Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Πω πω μια ομαδάρα! Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη μαγεύτηκε χθες από τις «ζωγραφιές» του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και των «παιδιών» του. Η Εθνική ομάδα θύμισε Βραζιλία στις μεγάλες εποχές της στο πρώτο ημίχρονο. Η Ελλάδα ήταν ισοπεδωτική στο πρώτο μέρος κόντρα στην Λευκορωσία για την πρεμιέρα των προκριματικών του Μουντιάλ και το φινάλε τη βρήκε να προηγείται με 4-0 χορταίνοντας με γκολ και θέαμα το κοινό της. Το σκορ μοιάζει φτωχό, μπροστά στην εκπληκτική απόδοση των διεθνών και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο με τις 20 τελικές. Δεν νομίζω ότι ποτέ άλλοτε η Ελλάδα είχε τόσο ταλέντο, τόση ποιότητα που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα και να ονειρεύ- εσαι όχι απλή πρόκριση στο Μουντιάλ, αλλά πολύ περισσότερα πράγματα.
Τι να πεις γι' αυτό τον 17χρονο μάγο, τον Καρέτσα, που άνοιξε το σκορ μόλις στο 3΄ και έδωσε έτοιμο γκολ στον Παυλίδη στο 17', ανοίγοντας τον δρόμο για τον θρίαμβο. Ο θεός να το έχει καλά το παλικαράκι, γιατί ακόμα έχουμε να θαυμάσουμε πολλά πράγματα από αυτόν. Εν κατακλείδι, χθες χορτάσαμε μπαλάρα, φανταστικά γκολ και μία ομάδα να την πιεις στο ποτήρι! Η Εθνική τού Ιβάν τα έχει όλα και ο δρόμος για το Μουντιάλ, από την Δευτέρα το βράδυ, θα είναι ορθάνοιχτος.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ - ΦΩΣ
Αν «η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί», όπως λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός -και «πρωί» της προσπάθειας της Εθνικής ποδοσφαίρου να επιστρέψει στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης (μετά το 2014) ήταν η χθεσινή ονειρική πρε- μιέρα στον 3ο προκριματικό όμιλο της ευρωπαϊκής ζώνης για το Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Λευκορωσία-, τότε καλά θα κάνουν οι ιθύνοντες της ΕΠΟ να ψάξουν για... ξενοδοχεία στην Αμερική από τώρα για του χρόνου! Όχι γιατί κερδίσαμε τη Λευκορωσία. Ούτε γιατί της βάλαμε 5 γκολ. Ούτε καν γιατί η Δανία αναδείχθηκε ισόπαλη εντός έδρας με τη Σκωτία και η «γαλανόλευκη» προπορεύεται, πριν υποδεχθεί τους Σκανδιναβούς, τη Δευτέρα.
Είναι για το πώς ήρθε η επικράτηση. Με στόφα «μεγάλης» ομάδας που βάζει τον (υποδεέστερο) αντίπαλο κάτω, χτυπώντας τον σαν χταπόδι. Προφανώς η Λευκορωσία δεν είναι μεγαθήριο, αλλά να θυμίσουμε... χουνέρια της Εθνικής από ομάδες χαμηλότερης δυ- ναμικότητας των Ανατολικοευρωπαίων (π.χ. Νησιά Φερόε); Πόσο δυσκολευόταν να ανοίξει «ταμπούρια»; Όλα αυτά τείνουν να ξεχαστούν. Το θέμα, πέραν των αποτελεσμάτων αυτής της Εθνικής, είναι η εικόνα της. Φρεσκάδα, επιθετικότητα, μοντέρνο παιχνίδι. Ο «αέρας» ανωτερότητας. Αλλά και ότι άπαντες δείχνουν να γουστάρουν που βρίσκονται εκεί!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Tο πρώτο είναι -να μην ξεχνάμε- τι έγινε προχθές το βράδυ. Σε μία νύχτα, όπου η μπάλα... φλεγόταν κι η Ελλάδα έμοιαζε να... χορεύει πάνω στις γραμμές του παρκέ, η Εθνική επικράτησε της Ισπανίας με 90-86. Δεν ήταν απλώς μία νίκη επί της κατόχου του τίτλου. Ήταν μία δήλωση ποιότητας. πάθους και μπασκετικής ωριμότητας. Ήταν το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά στοχευμένης τακτικής, η οποία βασίστηκε στα πετυχημένα περιφερειακά σουτ, αλλά και στην ικανότητα του Γιάννη Αντετοκούνμπο να «διαβάζει» την άμυνα και να πασάρει όταν πρέπει. Η Ελλάδα ξεκίνησε με ορμή κι ακρίβεια. Οι παίκτες εκτελούσαν απ' τα 6,75 με ψυχραιμία. σχεδόν μηχανική. Το ένα τρίποντο διαδεχόταν το άλλο κι η διαφορά ανέβαινε σαν κύμα. Η επίθεση έρεε φυσικά, σχεδόν αβίαστα. Η Εθνική τελείωσε το ματς με ποσοστά που μαρτυρούν συνέπεια και προετοιμασία, όμως το πιο σημαντικό δεν ήταν το στατιστικό σκέλος, αλλά το συναίσθημα, η πεποίθηση πως αυτό το σύνολο μπορεί να σκοτώσει κι από μακριά. Να το κάνει με ρυθμό συνοχή κι αυτοπεποίθηση. Κι αν το μακρινό σουτ ήταν το «όπλο», η ψυχή του παιχνιδιού ανήκε στον Γιάννη. Όχι μόνο για τους 25 πόντους του ή τα 14 ριμπάουντ, αλλά κυρίως για τον τρόπο που μεταμορφώνεται σε κόμβο, όταν οι αντίπαλοι τον περικυκλώνουν. Αντί να πεισμώσει και να προσπαθήσει μόνος, πασάρει μοιράζει την ευθύνη, εμπιστεύεται τους συμπαίκτες του και χτίζει μία κουλτούρα ομαδικότητας. Αυτή ακριβώς η διάθεση να μην κρατήσει την μπάλα για στον εαυτό του, αλλά να αναγνωρίσει το σωστό σουτ, ήταν το μυστικό της επιτυχίας απέναντι στην Ισπανία.
Η πρόκριση στα προημιτελικά μπορεί να φαντάζει κοντά. αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η Εθνική έδειξε ότι έχει το μέταλλο. Τώρα καλείται να δείξει και τη διάρκεια. Παίκτες με εμπειρία όπως ο αρχηγός Παπανικολάου ο Σλούκας, μπορούν να κρατούν το μέτρο ισορροπώντας ανάμεσα στον αναγκαίο ενθουσιασμό, αλλά και τη βαθιά κατανόηση της πραγματικότητας. Το θέμα είναι να συνεχίσουμε προσγειωμένοι, ώστε να αφήσουμε πίσω μας δεκάξι χρόνια φαγούρας.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Η ΑΕΚ ξεκίνησε τέλη Ιούνη και στο ματς με τη Χάποελ είχε άθλια εικόνα στο πρώτο ημίχρονο. Δεν βλεπόταν. Η εικόνα αυτή βελτιώθηκε στο δεύτερο ημίχρονο. Όμως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι πως αυτή την εικόνα δεν την ξαναείδαμε. Εξαίρεση ενδεχομένως το πρώτο ημίχρονο στις Βρυξέλλες. Ωστόσο εκείνο το πρώτο ημίχρονο στο Βέλγιο είδε μια τεράστια ομοιότητα σε σχέση με το πρώτο ημίχρονο του ματς με τη Χάποελ. Και στα δύο αυτά, ήταν τα πρώτα επίσημα παιχνίδια, που ο Νίκολιτς δοκίμαζε έναν σχηματισμό. Είτε τον ρόμβο, που ναι μεν τον είχε δουλέψει στα φιλικά, αλλά το επίσημο ματς είναι πάντα διαφορετικό, είτε το 4-2-3-1 που μέχρι τις Βρυξέλλες το είχε εφαρμόσει για ελάχιστα λεπτά. Επομένως έχει ποδοσφαιρική λογική να μη δουλέψει καλά η ομάδα.
Αν όμως βάλει κανείς κάτω όλα τα παιχνίδια, από τη Χάποελ μέχρι και τον Αστέρα Τρίπολης, θα διαπιστώσει πως η ΑΕΚ ούτε έκλεβε τα αποτελέσματα, ούτε έκανε πράγματα στα κουτουρού. Καθαρά αγωνιστικά, η ομάδα από παιχνίδι σε παιχνίδι βελτιωνόταν όλο και περισσότερο. Διόρθωνε τα λάθη της, ενίσχυε τα καλά της. Έφτασε να κάνει ματσάρα και στο ανασταλτικό και στο δημιουργικό κομμάτι στη ρεβάνς με την Άντερλεχτ. Και πολλά εξ αυτών τα επανέλαβε μετά από τρεις μέρες στο ματς με τον Αστέρα, παρά την κόπωση που υπήρχε.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Το αν είναι εξαιρετικά αξιόλογος ποδοσφαιριστής ο Ντάνιελ Ποντένσε, ας μην επισημανθεί (και) εδώ. Είναι, προφανώς, περιττό. Το μαρτυρούν τα επιτεύγματά του τις δύο φορές που φόρεσε τη φανέλα με τις ερυθρόλευκες ρίγες. Κυρίως δε το πόσα πολλά πρόσφερε στη θρυλική και αξέχαστη πορεία προς την κατάκτηση του Conference League. Εκεί, σε μια διαδρομή που συγκέντρωσε τα φώτα όλου του κόσμου, ο Ποντένσε έδωσε γκολ και ασίστ, ό,τι δηλαδή πρέπει να κάνει ένας μεσοκυνηγός και δη εξτρέμ, ένας που «σέβεται τον εαυτό του». Το μεγάλο συν του Ποντένσε; Γουστάρει να φορά τη φανέλα του Ολυμπιακού. Το επιθυμεί όσο τίποτα άλλο και γι' αυτό πάσχισε ώστε να επιστρέψει για δεύτερη φορά στον Πειραιά. Και τότε γιατί έφυγε; Ας ειπωθεί πως ήθελε να ζήσει κάτι διαφορετικό, αλλά σαν τον Ρέντη και την Ελλάδα μάλλον δεν θα βρει. Ταιριάζουν τα χνώτα του παίκτη με την ομάδα, γνωρίζει καλά η μία πλευρά την άλλη, δεν υπάρχει αμφιβολία πως στα καλά του ο Πορτογάλος άσος μπορεί να δώσει τα μέγιστα πάνω στο πράσινο χαλί.
Ένας καλλιτέχνης στο χορτάρι, με παιχνίδι που βασίζεται στην ένταση και ασφαλώς στο απρόβλεπτο. Και κάπου εδώ βρίσκεται το μυστικό του ποδοσφαιριστή. Ένας αέρινος εξτρέμ που έχοντας δείξει τι μπορεί να κάνει στο υψηλότατο επίπεδο, δεν μπορεί να λείπει από το πάρτι του Τσάμπιονς Λιγκ. Για να πας καλά, χρειάζεσαι και όσους γνωρίζουν τι να κάνουν και πώς να σταθούν. Ο Ποντένσε διαθέτει όλο το πακέτο, αλλάζει κατεύθυνση στο παιχνίδι του, βγαίνει είτε από δεξιά είτε από αριστερά, η ικανότητά του να εφορμά και κατά μέτωπο διαλύοντας το αντίπαλο αμυντικό σύστημα θεωρείται ξεχωριστή, ενώ σε κλειστούς χώρους αρέσκεται σε συνδυασμούς ή και στο τετ-α-τετ με τον απέναντι που μπορεί να τον εξαφανίσει. Μια σβούρα που τόσο και τόσο θέλουν να έχουν στη διάθεσή τους οι προπονητές και δη ο Μεντιλίμπαρ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
