Η μεταγραφή Κωνσταντέλια έχει ταράξει τον ΠΑΟΚ. Συναισθηματικά. Οι φίλαθλοι με το δίκιο τους, ζουν πάντα στο ρομαντισμό. Δεν πρόκειται ποτέ να ακολουθήσουν την εποχή. Η οποία δεν αφήνει σχεδόν κανέναν παίκτη τέτοιας αξίας, τέτοιας προοπτικής, να μείνει για καιρό σε ένα πρωτάθλημα όπως το ελληνικό.
Παράλληλα, παιδιά όπως ο Κωνσταντέλιας ενσαρκώνουν τα όνειρα του καθενός. Όταν μεγάλωνε ο φίλαθλος του ΠΑΟΚ, ονειρευόταν στην αυλή, στην γειτονιά του, πως είναι παίκτης του Δικέφαλου όταν κλωτσά μια μπάλα. Δεκάρι. Παικταράς. Αυτός που ντριμπλάρει τους πάντες.
Ο «Ντέλιας» το συγκεκριμένο όνειρο, το έκανε πράξη. Γι’ αυτό λατρεύτηκε και λατρεύεται. Δικαίως. Όμως αυτή ακριβώς η αγάπη, δεν πρέπει να οδηγεί κανέναν στο να ξεχνά τον σημαντικότερο παράγοντα της συγκεκριμένης ιστορίας: Τον ίδιο τον παίκτη.
Ο ΠΑΟΚ όφειλε πρώτα και πάνω απ’ όλα, να μην σταθεί εμπόδιο στα όνειρα του ίδιου του παιδιού. Ο Κωνσταντέλιας είπε αλήθεια στους οπαδούς. Όντως τους αγαπάει. Όντως αγαπάει τον ΠΑΟΚ. Όμως είναι ένα παιδί φιλόδοξο. Με όνειρα. Ελπίδα. Και ταλέντο που τα συνοδεύει. Γιατί όσα εμείς ονειρευόμασταν στις αυλές μας, εκείνος μπορεί να τα ζει.
Ακόμη και η Μπορούσια Ντόρτμουντ, δεν μοιάζει να είναι το… ταβάνι του. Γεννημένος το 2003, θα ήταν σα να τον περιορίζεις και δεν του επιτρέπεις να «πετάξει». Όσο μεγάλη κι αν ήταν η περίφραξη, γιατί ο ΠΑΟΚ είναι μεγάλο μέγεθος. Στην Ευρώπη έχει κάνει άλματα. Στην Ελλάδα άλλαξε τα στάνταρ του. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχει μια δυναμική που οδηγεί στα κορυφαία πρωταθλήματα και στις ομάδες «κολοσσούς». Σε μία τέτοια της Γερμανίας είναι ο «Ντέλιας». Και το επόμενο βήμα του – υγεία να έχει – θα είναι ακόμη εντυπωσιακότερο και ιστορικότερο.
Αυτός δεν είναι ο μόνος… νεοσσός του ΠΑΟΚ που άνοιξε τα φτερά του. Μόνο αυτό το καλοκαίρι, ο Χρήστος Τζόλης βρέθηκε στην πρωταθλήτρια Αγγλίας, Άρσεναλ. Να τον συζητούν οι Άγγλοι και να τραγουδούν το όνομά του. Στοιχηματίζοντας πόσα γκολ και πόσες ασίστ θα μετρήσει στη σεζόν που ακολουθεί.
Ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης έφυγε από την Βόλφσμπουργκ, για να πάει στη Ρόμα. Σημείο αναφοράς της «αιώνιας πόλης», ένα απ’ τα σπουδαιότερα κλαμπ της Ιταλίας. Έκανε κι αυτός το βήμα παραπάνω. Είναι ίδια ηλικία με τον Κωνσταντέλια.
Πόσο μακριά είναι τα παιχνίδια της πανδημίας όταν ο Τζόλης έκανε τους πάντες να παραμιλούν στο ματς με την Μπεσίκτας; Πόσο απέχει το τελευταίο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ, όταν Κωνσταντέλιας και Κουλιεράκης ήταν πρωταγωνιστές.
Ο ΠΑΟΚ… μεγάλωσε αετούς. Θα ήταν παραλογισμός και άδικο για τα ίδια τα παιδιά, να απαιτεί απ’ αυτά να μην πετάξουν μακριά. Να μην τινάζουν τα φτερά τους πάνω απ’ την Ευρώπη, κάνοντας τους πάντες να παραμιλούν. Για να του μείνει η ικανοποίηση πως τους κράτησε εδώ.
Ναι, μπορούσε να μείνει ο Κωνσταντέλιας ένα χρόνο ακόμη, ή δύο. Κι αν κάτι δεν πήγαινε καλά; Αν η ευκαιρία της Ντόρτμουντ χανόταν; Αν η ίδια η ψυχολογία του άλλαζε; Τότε οι ίδιοι που κατέβασαν το κεφάλι από στεναχώρια, πιθανότατα θα τον… κρέμαγαν στα μανταλάκια. Κάποιες ευκαιρίες δεν χάνονται. Γιατί πάνω απ’ όλα, θέλουν τα παιδιά να τις αρπάξουν. Να τις ζήσουν.
Όσο για το κλαμπ; Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως δεν έγινε τίποτα τυχαία. Δεν βρέθηκαν ξαφνικά αυτά τα ταλέντα να περπατάνε στο δρόμο, είδαν φως και μπήκαν. Κάποιοι προσπάθησαν για να τους φέρουν. Τους κράτησαν. Δούλεψαν σωστά μαζί τους. Τους εξέλιξαν. Έδωσαν περιθώρια για να αναπτυχθεί το ταλέντο τους.
Οι ακαδημίες του ΠΑΟΚ, απ’ το μηδέν πήγαν στο 10 με τόνο. Έτσι μπορεί αυτή τη στιγμή το σωματείο, να μετρά πόσα δικά του παιδιά συζητιούνται σε όλη την Ευρώπη. Γίνονται βιντεάκια με το ταλέντο τους. Κάποιοι ξένοι τους αναφέρουν ως την αιτία που η Εθνική Ελλάδας ίσως να είναι ένα απ’ τα φαβορί για το επόμενο Euro.
Ο κόμπος στο λαιμό, η πίκρα, η στεναχώρια, σαφώς και υπάρχουν. Ποτέ δεν είναι εύκολο το να αποχαιρετάς ένα δικό σου κομμάτι. Ξέρεις, όμως, πως γίνεται για την εκπλήρωση του ονείρου του. Επειδή μπορεί να το κάνει.
Όσο για το οικονομικό; Κάποτε, όχι πολύ παλιά, ο ΠΑΟΚ παραλίγο να καταστραφεί για 11.000.000 ευρώ. Τώρα θα πάρει 32.000.000 με τα μπόνους (26+6) για έναν ποδοσφαιριστή.
Ας αφήσουμε τα λεφτά όμως… Ο ΠΑΟΚ όφειλε στην ιστορία του και σε όσα πρεσβεύει, να μεγαλώσει αετούς. Πόσο άδικο θα ήταν να τους ζητά ή να τους απαγορεύει να πετάξουν ψηλά;
