Είσαι εξοργισμένος απ’ το πως τελείωσε το ματς. Ψάχνεις να βρεις σε ποιον να «ξεσπάσεις». Δε βρίσκεις όμως. Να πεις κάτι για τον Πελίστρι που από τόσο κοντά δεν σκόραρε; Μα δες τι ματς έκανε. Να πεις για τον Βαγιαννίδη που αποβλήθηκε; Κρίμα κι άδικο. Να πεις για τον Μπακασέτα; Για τον Τζούριτσιτς; Για ποιον; Ο Παναθηναϊκός στο χορτάρι έκανε όσα ακριβώς έπρεπε εκτός απ’ το να βάλει τη ριμάδα στα δίχτυα.
Κι έρχεται ξαφνικά ένα γκολ απ’ το πουθενά, πάρε και μια αποβολή με ευκολία μετά. Σου κάνει το ματς από την απόλυτη κυριαρχία, στον απόλυτο κατήφορο. 2-0 και τρέχα τώρα μπας και κάνεις ανατροπή. Σε ένα ζευγάρι που όπως φάνηκε ποδοσφαιρικά το έργο στο 11 εναντίον 11, ο Παναθηναϊκός θα ήταν άδικο αν δεν είχε εξασφαλίσει στο Άιμπροξ την πρόκριση. Όχι μόνο δεν έγινε αυτό, βρέθηκε να παρακαλά να μη δεχτεί τρίτο για να έχει καμιά πιθανότητα στη ρεβάνς.
Τυχαία, συμπτωματικά, με… θεϊκή παρέμβαση, δε συμβαίνουν αυτά. Τέτοιου είδους παιχνίδια, θέλουν ένα «κλικ» για να πάρουν διαφορετική τροπή. Ένα σφύριγμα ας πούμε. Από έναν διαιτητή που έδειξε για πολλοστή φορά το πώς αντιμετωπίζει η UEFA τον Παναθηναϊκό. Η UEFA που έχει για υψηλόβαθμο στέλεχος και κουμανταδόρο σε μεγάλο βαθμό, έναν συμπατριώτη μας. Θεωρητικά θα έπρεπε να είναι υπέρ των ελληνικών ομάδων αυτό, αλλά διαπιστώνουμε καιρό τώρα πως τα οπαδικά κριτήρια είναι πάνω απ’ τα εθνικά. Σε σημείο αγανάκτησης.
Ο Λιθουανός από το πρώτο λεπτό σε κάθε του σφύριγμα είχε συγκεκριμένη στόχευση. Από τις αντιδράσεις του ακόμη το έβλεπες. Έβγαλε τόσο εύκολα κίτρινη κάρτα στον Βαγιαννίδη για θέατρο, αλλά το ξύλο στον Πελίστρι γιατί ο παλιοχαρακτήρας τρέχει γρήγορα, δεν έφερε έστω την κίτρινη στον Άαρονς. Στις φάσεις των επαφών στην περιοχή, δεν αισθανόμασταν καν αγωνία ξέραμε πως δε θα τις ξαναδούν ουσιαστικά. Γιατί αν είναι αποβολή του Βαγιαννίδη, δε θα μπορούσε να είναι και πέναλτι του Κυριακόπουλου; Θα μας πείτε τι κάνουμε, ψάχνουμε αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ειδικά σε ένα ζήτημα που φωνάζει πλέον.
Όπως ακριβώς συνέβαινε και στην Ελλάδα χρόνια και χρόνια ολόκληρα και όταν τολμούσες να μιλήσεις σε έδειχναν σαν… ψεκ και συνωμοσιολόγο. Έρχεται αυτό το ρεσιτάλ των χειρότερων κληρώσεων που θα μπορούσε να έχει ποτέ ομάδα σε τέτοιο σερί όλων των διοργανώσεων, μαζί με τις διαιτησίες που αλλοιώνουν συνθήκες, αγώνες, αποτελέσματα.
Το προφανές θα ήταν να μεριμνήσει ο συμπατριώτης μας στην UEFA, όχι για κάτι ξεχωριστό προς Θεού. Έστω για να υπάρξει προσπάθεια για ένα υποτυπώδες 50-50. Τι ψάχνουμε να βρούμε όμως. Αν δεν υπάρχει διάθεση, δεν πα να σκούζεις όσο γουστάρεις. Θα έρχονται οι Λιθουανοί να σου στερούν όσα δικαιούσαι, ή να φροντίζουν να πάρει ο αντίπαλός σου βοήθειες που τον ξελασπώνουν.
Είναι πραγματικά σα να σου κάνουν πλάκα. Μια κακόγουστη φάρσα κι όσο περιμένεις να πεταχτεί ο παρουσιαστής της εκπομπής να τελειώσει το «μαρτύριο», αυτό δε συμβαίνει. Γιατί το χειρότερο όλων δεν είναι η ήττα και η αντιμετώπισή σου. Ούτε το μίνι θαύμα που πλέον κυνηγά ο Παναθηναϊκός.
Το χειρότερο είναι το αίσθημα του είμαι καλύτερος και βρίσκομαι με την πλάτη στον τοίχο, γιατί εγώ είμαι «βλάκας» και γιατί χωρίς να ξέρω το γιατί δε με γουστάρουν. Πιθανότατα πρέπει να συνεχίζω στο Europa League, εκεί που θα πρέπει να παίξω με την Μπεσίκτας ή την Σαχτάρ. Κανονικό σενάριο ταινίας τρόμου, απ’ αυτές που στο τέλος «σκοτώνονται» οι πρωταγωνιστές και μένει το τέρας να συνεχίζει την μακάβρια πορεία του.
Νόμοι του ποδοσφαίρου δεν υπάρχουν. Δε μας φταίει κάτι μεταφυσικό με λίγα λόγια. Δεν χρειάζεται καν να μας φταίει κάτι σε αυτό το ματς. Εκεί ακριβώς είναι και το χειρότερο στοιχείο. Η μη ικανότητα εξήγησης μιας τόσο στενάχωρης κατάληξης που φέρνει σε τόσο μα τόσο δύσκολη θέση τον Παναθηναϊκό. Και για μια πρόκριση απέναντι στη Ρέιντζερς και για την ψυχολογία και για την ευρωπαϊκή συνέχεια.
Τακτικά η ομάδα ήταν άψογη, έκανε τη Ρέιντζερς να μοιάζει με μικρομεσαία ομάδα ελληνικού πρωταθλήματος. Με το ζόρι έκανε μια ευκαιρία κι αυτή από στατική φάση που αμυντικά δεν είναι το φόρτε του Παναθηναϊκού. Άλλωστε και τα κορμιά των Σκωτσέζων είναι σαφώς όπλο γι’ αυτούς.
Η ανικανότητα να μπει η μπάλα στα δίχτυα, δεν είναι θέμα ομάδας. Είναι ατομικό στοιχείο πλέον. Είτε λάθους αντίδρασης στη φάση, είτε απουσίας επαρκών δυνατοτήτων για να έχει ο παίκτης το εύκολο γκολ. Ούτε ψυχολογικό ούτε τίποτα. Δεν έχει γκολτζήδες το Τριφύλλι ας το πάρουμε απόφαση. Σε καμία θέση. Αυτός που ίσως να το έχει λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους, ήταν στον πάγκο (Τετέ). Αλλά τι να πεις όταν ο Πελίστρι που ξεκίνησε έχει κάνει ματσάρα μέχρι να έρθει η κατάρρευση της αποβολής.
Από την άλλη για την τόσο καλή ανασταλτική σου λειτουργία, τα δύο γκολ μπήκαν πολύ εύκολα και με ίδιο τρόπο. Προφανώς οι παίκτες της Ρέιντζερς που σκόραραν στην πρώτη τους φάση, δεν ήταν ο Μπατιστούτα και ο Ρονάλντο το φαινόμενο. Απλά κάποιες φορές η απλότητα κάνει τα δύσκολα-εύκολα και η πολυπλοκότητα στη σκέψη το αντίθετο. Τα εύκολα τα κάνει δύσκολα.
Ψυχολογικά αυτό το 2-0 μοιάζει με την απόλυτη αλλοίωση της πραγματικότητας του αγώνα. Μόνο που δεν μπορείς να ρίξεις πουθενά την ευθύνη. Ούτε εξυπηρετεί σε κάτι να ψάχνεις ανώτερες δυνάμεις και τύχες που δεν είχαν με κάτι άλλο να ασχοληθούν και είπαν ας στρίψω την μπάλα μη τη βάλουν αυτοί με τα άσπρα και να τη βάλουν αυτοί με τα μπλε.
Η ρεβάνς είναι… βουνό. Το ιδανικό για τον Παναθηναϊκό είναι να έχει νευριάσει και όχι να ξενερώσει. Γιατί η Ρέιντζερς ειδικά αν όντως διατηρήσει αυτή την αγωνιστική φιλοσοφία, δεν μοιάζει με κανένα βουνό. Έπεσε από το μνημείο του Γουίλιαμ Γουάλας και βρήκε χρηματοκιβώτιο όχι απλά πορτοφόλι.
Το κακό για τον Παναθηναϊκό είναι πως ο παίκτης που αποβλήθηκε επηρεάζει σημαντικά το παιχνίδι του. Ειδικά με τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα άκρα τους οι Πράσινοι. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολο ξε-δύσκολο το Τριφύλλι μπορεί να το πετύχει. Με τον κόσμο του και με συγκέντρωση στην τελική προσπάθεια. Πραγματικά όλα τα άλλα τα έκανε από καλά έως εξαιρετικά.
Πώς έχασε 2-0 αφού συνέβη αυτό; Έλα ντε. Όπως και να έχει στο ΟΑΚΑ πρέπει να είναι αλλιώς. Κάτι που ίσως να αποδεικνύεται λάθος βέβαια, είναι η επιλογή του γηπέδου. Σε μια Αθήνα «καμίνι» από τη ζέστη, η Λεωφόρος θα ήταν ιδανικός τόπος για να έχουν έξτρα πίεση οι Σκωτσέζοι. Όμως αυτά ας τα αφήσουμε για τώρα.
Έστω και 1% αν έχει απομείνει στον Παναθηναϊκό, να το κυνηγήσει μέχρι εκεί που δεν πάει. Είναι πραγματικά κρίμα κι άδικο να μη συνεχίσει ενώ έδειξε πως είναι καλύτερος.
