Ήταν μία εύκολη πτώση στην αντίπαλη μεγάλη περιοχή, κάποιος πιο αυστηρός θα την έλεγε ακόμα και βουτιά. Ο διαιτητής άλλο που δεν ήθελε να δείξει λευκή βούλα. Φιλικό ήταν, το γήπεδο ήταν βαμμένο στα κίτρινα, ας πήγαιναν στα σπίτια τους χαρούμενοι.
Το κοινό στο Ορλάντο άρχισε να φωνάζει το όνομα του Έντρικ. Αυτόν ήθελαν να εκτελέσει το πέναλτι, άλλωστε αυτός το είχε κερδίσει.
Βασικά, αυτόν ήξεραν. Αυτός ήταν η φίρμα, ο σταρ, το wonderkid. Αυτόν ήξεραν από την Παλμέιρας, αυτός πήρε μεταγραφή στην Ρεάλ Μαδρίτης, αυτός είναι ο διάδοχος του Νεϊμάρ, τουλάχιστον σε επίπεδο δημοφιλίας.
Ο Κάρλο Αντσελότι, όμως, είχε άλλη άποψη. Ήθελε άλλον για εκτελεστή. Μόνο που σε τέτοια ηλικία, δεν μπορεί να γκαρίζει.
Πέρασε το μήνυμα στον Έντερσον, ο οποίος καθόταν δίπλα του στον πάγκο κι εκείνος με σφυρίγματα που θα έκαναν ακόμα και βοσκό να κοκκινίζει τράβηξε την προσοχή όλων, πριν αρχίσει τα ουρλιαχτά: "Ίγορ Τσιάγκου! Ίγορ Τσιάγκου! Ίγορ Τσιάγκου!"
Ο Έντρικ έκανε στην αρχή πως δεν άκουσε. Είχε πάρει ήδη την μπάλα αγκαλιά ήθελε να πάρει τη δόξα. Στραβομουτσούνιασε, αλλά υπάκουσε.
Άφησε την εκτέλεση στον τύπο με το 21 στην πλάτη, τον οποίο ο περισσότερος κόσμος στην εξέδρα δεν ήταν σίγουρος για το ποιος είναι.
Από που να τον ξέρει δηλαδή; Από την Λουντογκόρετς ή από την Μπριζ; Δεν είχε παίξει ποτέ σε μεγάλη ομάδα της Βραζιλίας, ναι είναι από τους πρώτους σκόρερ στην Premier League, αλλά για την χώρα του καφέ, η Μπρέντφορντ είναι ένα ασήμαντο μέγεθος.
Ο... Ίγορ Τσιάγκου, είχε μπει πριν από 20 λεπτά στο γήπεδο. Ήταν μόλις το δεύτερο παιχνίδι του με την φανέλα της σελεσάο. Πήρε με αυτοπεποίθηση την μπάλα στα χέρια του, πέταξε στην απέναντι γωνία τον τερματοφύλακα της Κροατίας και έκανε το 2-1, τρία λεπτά πριν το τέλος.
Ένα ασήμαντο γκολ, σε ένα ασήμαντο φιλικό, που κανείς δεν θα θυμάται σε λίγο καιρό. Κανείς, εκτός από τον ίδιο.
O 25χρονος σέντερ-φορ πήγε στο σημαιάκι του κόρνερ και ξέσπασε. Άρχισε να χτυπά με μανία το στήθος του και να βγάζει κάτι άναρθρες κραυγές.
Ξέρει πολύ καλά, πως τώρα έχει μία αληθινή ευκαιρία για να μπει στην αποστολή της σελεσάο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.
Εκείνο του 2014 δεν το είδε καν. Ήταν 13 ετών, όταν έχασε τον πατέρα του και έγινε μέσα σε μία βραδιά ο άντρας του σπιτιού. Έπρεπε να δουλέψει, να φέρει λεφτά στο σπίτι, να αφήσει πίσω του με μιας την παιδική του ηλικία.
Εργάστηκε σε λαϊκές αγορές, μοίραζε φυλλάδια στο δρόμο, έτσι μεγαλόσωμος και γερός που ήταν δούλεψε ακόμα και οικοδομή. Έριχνε μπετά, κουβαλούσε καρότσια με τσιμέντο, έκανε ό,τι χρειαζόταν για να φέρνει ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι.
Ήξερε, όμως, ότι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει από όλο αυτό ήταν το ποδόσφαιρο. Περπατούσε κάθε μέρα 8 χιλιόμετρα στους χωμάτινους δρόμους της πόλης Σιδάδε Οσιντεντάλ για να παίξει μπάλα. Ήταν άτεχνος, αυτοδίδακτος και δυσκολευόταν να κουμαντάρει το κορμί του. Ωστόσο ήταν αφοσιωμένος, εργατικός, ευγενικός και ρουφούσε σαν το σφουγγάρι κάθε πληροφορία.
Εκτός από παίκτης ήταν και ο άτυπος... κηπουρός. Αυτός που κούρευε το γκαζόν του γηπέδου για να βρει ένα έξτρα εισόδημα.
Όπως συμβαίνει σε κάθε παραμύθι, κάπου υπάρχει κι ένας καλός άγγελος. Στην περίπτωση μας αυτός ήταν ένας κυνηγός ταλέντων ονόματι Τίκο, ο οποίος δύο φορές προσπάθησε να τον περάσει στις ακαδημίες της Ατλέτικο Παραναένσε. Ανεπιτυχώς.
Κατάφερε και τον βρήκε σε μία τοπική ομάδα (Βέρε) της επαρχίας του Παρανά, που εδρεύει σε μία πόλη με λιγότερους από 8.000 κατοίκους.
Πριν καν ενηλικιωθεί είχε αντρικό κορμί γεμάτο μύες. Η ομάδα Κ17 της Βέρε, χάρη στα δικά του γκολ στέφθηκε πρωταθλήτρια σε όλη την επαρχία.
Τα κατορθώματα του ξέφυγαν πολύ σύντομα από τα στενά σύνορα της πόλης και έκαναν την Κρουζέιρο να τον εντάξει στις ακαδημίες της το 2019.
Δεν έκανε πολλά πράγματα στο Μπέλο Οριζόντε, έπεσε σε μία περίοδο που η "ραπόζα" ήταν βαλτωμένη στην δεύτερη κατηγορία.
Τον Μάρτιο του 2022 έβαλε την υπογραφή του και έφυγε για μία χώρα που δεν είχε ακούσει ποτέ του. Στην Βουλγαρία είδε για πρώτη φορά στην ζωή του χιόνι, στις πρώτες προπονήσεις δεν μπορούσε καλά καλά να δέσει τα κορδόνια του από το κρύο.
Αν έχεις αντέξει στην σκαλωσιά της οικοδομής, κάτι τέτοια μοιάζουν με παιχνιδάκι.
Μέσα σε τέσσερα χρόνια, από τις λάσπες του Ράζγκραντ και μέσω της Μπριζ, έγινε μεταγραφή 37 εκατομμυρίων λιρών στην Premier League.
Δεν τον λύγισε ούτε μία ρήξη χιαστού, με 19 γκολ είναι φέτος ο δεύτερος σκόρερ στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, πίσω μόνο από κάποιον... Έρλινγκ Χάαλαντ.
Ο Ίγορ Τσιάγκου δεν θα γίνει ποτέ ο αγαπημένος του κόσμου της σελεσάο.
Είναι ένα βουνό από μύες, δεν ξέρει να ντριμπλάρει, ρίχνει και τρώει άπειρο ξύλο σε κάθε ματς.
Σε μία χώρα που λατρεύει τους αρτίστες, τους μάγους, τους ζογκλέρ, ο 25χρονος στράικερ μοιάζει με παραφωνία. Ουδόλως, όμως, τον ενδιαφέρει.
Μέσα του δεν έχει ανάγκη την αναγνώριση κανενός, ξέρει πολύ καλά πως κανείς δεν μπορεί να χαλάσει το δικό του παραμύθι...
