Πάντα στο πρόγραμμα του Παναθηναϊκού, υπάρχουν αυτά τα άχαρα ματς. Γιατί η νίκη είναι αυτονόητη, πρέπει να συνδυαστεί με καλή εμφάνιση, ενώ αν δεν γίνει κάτι απ’ αυτά, θα σταμπαριστεί σαν αποτυχία. Κάτι τέτοιο ήταν το ματς με την Μπόρατς Μπάνια Λούκα.
Μεγάλο πρέπει, οι τρεις βαθμοί αναγκαίοι χωρίς κανένα ελαφρυντικό αν δεν γινόταν. Το Τριφύλλι τα κατάφερε. Με τρόπο πιο… ευχάριστο απ’ αυτόν που θα περιμέναμε για να πούμε την αλήθεια. Τόσο αναφορικά με την παρουσία του κόσμου, τη θετικότητα της εξέδρας, όσο και την ίδια την εμφάνιση της ομάδας.
Το 2-1 ως σκορ αποτελεί ένα ψέμα. Παραμορφωτική εικόνα του τι έγινε στο γήπεδο. Με ευθύνη του Παναθηναϊκού φυσικά. Οι Πράσινοι είχαν ορμή στο παιχνίδι τους, φαντασία, έκλεισαν σε μεγάλα διαστήματα τους Βόσνιους στην περιοχή τους, η ποιοτική απόσταση τεράστια.
Έγιναν τόσες τελικές, υπήρξαν δύο καθαρά πέναλτι, αλλά τελικά το σκορ έμεινε στο 2-1. Δεν είναι για να στεναχωριέται κανείς φυσικά. Καλό ποδόσφαιρο, παίκτες με όρεξη και κυρίως 3 βαθμοί στο ξεκίνημα. Όπως ακριβώς χρειαζόταν η ομάδα.
Πρωτίστως για να επουλώσει την πληγή του ντέρμπι. Όχι της ήττας, αυτό γίνεται. Της εμφάνισης κυρίως. Χρειαζόταν το Τριφύλλι να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αναφορικά με τον ίδιο του τον εαυτό.
Η προσέλευση για έναν τέτοιο αγώνα, ήταν θετικό μήνυμα του κόσμου. Πίστης και εμπιστοσύνης. Έγινε το… στραβοπάτημα, η σεζόν συνεχίζεται. Ο φίλαθλος πιστεύει σε αυτή την ομάδα ξανά. Εκεί είναι το σπουδαιότερο κέρδος.
Εδώ που τα λέμε, αν γίνουν συγκρίσεις με τα προηγούμενα ευρωπαϊκά ματς, η διαφορά μοιάζει μεγάλη. Ο Παναθηναϊκός της Πάκσι, της ΤΣΣΚΑ 1948 και της Χράντετς, έμοιαζε με άλλη ομάδα κόντρα στην Μπόρατς Μπάνια Λούκα. Στοιχείο δουλειάς, προόδου και βελτίωσης.
Ακόμη και στη «στραβή». Το 2-1 γίνεται από το πουθενά. Οι Βόσνιοι έπεσαν απ’ την Ακρόπολη και βρήκαν χρυσορυχείο, για τόση τύχη μιλάμε. Οι Πράσινοι των προκριματικών, θα γυρνούσαν πίσω. Θα φανέρωναν αγχωτικά σύνδρομα, φόβο. Το έκαναν, υπέφεραν και το πλήρωσαν σε αρκετές περιπτώσεις. Θέτοντας σε αμφιβολία την ίδια την πρόκρισή τους.
Τώρα είναι κάτι διαφορετικό. Η ομάδα κράτησε μπάλα πειστικά, διαχειρίστηκε το σκορ χωρίς κανένα άγχος, δίχως να φανερώνει τον παραμικρό φόβο. Πέρα απ’ το ποδόσφαιρο που απέδωσε μέχρι να δεχτεί το γκολ, η αντίδραση μετά απ’ αυτό ήταν εξαιρετική.
Η διαφορά είναι φανερή σε σχέση με τα τρία πρώτα ευρωπαϊκά ματς. Δύο μήνες πίσω δηλαδή. Η συγκεκριμένη εξέλιξη θα φανερωθεί και μετά από δύο μήνες, όταν κοιτάμε τα τωρινά ματς. Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται, παίρνει αποτελέσματα, αλλά κυρίως εξελίσσεται. Όπως του πρέπει.
Οι ως τώρα νίκες, η βαθμολογική θέση στο πρωτάθλημα, η ουσία και στο Conference League και στο Κύπελλο, έχει αποτελέσει τα θεμέλια για ένα ισχυρό «κτίσμα». Ικανό να φτάσει ψηλά.
Το ντέρμπι πέρασε, ήταν η κακή παρένθεση. Ευρωπαϊκά η ομάδα αντέδρασε σωστά, τώρα μένει να το κάνει και στο πρωτάθλημα με τον Αστέρα στο ΟΑΚΑ. Βήμα-βήμα, διοργάνωση-διοργάνωση. Εξέλιξη, πρόοδο και ο κόσμος δίπλα.
Υ.Γ. Ο Ουναΐ είναι στιγμές που μοιάζει να παίζει άντρας απέναντι σε παιδική ομάδα. Το ξέρει και ο ίδιος, στοιχείο που τον κάνει πιο χαλαρό ορισμένες στιγμές. Έχει κάνει 3-4 ντρίπλες, πάει για την πέμπτη. Να σας πούμε κάτι; Χαλάλι του. Ο τύπος είναι ποδοσφαιρική ομορφιά να τον βλέπεις στο χορτάρι.
Υ.Γ.1: Ο Παναθηναϊκός απέκλεισε τη Σαχτάρ σε δύο αγώνες. Χωρίς να χάσει κανέναν. Συγκριτικά με τη Σαχτάρ που νίκησε 3-1 την ΑΕΚ, ξέρετε πόσοι ίδιοι παίκτες αγωνίστηκαν στα δύο ματς; 10. Συν τον προπονητή που φυσικά δεν άλλαξε (Αρντά Τουράν). Έτσι, για τα στατιστικά…
Υ.Γ.2: Πόσο να δίνει στο στοίχημα, να χρησιμοποιηθεί ως δεδομένη εύνοια του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα, το ματς με την Μπόρατς; Θα πουν πως οι Πράσινοι κερδίζουν εύκολα πέναλτι, γιατί έστειλε μήνυμα η UEFA με τις δύο ολόσωστες υποδείξεις, στην αρχή του αγώνα με τους Βόσνιους. Άρα, όποιος ξένος ορίζεται στα ματς του Παναθηναϊκού, θα τους… ξινίζει. Μετά την ΔΕΑΒ, κουμάντο και στην UEFA!
