Οι συζητήσεις γύρω απ’ το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχουν αλλάξει ριζικά. Πλέον «αδικία» θεωρείται να μη σφυρίξει κάτι ο διαιτητής σε πρώτο χρόνο και να παρέμβει το VAR για να τηρηθούν οι κανονισμοί. Ενοχλεί ένα ανάποδο πλάγιο, ένα κόρνερ που ίσως να ήταν άουτ.
Για τέτοιους λόγους βγαίνουν ανακοινώσεις, γίνονται σκληρές δηλώσεις και τοποθετούνται άνθρωποι των ΠΑΕ με ύφος που δεν υπήρχε ούτε σε εποχές Παπουτσέλη, Ριζούπολης, "κάλυπτα κι εγώ τον Κατσουράνη" και πολλές ακόμη… χιλιοτραγουδισμένες περιπτώσεις. Όχι προπολεμικά, αλλά πριν κάποια χρόνια. Οι μνήμες είναι νωπές.
Σε κάθε υπερβολική αντίδραση που αποπροσανατολίζει τον κόσμο αναφορικά με την πραγματικότητα του ποδοσφαίρου, είναι καλό να έρχεται μια… σφαλιάρα από το χθες. Ξυπνώντας τον τρόμο όσων έζησε το άθλημα και έχουν μείνει πλέον κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού.
Η παρέμβαση του Γιώργου Σαρρή ως επικεφαλής της ΕΠΣ Χίου, για να βάλει… χέρι στην ΚΕΔ που δεν ανέβασε στη Super League 1 τον Θανάση Γιάχο, μοιάζει με κανονικό εφιάλτη για το ποδόσφαιρο.
Πρέπει, όμως, να θυμούνται όλοι τι θα πει παρα-ποδόσφαιρο. Τι σημαίνει το θράσος όσων ρήμαξαν το άθλημα σε κάθε του επίπεδο. Γιατί στην άκρη του δικού τους μυαλού, είναι η επιστροφή του συστήματός τους. Η επιστροφή των ημερών της αναξιοπιστίας, της απόλυτης έλλειψης ισονομίας, του κάνω ό,τι γουστάρω για αυτόν που γουστάρω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δίχως να μετρούν επενδύσεις, μεταγραφές, προσπάθειες ομάδων. Τα πάντα ήταν σε μια… σειρά. Αυτή που όριζαν εκείνοι που τώρα «βάζουν χέρι» για το σήμερα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Χωρίς να επεμβαίνει αυτεπάγγελτα κάποιος εισαγγελέας, για προσβολή της κοινής λογικής.
Ο Σαρρής που κάνει υποδείξεις, ήταν ο πρόεδρος της ΕΠΟ από το 2012 μέχρι το 2014. Επί των ημερών του διεξήχθη ο τελικός Κυπέλλου Ολυμπιακός-Αστέρας Τρίπολης, όπου ο Θανάσης Γιάχος δεν υπέδειξε πέναλτι στην απόκρουση με το χέρι του Μανιάτη πάνω στη γραμμή. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, όμως ίσως να μιλάμε για τον αγώνα που έχει σημαδέψει τον 21ο αιώνα σε επίπεδο αλλοίωσης αποτελέσματος. Πάρθηκε ένα τρόπαιο απ’ τα χέρια μιας ομάδας και δόθηκε στην άλλη.
Αυτόν τον διαιτητή… διαμαρτύρεται ο Σαρρής γιατί δεν επιστρέφει στους πίνακες της Super League 1. Ο πρόεδρος που έβαλε την υπογραφή του στο οριστικό τέλος της εποχής θριάμβων της Εθνικής ομάδας, οδηγώντας την στην απόλυτη ανυποληψία. Από τα Παγκόσμια Κύπελλα, στο να γίνεται ρεζίλι χάνοντας απ’ τα Νησιά Φερόε.
Αυτό το χθες, πρέπει να το θυμόμαστε. Γιατί υπάρχει κάπου στις σκιές κρυμμένο. Περιμένοντας να βρει «μπόσικο» το ποδόσφαιρο και να εμφανιστεί ξανά. Διαλύοντας όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια.
Ας έχουμε μνήμη λοιπόν. Τίποτα άλλο. Να θυμόμαστε. Γιατί όσο θυμόμαστε, θα μένουν όλοι αυτοί στις σκιές και τα σκοτάδια. Κι ας είναι γύρω-τριγύρω. Ο Σαρρής στην ΕΠΣ Χίου, ο Γιάχος να θέλει να ανέβει SL1, o μεγάλος Σπάθας σε συναντήσεις για αντιπολίτευση στην ΕΠΟ, ο μικρός Σπάθας να κάνει υποδείξεις με περισπούδαστο ύφος για αποφάσεις διαιτητών.
