει μεγάλο άχτι τη Σίτι. Επίσης δεν σταματά να δίνει ευχές σε όποιον φορά τη φόρμα του προπονητικού τιμ από την ώρα που μπήκαμε στο αεροπλάνο ως και την ώρα της προσγείωσης.
Κατά την άφιξη μας στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ το ραντεβού μας με την ομάδα της Κ19 ανανεώνεται για τις 5 ώρα Ελλάδας. Η μέρα σήμερα αναμένεται να έχει πολύ ποδόσφαιρο!
Με ένα τρένο προς Manchester Piccadilly, ένα τραμ προς το Etihad Campus και αρκετό περπάτημα στα μεσοδιαστήματα φτάνω στο στάδιο. Η πρώτη εντύπωση είναι τόσο επιβλητικό που σου κόβει την ανάσα. Ή έτσι νόμιζα ως τη στιγμή που ανέβηκα τα σκαλιά από την αίθουσα Τύπου και βγήκα στην εξέδρα με θέα τον αγωνιστικό χώρο, όπου είχε ξεκινήσει η τελευταία προπόνηση των κιτρινόμαυρων πριν το ματς. Αποσβολωμένη κοιτώ γύρω μου το χαώδες στάδιο. Και αν στο παρελθόν έχω βρεθεί στο Κάμπ Νόου, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που βλέπω και κυρίως με αυτό που νιώθω τώρα. Είναι σαν να βλέπω όνειρο και παρότι έχουν περάσει αρκετές ώρες ο εγκέφαλος μου δυσκολεύεται να το επεξεργαστεί και να το συνειδητοποιήσει. Για την ακρίβεια νομίζω ότι θα επιστρέψω στην Αθήνα και ακόμα θα το επεξεργάζομαι… Είμαι στο Μάντσεστερ απεσταλμένη για να καλύψω αγώνα Champions League της ΑΕΚ. Οι παλμοί μου σε ηρεμία είναι περίπου 53 και από την ώρα που έμαθα γι αυτό το ταξίδι, αποκλείεται να έχουν πέσει κάτω από 100.
Το πρόγραμμα προπόνησης είναι ελαφρύ, ξεμούδιασμα και εξοικείωση με την αρένα, που σήμερα θα γεμίσει θηρία, τόσο στον αγωνιστικό χώρο όσο και στις μεγαλοπρεπείς εξέδρες.
Μία από τις ασκήσεις που έχει ζητήσει ο Νίκολιτς είναι να αλλάζουν την μπάλα χωρίς να ακουμπήσει κάτω. Όποιος χάσει τρώει φάπα. Όχι ακριβώς όλοι… Υπάρχουν και κάποιοι που δεν τολμά κανείς να σηκώσει χέρι, ούτε για πλάκα!
Η πρωτόγνωρη χαρά που με πλημμυρίζει με έχει κάνει να ξεχάσω ότι έχουν περάσει 12 ώρες από την ώρα που έφαγα δύο μήλα. Το λεωφορείο από το γήπεδο με την υπόλοιπη αποστολή δημοσιογράφων φτάνει από το γήπεδο στο ξενοδοχείο 2,5 ώρες μετά. Θέλω απλώς να φάω, καταναλώνοντας την ελάχιστη δυνατή ενέργεια. Κατευθυνόμαστε στο εστιατόριο, στο λόμπι με άλλους συναδέλφους, που είναι σε παρόμοια κατάσταση. Περίπου μισή ώρα αφότου παραγγείλαμε, ακυρώθηκε γιατί τέλειωσαν τα fish and chips. Αφού τελικά πάμε σε δεύτερη εναλλακτική φέρνει το φαγητό, πάλι δεν μπορούμε να φάμε, γιατί δεν βρίσκουν σερβίτσια…
Έφεραν λίγο προτού αρχίσω να τρώω με τα χέρια, ενώ το θέμα που έχει μονοπωλήσει τη συζήτηση στο τραπέζι και μας κάνει να ξεχνάμε την πείνα μας είναι ένα ριάλιτι στο ελεύθερο κανάλι Ε4, στο οποίο οι συμμετέχοντες καλούνται να διαλέξουν τον ιδανικό παρτενέρ, ανάμεσα σε αρκετούς υποψηφίους βλέποντας σημεία του σώματος τους από κάτω προς τα πάνω. Όλα. Και τα απόκρυφα, με την παρουσιάτρια να σχολιάζει. Κοινή απορία όλων είναι πώς κι ένα τέτοιο σκουπίδι που θα έκανε θραύση στην Ελλάδα δεν προβάλεται ακόμα. Καταλήγουμε ότι κρατά τα προσχήματα ακόμη το ραδιοτηλεοπτικό.
Η ώρα είναι 11 και είναι ώρα να επιστρέψω στο δωμάτιο, για να γράψω τις εντυπώσεις της πρώτης μέρας.
«Εις αύριον τα σπουδαία», με την ευχή η ΑΕΚ να παίξει συγκεντρωμένα, να ευχαριστηθεί τον αγώνα, κοιτάζοντας ένα από τα μεγαθήρια της Ευρώπης στα μάτια. Το έχει ξανακάνει, γιατί όχι και σήμερα.
ΥΓ. Στον σταθμό τραμ του Piccadilly δεσπόζει αφίσα που λέει: «Στο Μάντσεστερ πάντα ήταν όλα κόκκινα ή μπλε. Ως τώρα». Λες να είναι προφητική; Ρε λες να γίνουν όλα στο Μάντσεστερ κιτρινόμαυρα;
